V SA/Wa 2629/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...]sp. z o.o. sp.k. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 czerwca 2025 r. nr BF.WRW.503.550.2025 w przedmiocie odmowy umorzenia w całości i rozłożenia na raty kar pieniężnych postanawia odrzucić skargę. Pismem z 23 lipca 2025 r. (nadanym w UP 24 lipca 2025 r.) skarżąca spółka wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 24 czerwca 2025 r. o odmowie umorzenia w całości i rozłożenia na raty kar pieniężnych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z 4 lipca 2025 r. skarżąca spółka złożyła również wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 24 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi [...] lub [...]. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Zasadą jest więc, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tym samym, kiedy stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Nie dotyczy to jednak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku tego środka zaskarżenia strona może zdecydować, czy skorzysta z tego środka zaskarżenia, a zatem, czy wniesie ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, czy też od razu – nie korzystając ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia – wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wynikająca z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być intepretowana jako prawo do równoczesnego korzystania z dwóch możliwości wzruszenia decyzji administracyjnej. Decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowania w sprawie. W przypadku bowiem skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca spółka, składając 4 lipca 2025 r. (data nadania pisma w UP) wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z 24 czerwca 2025 r., zamknęła sobie jednocześnie drogę do zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego. A zatem skarga wniesiona 24 lipca 2025 r. na decyzję z 24 czerwca 2025 r. jest niedopuszczalna. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.