V SA/Wa 2629/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi P. H. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę. W dniu [...] listopada 2009 r. do P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) wpłynął złożony przez P. H. (dalej: Skarżący) wniosek o przyznanie płatności w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Weryfikacja wniosku Skarżącego wykazała, że wymaga on uzupełnienia braków formalnych, dlatego też pismem z dnia [...] marca 2010 r. P. Oddział Regionalny ARiMR wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych w postaci właściwego certyfikatu zgodności a ponadto do uzupełnienia załączników wniosku o daty wydania lub numery faktur VAT i określenia we wniosku nazw załączników – faktur VAT. Następnie organ wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień odnoszących się do rozbieżności pomiędzy kosztami poniesionymi w okresie pomocy a kosztami poniesionymi, stwierdzonymi na podstawie akt administracyjnych. Wezwano również do przedłożenia dowodu uiszczenia należności wynikających z faktur. Skarżący dokonał poprawek wniosku oraz przedłożył kopie dowodów opłacenia faktur. W dniu [...] lipca 2010 r. Dyrektor P. Oddział Regionalny ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności z tytułu pomocy, uzasadniając odmowę faktem, iż jedna z faktur załączonych do wniosku była wystawiona i opłacona po okresie objętym wnioskiem tj. okresie od [...].09.2008 r. do [...].09.2009 r. W dniu [...] lipca 2010 r. P. H. złożył od tej decyzji odwołanie do Prezesa ARiMR, w którym stwierdził, że sporna faktura odnosi się do okresu od [...].09.2008 r. do [...].09.2009 r., choć była co prawda po tym okresie wystawiona (w dniu [...].10.2010 r.) i opłacona, ale to nie powinno stanowić podstawy do odmowy. W decyzji z dnia [...] września 2010 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w pełni podzielając jego pogląd. Wskazał, że w postępowaniu mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 20, poz. 119 z p. zm.), z których wynika, że pomoc wypłaca się w formie rocznych płatności, obejmujących okres kolejnych 12 miesięcy, liczonych od dnia wydania certyfikatu zgodności, podlegają na jej poczet zaliczeniu koszty poniesione w okresie, za który jest składany wniosek o płatność dotyczące kontroli, składek itd. Na powyższą decyzję P. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości i przyznanie pomocy, podnosząc argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji oraz wskazując, że zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 stycznia 2008 r. wniosek o płatność za dany okres pomocy składa się do dyrektora oddziału regionalnego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego w terminie 90 dni od dnia upływu tego okresu, zatem ustawodawca nie określając terminu zapłaty za dany okres pomocy ustalił, że ważne jest tylko, aby wniosek został złożony w odpowiednim terminie. Zdaniem Skarżącego przepis ten wskazuje, że wystarczy, aby okres, za jaki była wystawiona faktura, mieścił się w okresie podlegającym pomocy, nie zaś uiszczenie tej opłaty. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. , sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (vide. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby wadliwością zaskarżonej decyzji wymagającą jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 p.p.s.a., skarga tym samym nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie oprócz przepisów unijnych zastosowanie mają następujące przepisy krajowe: 1. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 20, poz. 119 z p. zm., dalej: rozporządzenie), 2. ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z p. zm., dalej: ustawa). Z treści powołanych przepisów wynika, że pomoc jest przyznawana w drodze decyzji administracyjnej Dyrektora oddziału regionalnego ARMiR rolnikowi, który spełni warunki przyznania pomocy określone w przepisach szczególnych, składając stosowny wniosek (art. 10 ust. 1, art. 20 ust. 1 ustawy oraz § 10 rozporządzenia). Rozporządzenie – które jest właśnie przepisem szczególnym określającym zasady przyznawania wnioskowanej przez Skarżącego pomocy – stanowi w § 8, że pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności obejmujących okresy kolejnych 12 miesięcy, zwane dalej "okresami pomocy", liczonych od dnia wydania certyfikatu zgodności albo świadectwa jakości (ust. 1 pkt 1), zaś wysokość pomocy oblicza się na podstawie poniesionych w okresie, za który jest składany wniosek o płatność, kosztów m.in. kontroli, po przeprowadzeniu której wydaje się certyfikat zgodności lub świadectwo jakości (ust. 2 pkt 2 a). Ponadto w ust. 3 jest określone, że koszty, o których mowa w ust. 2 pkt 2, nie obejmują podatku od towarów i usług (VAT). Z wskazanych powyżej przepisów wyraźnie wynika zatem, że zwrotowi podlegają koszty, które zostały poniesione przez rolnika w okresie 12 miesięcy od dnia wydania certyfikatu. Jednocześnie dokonując wykładni gramatycznej zwrotu "poniesione koszty" należy wskazać, że słowo "poniesione" wskazuje jednoznacznie na tryb dokonany danej czynności i oznacza, że ktoś został tym kosztem obciążony. W znaczeniu zaś cytowanego przepisu § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia zwrot ten należy tak rozumieć, że zaliczeniu podlegały tylko koszty, które zostały określone (np. zostały wystawione faktury VAT) i opłacone w tym okresie, nie ma zaś znaczenia, że koszty te dotyczyły danego okresu. P.H. uzyskał certyfikat w dniu [...] września 2008 r., zatem okres, o jakim mowa w cytowanym przepisie obejmuje w jego przypadku czas od [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r. , zatem pomoc Skarżącemu mogła zostać obliczona i wypłacona na pokrycie kosztów poniesionych tylko w tym okresie, co też zostało uwzględnione przez organy w obydwu decyzjach. Odnośnie zaś zarzutu podniesionego przez Skarżącego w skardze o naruszeniu przez organy § 9 ust. 1 rozporządzenia, z którego wynikało, że skoro – wg tego przepisu - wniosek o płatność za dany okres pomocy składa się do dyrektora oddziału regionalnego ARiMR w terminie 90 dni od dnia upływu tego okresu, to – zdaniem Skarżącego - ustawodawca nie określając terminu zapłaty za dany okres pomocy ustalił, że ważne jest tylko, aby wniosek został złożony w odpowiednim terminie, a tym samym - wystarczy, aby okres, za jaki była wystawiona faktura, mieścił się w okresie podlegającym pomocy, nie zaś uiszczenie tej opłaty – należy stwierdzić, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu z brzmienia tego przepisu (i to nie tylko ust. 1, ale całego § 9 rozporządzenia) wynika sam tryb składania wniosków, nie można zaś wywodzić z tego przepisu zasad obliczania wysokości pomocy, o którym jest mowa w całym § 8 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy i stosownie do treści przepisu art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był do oddalenia skargi.