V SA/Wa 2637/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w R. na informację M.Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę Przedmiotem skargi z 28 grudnia 2011 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. Sp. z o.o. w R. jest stanowisko M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: "MJWPU") wyrażone w piśmie z [...] grudnia 2011 r. nr [...] informującym o negatywnym rozpatrzeniu protestu. Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Skarżąca złożyła w MJWPU wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 (dalej: "RPO WM"), Priorytet II "Przyspieszenie e-rozwoju Mazowsza", Działanie 2.3. "Technologie informacyjne i komunikacyjne dla MSP" pod tytułem "Nowoczesny system zarządzania przedsiębiorstwem I. Sp. z o.o.". Wniosek uzyskał numer rejestracyjny [...], nr kancelaryjny [...],. Pismem z [...], listopada 2011 r. nr [...], MJWPU poinformowała Prezesa Zarządu skarżącej Spółki, że projekt został odrzucony z przyczyn formalnych. MJWPU wyjaśniła, że wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryteriów formalnych: nr 7 "Zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie Pomocy publicznej", nr 10 "Zgodność z Regulaminem konkursu lub listą IWIPK i zgłoszeniem do IWIPK" oraz nr 12 "Kwalifikowalność wydatków" przyjętych przez Komitet Monitorujący RPO WM uchwałą nr 6/11 z dnia 26 maja 2011 r. Wskazano, iż wnioskodawca w schemacie pomocy publicznej na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. Nr 239, poz. 1599) ujął wydatki stanowiące usługi informatyczne/doradcze w tym (opracowanie zbiorów i kodów, konfiguracja systemu zarządzania, migracja danych, opracowanie planu kont, wprowadzenie kodów, wprowadzenie zbiorów), które w myśl Regulaminu konkursu powinny być przypisane do schematu pomocy na usługi doradcze. W związku z błędnym przyporządkowaniem wydatków do poszczególnych schematów pomocy, niezgodnie z zapisami Regulaminu konkursu, projekt podlega odrzuceniu. Od wyniku oceny projektu skarżąca Spółka złożyła protest wnosząc o przywrócenie wniosku do oceny na etapie, na którym został odrzucony. W uzasadnieniu wskazano, iż zakwestionowane koszty przyczynią się do powstania wymiernego efektu, i zgodnie z prawem zaliczane są do wartości niematerialnych i prawnych. W ocenie Spółki, koszty, które zostały określone przez WJWPU jako "koszty usług doradczych" nie mogą zostać zaliczone do tej kategorii, ponieważ nie są one związane ze świadczeniem usług doradczych a stanowią wydatki powodujące powstanie konkretnego elementu systemu, którego będą integralną częścią. Podsumowując wskazano, iż zarówno koszty opracowania jak i migracji danych nie stanowią kosztów usługi doradczej, ponieważ nie są usługą doradczą są kosztami konkretnych elementów systemu zarządzania. Pismem z [...], grudnia 2011 r. Prezes Zarządu Spółki został poinformowany przez MJWPU o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu pisma wskazano, że wnioskodawca błędnie zastosował schemat łączenia pomocy w montażu finansowym ujmując w ramach pomocy inwestycyjnej wydatki stanowiące usługi doradcze. Przedmiotowa ocena dokonana została w oparciu o zapisy harmonogramu rzeczowo-finansowego biznes planu, gdzie wyraźnie wskazano, iż wydatki podważone przez oceniającego "określono na podstawie ilości godzin potrzebnych do wykonania konkretnego zadania". Taka forma zapisu wskazywała, iż w ramach przedmiotowych kosztów mamy do czynienia bądź z usługą doradczą, którą przy łączeniu różnych rodzajów pomocy należało bezwzględnie przedstawić w schemacie pomocy na usługi doradcze, bądź noszą znamiona kosztów wynagrodzeń, które są niekwalifikowane w ramach pomocy inwestycyjnej. Zaznaczono, iż wnioskodawca nie przedstawił w dokumentacji aplikacyjnej dodatkowego wyjaśnienia w tym zakresie, tak więc oceniający miał prawo zdefiniować zapisy w harmonogramie rzeczowo-finansowym biznes planu, jako zakup usług doradczych. Dodatkowo podniesiono, iż w przypadku definiowania wydatku na podstawie ilości godzin niezbędnych do wykonania istnieją podstawy do przypuszczania, że prace wykonywane miały być we własnym zakresie wnioskodawcy, co w tym przypadku stoi w sprzeczności z zapisami § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. Reasumując, po przeprowadzonej analizie stwierdzono, że ocena wniosku na etapie formalnym została przeprowadzona prawidłowo, a tym zarzuty wskazane przez wnioskodawcę w proteście są bezzasadne a protest zostaje oddalony. Poinformowano skarżącą Spółkę, iż przysługuje jej prawo złożenia pisemnej skargi do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712; dalej: "u.z.p.p.r."). W skardze z 28 grudnia 2011 r. na informację o negatywnym rozpatrzeniu środka odwoławczego skarżąca Spółka wniosła o uwzględnienie skargi ze stwierdzeniem, że ocena formalna projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, iż MJWPU nie podjęła wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W ocenie Spółki, nakłady na zakup systemu objętego wnioskiem o dofinansowanie spełniają kryteria wartości niematerialnych i prawnych z ustawy o rachunkowości. Ponadto, nakłady spełniają definicję inwestycyjnych wydatków kwalifikowanych z § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r., ponieważ nabywane są wartości niematerialne i prawne, będą wykorzystywane wyłącznie w ramach skarżącej Spółki, będą podlegać amortyzacji, będą nabyte od osób trzecich oraz będą stanowić aktywa przedsiębiorcy przez okres wskazany w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, z późn. zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2 tego przepisu, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Jednostki Wdrażania Programów Unijnych, na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Dodać należy, iż art. 37 u.z.p.p.r. stanowi, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Niemniej, w art. 30b u.z.p.p.r. ustawodawca nakłada na Instytucję zarządzającą obowiązek ustanowienia, w systemie realizacji danego programu operacyjnego, procedury odwoławczej (terminu, trybu i warunków) i zakreśla ogólne ramy takiej procedury. Poddając rozstrzygnięcia Instytucji zarządzającej lub Instytucji pośredniczącej (której powierzono określone zadania) kontroli sądowej, ustawodawca w art. 30c i 30d ustanowił również szczegółowy tryb wnoszenia i rozpoznawania skarg, odbiegający od ogólnego modelu, wskazując w art. 30e zakres stosowania przepisów p.p.s.a. Zaskarżone negatywne oceny projektów nakazuje traktować jak akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. Sąd może uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Rozpoznając niniejszą sprawę na podstawie ww. przepisów prawa Sąd nie stwierdził aby zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy, a w związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy istniały przesłanki do zakwestionowania przez MJWPU ujętych przez wnioskodawcę w schemacie pomocy publicznej na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych wydatków na opracowanie i wprowadzenie zbiorów i kodów, opracowanie planu kont oraz konfigurację systemu zarządzania i migrację danych z wcześniej używanych aplikacji. W ocenie skarżącej Spółki, powyższe wydatki stanowią element wdrożenia systemu i są jego integralną częścią. Wadliwie zatem zakwestionowano przyporządkowanie powyższych kosztów do kosztów finansowanych w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej dotyczących nabycia wartości niematerialnych i prawnych. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko skarżącej Spółki jest niezasadne. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych do inwestycyjnych wydatków kwalifikowanych na realizację nowej inwestycji zalicza się niezbędne do jej realizacji wydatki ponoszone na nabycie wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie patentów, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki: a) będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą, b) będą podlegać amortyzacji zgodnie z przepisami o rachunkowości, c) będą nabyte od osób trzecich na warunkach rynkowych, przy czym kupujący nie może sprawować nad sprzedawcą, a sprzedawca nad kupującym kontroli, o której mowa w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz. Urz. UE L 24 z 29.01.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 8, t. 3, str. 40), d) będą stanowić aktywa przedsiębiorcy co najmniej przez okres 5 lat, a w przypadku mikroprzedsiębiorcy, małego lub średniego przedsiębiorcy - co najmniej przez okres 3 lat. Instytucja pośrednicząca zasadnie wskazała zatem, iż wnioskodawca błędnie zastosował schemat łączenia pomocy w montażu finansowym ujmując w ramach pomocy inwestycyjnej wydatki stanowiące usługi doradcze, z uwagi na zdefiniowanie wydatku na podstawie ilości godzin potrzebnych do wykonania konkretnego zadania, co wskazywało, iż w ramach przedmiotowych kosztów mamy do czynienia bądź z usługą doradczą, którą przy łączeniu różnych rodzajów pomocy należało przedstawić w schemacie pomocy na usługi doradcze, bądź też że wydatki te noszą znamiona kosztów wynagrodzeń, które są niekwalifikowane w ramach pomocy inwestycyjnej. Co istotne przy tym wnioskodawca nie przedstawił w dokumentacji aplikacyjnej dodatkowego wyjaśnienia w tym zakresie, co powoduje, iż MJWPU prawidłowo uznała, że oceniający miał prawo zdefiniować zapisy w harmonogramie rzeczowo-finansowym biznes planu, jako zakup usług doradczych. Odnosząc się do zarzutu skarżącej Spółki, iż organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wskazać należy, że w uzasadnieniu wniosku brak jest informacji, które umożliwiałyby ustalenie w sposób jednoznaczny, iż zakwestionowane koszty nie są związane z usługami doradczymi. Spółka w opisie projektu, w uzasadnieniu innowacyjności, wskazała, iż wiele firm, zarówno z województwa mazowieckiego, jak i z całego kraju posiada już systemy klasy ERP, jednakże w przedsiębiorstwie wprowadzenie nowej organizacji pracy, zarządzania kontrahentami, produkcji, zarządzania i innych elementów związanych z prowadzeniem działalności, jest całkowitą innowacją. W tym kontekście wskazać należy, iż nie można uznać za wartość niematerialną i prawną, know-how oraz nieopatentowanej wiedzy technicznej nigdzie nie opisanej. Skarżąca winna zatem potwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości, iż sporne wydatki są ponoszone na nabycie wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii. Skoro zatem pomimo wezwania do uzupełnienia wniosek został wypełniony niewłaściwie z uwagi na zastosowanie błędnego schematu łączenia pomocy w montażu finansowym to MJWPU miała obowiązek odrzucić wniosek na etapie oceny formalnej. Reasumując, zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zawarte w piśmie organu z 8 grudnia 2011 r. wydane zostało w sposób prawidłowy, a w związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Instytucji Pośredniczącej – Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych i na zasadzie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzekł, jak w sentencji wyroku