V SA/Wa 2633/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i ją poprzedzającej decyzji w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2012r. nr [...] w przedmiocie wezwania do zapłaty i odmowy umorzenia odsetek p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania obu decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. L. (dalej skarżący) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] września 2012r., oraz ją poprzedzającej decyzji Zarządu Województwa [...] z [...] lipca 2012r. w przedmiocie wezwania do zapłaty i odmowy umorzenia odsetek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - /dalej w skrócie p.p.s.a./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie takiej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi zatem odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu i objęte jest zakresem uznania Sądu, iż w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania takiej ochrony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, – dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl – c.b.o.i.s.). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. post. WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II Sa/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wnioskujący, składając wniosek winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku, zaś w razie gdy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sposób niewątpliwy wynika z całości okoliczności sprawy, Sąd powinien te okoliczności wziąć pod uwagę z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2008r., I OZ 181/08). Biorąc pod uwagę, że skarżące S., złożyło wniosek bez uzasadnienia, Sąd stwierdził, iż skarżący nie przedstawił okoliczności świadczących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej i ją poprzedzającej decyzji. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów, nie wskazała na żadne uwarunkowania, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej. Tym samym niemożliwe jest w przypadku skarżącego stwierdzenie w sposób nie budzący wątpliwości, że wykonanie ciążącego na S. zobowiązania, które w przedmiotowej sprawie wynosi 3 320,00 zł narazi wnioskodawcę na skutki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Końcowo Sąd stwierdza, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wyłącznie rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.