V SA/Wa 2632/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] sprawy ze skargi ,, [...]" Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Sp. zo.o. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zwrocie kwoty zaliczki przekazanej w celu realizacji projektu postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] orzekająca o obowiązku zwrotu kwoty zaliczki przekazanej w celu realizacji projektu. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 12 grudnia 2012 r. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...]. Pełnomocnik wskazał, iż wykonanie ww. decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody, a przede wszystkim spowoduje nieodwracalne lub trudne do odwrócenie skutki. Wskazał, że wykonanie ww. decyzji pozbawi skarżącego środków finansowych na bieżące funkcjonowanie, uniemożliwi zakup niezbędnych leków i innych przedmiotów potrzebnych do ratowania zdrowia i życia wielu pacjentów. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...]. Na powyższe postanowienie organ wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 102/13 uchylił postanowienie z dnia 16 stycznia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity) zwana dale p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, nie wystarczy więc samo powtórzenie przez stronę treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wręcz uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. szerzej na ten temat B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168 i nast.). Natomiast zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie ze względu na uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę możliwości wystąpienia znacznej szkody finansowej. Okoliczności przedstawione w uzasadnieniu wniosku wskazują, iż wykonie przedmiotowej decyzji, pozbawi skarżącego środków finansowych na bieżące funkcjonowanie, uniemożliwi zakup niezbędnych leków i innych przedmiotów potrzebnych do ratowania zdrowia i życia wielu pacjentów. Sąd doszedł do przekonania, że przytoczone przez skarżącego okoliczności w wystarczającym stopniu uprawdopodobniają obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bowiem egzekucja, w chwili obecnej, kwoty w wysokości 9 958 348, 93 zł. (kwota dotacji plus odsetki) może utrudnić realizację działań placówki związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Biorąc zatem powyższe pod rozwagę oraz mając na uwadze skutki wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.