V SA/Wa 2640/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. Ż. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia ... lipca 2016 r. nr ... w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę Przedmiotem skargi, wniesionej przez S.Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] maja 2016 r. znak: [...] określająca kwotę 45.000 zł jako przypadającą do zwrotu wraz z odsetkami. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: S.Z. (dalej: Skarżący, Strona, Beneficjent) zawarł w dniu [...] października 2013 r. z Samorządem Województwa [...], umowę o dofinansowanie na realizację operacji pn. ,, [...]", której zakres rzeczowy i finansowy określono w zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji, stanowiącym załącznik nr 1 do umowy. Ponadto na podstawie zapisów § 3 ust. 4 umowy, Beneficjent zobowiązał się, że w wyniku realizacji operacji osiągnie cel "Rozwój usług na rzecz społeczności zamieszkującej obszary zależne od rybactwa poprzez adaptację pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia agroturystyczne". Samorząd Województwa przeprowadził w toku procedowania wniosku o płatność (WoP) kontrolę realizacji operacji. Zespół kontrolny w informacji pokontrolnej nr [...] stwierdził, że Beneficjent nie zrealizował operacji w zakresie ujętym w kosztorysie inwestorskim oraz szczegółowym opisie operacji. W dniu 4 kwietnia 2016 r. skierowano do Beneficjenta wezwanie do zwrotu kwoty z otrzymanej zaliczki. Ze względu na to, iż Beneficjent nie zwrócił środków w terminie określonym w powyższym piśmie zgodnie z art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych oraz art. 61 § 4 kpa, wszczęto postępowania administracyjne. Decyzją z [...] maja 2016 r. Marszałek Województwa [...] określił kwotę przypadającą do zwrotu w łącznej wysokości 45 000,00 zł. Organ wskazał, że Beneficjent nie osiągnął zakładanego celu operacji określonego w § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie, gdyż nie prowadził działalności gospodarczej, nadto nie zrealizował zapisu § 3 ust. 3 pkt 1 umowy o dofinansowanie, czyli wykonania zakresu projektu zgodnie z zestawieniem rzeczowo-finansowym stanowiącym załącznik nr 1 do umowy, a także zapisu § 3 ust. 3 pkt 2 wskazującego, iż "realizacja operacji obejmuje poniesienie przez Beneficjenta kosztów kwalifikowalnych operacji nie później niż do dnia złożenia wniosku o płatność" oraz nie wykonał pkt 4 "realizacja operacji obejmuje osiągnięcie zakładanego celu operacji nie później niż do dnia złożenia wniosku o płatność końcową". Nadto Beneficjent nie zrealizował operacji zgodnie z art. 55 ust. 5 lit. 6 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z 27 lipca 2006 roku w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. UE L 223 z 15 sierpnia 2006 r.) oraz zgodnie z § 10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 października 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 4 - Zrównoważony rozwój obszarów zależnych od rybactwa, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". W opinii Marszałka Województwa beneficjent dopuścił się naruszenia prawa wspólnotowego, zakładając działalność gospodarczą tylko w celu otrzymania dofinansowania i zamykając ją po otrzymaniu środków, tworząc tym samym sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści. Pismem z 6 czerwca 2016 r. Beneficjent złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej decyzją z [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Beneficjent ubiegając się o pomoc na realizację operacji polegającej na rozwoju usług na rzecz społeczności zamieszkującej obszary zależne od rybactwa musiał być świadomy kryterium dostępu jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej w szczególności biorąc pod uwagę, iż wraz z wnioskiem o dofinansowanie złożył do organu oświadczenie dotyczące podjęcia nowej działalności gospodarczej z 4 stycznia 2013 r. Tymczasem, jak zaznaczono po podpisaniu w dniu 13 października 2013 r. umowy o dofinasowanie, Beneficjent dwukrotnie zawieszał działalność gospodarczą, nie informując o tym organu, czym zdaniem Ministra złamał zapisy § 6 ust. 1 pkt 3 lit a umowy o dofinasowanie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Minister wskazał, że biorąc pod uwagę informacje zawarte w informacji pokontrolnej nr [...] z [...] marca 2015 r. dotyczące tego, iż operacja nie była realizowana w zakresie ujętym w kosztorysie inwestorskim oraz szczegółowym opisie operacji oraz zarzut Beneficjenta dotyczący błędnego przyjęcia, iż nie wykonał on zakresu rzeczowo-finansowego operacji, organ uznał, iż powyższy zarzut jest bezpodstawny. W szczególności z uwagi na fakt, iż Beneficjent mógł w pełni zapoznać się z treścią ww. informacji pokontrolnej. W odniesieniu do kolejnego zarzutu, dotyczącego błędnego przyjęcia, iż operacja została zrealizowana niezgodnie z § 10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 października 2009 r. Minister podał, iż działalność gospodarcza prowadzona przez Beneficjenta została w czasie prowadzenia operacji dwukrotnie zawieszona, a Beneficjent nie poinformował o powyższym fakcie organu. W skardze na powyższą decyzję zarzucono: - błędne ustalenia faktyczne poprzez uznanie, iż Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej i tym samym naruszył § 3 ust 4 umowy o dofinansowanie; - błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie, iż Skarżący w ramach otrzymanego dofinansowania w ramach umowy o dofinansowanie nie przyczynił się do powstania trwałych korzyści gospodarczych oraz nie zapewnił trwałości gospodarczej; - naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego wydanej decyzji, - naruszenie art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; - naruszenie prawa materialnego tj. art. 27 ustawy z 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu (Dz. U. nr 72, poz. 619 z późn. zm.), w związku z art. 207 ust. 9 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez ich nienależytą subsumpcję do stanu w niniejszej sprawie i uznanie, że beneficjent w sposób nienależyty wykorzystał przyznane dofinansowanie. W dalszej części skargi jej autor podkreślił, że wykonał umowę o dofinansowanie zgodnie z jej treścią i przepisami prawa, gdyż w pomieszczaniach, które wyremontował w ramach uzyskanych środków prowadził działalność gospodarczą - agroturystykę. A to, że nie dopełnił obowiązków z ewidencją działalności gospodarczej prowadzoną przez organa administracyjne jego zdaniem nie przesądza o tym czy działalność jest prowadzona czy też nie. Wskazał, że ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie zawiera definicji "gospodarstwa agroturystycznego", a jedynie wskazuje przesłanki, na podstawie których rolnicy, bez wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej mogą świadczyć usługi związane z pobytem turystów. Skarżący jest przekonany, że prowadzenie działalności gospodarczej występuje w okresie jej faktycznego wykonywania, gdyż jej istota polega na tym, że jest ona prowadzona w sposób ciągły i zorganizowany. A fakt zawieszania w CEIDG działalności gospodarczej nie przesądza o nieprowadzeniu działalności gospodarczej przez ten podmiot. Nadto wnoszący skargę nie zgadza się ze stanowiskiem organu w kwestii nierzetelności wydatkowanych kwot poprzez przeznaczenie je na cele mieszkaniowe, gdyż wyremontowane przez Stronę pomieszczenia nie noszą znamion pokoi mieszkalnych i nie były nigdy użytkowane przez beneficjenta jak i jego rodzinę w takich celach. W szczególności organ nie wykazał jakie to wydatki Skarżący poniósł i które z nich zostały zakwalifikowane jako wydatki mieszkaniowe. Tymczasem beneficjent , co jest bezsporne, jakość swojej bazy noclegowej, dokonał modernizacji istniejącej infrastruktury co z pewnością w przyszłości zapewni to poprawę kondycji prowadzonej przez niego działalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 .) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ) określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1257) lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] lipca 2016 r. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona prawidłowa. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz. U Nr 72 poz. 619 ze zm. ) oraz z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju pomoc pobrana nienależnie lub wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem podlega zwrotowi wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych. Pomocą pobraną nienależnie, jest w szczególności pomoc: 1) wypłacona beneficjentowi, który nie realizuje operacji w całości lub w części, lub nie realizuje obowiązków z nią związanych; 2) wypłacona bez podstawy prawnej lub w wysokości wyższej niż określona na realizację operacji w umowie o dofinansowanie lub w decyzji, o której mowa w art. 9 pkt 4 lit. b; 3) wypłacona beneficjentowi, który nie wykonuje zobowiązań związanych z przyznaniem pomocy. Zgodnie z art. 27 ust. 3 do pomocy pobranej nienależnie lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240) dotyczące zwrotu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej i innych środków pochodzących ze źródeł zagranicznych, które nie podlegają zwrotowi. W powołanej ustawie o finansach publicznych o zwrocie środków stanowi art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. stanowiący, iż w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10. Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Należy wyjaśnić, iż skarżący zawarł w dniu [...].10.2013 r z Samorządem Województwa [...] umowę o dofinansowanie, w której zobowiązał się do realizacji operacji pn [...] Umowa o dofinansowanie określała m.in. zakres rzeczowo-finansowy operacji, termin realizacji operacji i zakres oraz sposób kontroli. W świetle ustaleń poczynionych przez organ I instancji nie może budzić wątpliwości fakt, iż skarżący nie wypełnił obowiązku jakim jest osiągnięcie celu operacji, a do czego zobowiązał się w § 6 pkt 3 ppkt a i b Umowy . Zgodnie z § 5 pkt 1a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15.10. 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 4 – Zrównoważony rozwój obszarów zależnych od rybactwa, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 177 poz. 1371 ze zm. ) pomoc na realizację operacji polegającej na rozwoju usług na rzecz społeczności zamieszkującej obszary zależne od rybactwa przyznaje się podmiotowi prowadzącemu przedsiębiorstwo określone w art. 3 lit. f rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z 15.08.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1198/2006". Zgodnie z tym przepisem jedynie wnioskodawca prowadzący mikro, małe lub średnie przedsiębiorstwo może otrzymać pomoc . Skarżący zdawał sobie sprawę z tego wymogu – w celu otrzymania pomocy zarejestrował działalność gospodarczą i przedłożył w celu zawarcia umowy o dofinansowanie kopię wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej . Beneficjent rozpoczął działalność z dniem 1 października 2013 r. Dnia 4 października 2013 roku została podpisana umowa o dofinansowanie. Następnie 1 stycznia 2014 roku (zgodnie z danymi CEIDG) Beneficjent zawiesił swoją działalność. Działalność została wznowiona dnia 1 października 2014 roku (tj. po złożeniu wniosku o płatność) , a następnie ponownie zawieszona 5 stycznia 2015 r. Argument strony, że zgodnie z zapisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie musiał do świadczenia usług agroturystycznych prowadzić zarejestrowanej działalności gospodarczej, nie są trafne. Istotnie , zgodnie z art.3 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( t.j. Dz.U z 2013 r. poz. 672 ze zm. ) przepisów ustawy nie stosuje się do wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów. Jednak prowadząc działalność agroturystyczną w formie niezarejestrowanej skarżący nie spełniałby definicji mikroprzedsiębiorstwa określonej w powołanych wyżej przepisach i nie mógłby otrzymać pomocy z Europejskiego Funduszu Rybackiego. Skoro zdecydował się na podpisanie umowy o dofinansowanie, podjął tym samym zobowiązanie do prowadzenia zawodowej działalności gospodarczej w formie przewidzianej m.in. przez ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. Działalność ta powinna być wykonywana całorocznie ( tak zakładał biznes plan załączony do wniosku o dofinansowanie ) przez okres 5 lat od zakończenia realizacji operacji - § 6 ust 3 pkt 3 Umowy o dofinansowanie. Zawieszenie działalności gospodarczej uniemożliwia wykonanie tego zobowiązania – zgodnie z art. 14a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Należy podzielić także pogląd organów, iż skarżący naruszył zapisy § 3 ust. 3 pkt 1 umowy o dofinansowanie, czyli wykonania zakresu projektu zgodnie z zestawieniem rzeczowo-finansowym stanowiącym załącznik nr 1 b umowy, a także zapisu § 3 ust. 3 pkt 2 mówiącego, iż "realizacja operacji obejmuje poniesienie przez Beneficjenta kosztów kwalifikowalnych operacji nie później niż do dnia złożenia wniosku płatność oraz pkt 4 "realizacja operacji obejmuje osiągnięcie zakładanego celu operacji nie później niż do dnia złożenia wniosku o płatność końcową" . Przeprowadzone u skarżącego kontrole na miejscu, udokumentowane zarówno raportami pisemnymi jak też fotografiami , potwierdzają w pełni - w ocenie Sądu - wszystkie zarzucane beneficjentowi nieprawidłowości. Zdaniem Sądu ustalenia organu I instancji są rzetelne, obiektywne i kompleksowe. Zakres i jakość prac zgłoszonych jako wykonane został zweryfikowany zarówno przez oględziny pracowników Urzędu Marszałkowskiego, jak i powołanego w sprawie biegłego, potwierdziły wszystkie stawiane skarżącemu zarzuty dot. nieprawidłowej realizacji projektu. Sąd podziela wszystkie znajdujące się w decyzjach ustalenia w tym zakresie i przyjmuje je za własne. To samo dotyczy trzeciego ze stawianych stronie zarzutów – Beneficjent nie zrealizował operacji zgodnie z § 10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 października 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 4 – Zrównoważony rozwój obszarów zależnych od rybactwa, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz.U.09.177.1371 z późn. zm.). Ustalenia prowadzonego postępowania kontrolnego w sposób nie budzący wątpliwości wykazały, że Beneficjent nie osiągnął planowanych założeń, gdyż nie zapewnił trwałości działalności gospodarczej, nie podniósł i nie poszerzył poziomu usług, nie zwiększył liczby gości, a sam remont nie przyczynił się do zwiększenia liczby miejsc noclegowych. Mające pełnić funkcje agroturystyczne pomieszczenia nosiły ponadto ślady użytkowania jako pomieszczenia mieszkalne, co wykazały przeprowadzone kontrole i udowadnia dokumentacja fotograficzna wykonana w ich trakcie. Postępowanie administracyjne wykazało też, że trafne są zastrzeżenia nie tylko do zakresu, ale też jakości wykonanych prac. Zgodnie z § 7 ust. 4 umowy na roboty budowlane z dnia 11 lutego 2014 roku zawartej pomiędzy S.Z., a J.J. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Firma J. wykonawca wraz z podpisaniem protokołu odbioru zobowiązał się do przekazania zamawiającemu dokumentacji powykonawczej łącznie z niezbędnymi dokumentami, takimi jak atesty i zezwolenia dotyczące urządzeń instalacji zamontowanych lub wykonanych w trakcie realizacji umowy oraz kosztorys wykonawczy. Analogiczny zapis pojawił się w § 7 ust. 2 umowy na roboty budowalne z dnia 28 lutego 2014 roku zawartej pomiędzy S.Z. a Z.D. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą M. Beneficjent w ramach wniosku o płatność nie przedstawił jednak żadnych dokumentów potwierdzających, iż remontu dokonano w oparciu atestowane materiały. Nie dostarczył też żadnych dokumentów potwierdzających prowadzenie działań reklamacyjnych wobec wykonawców, o których informował Samorząd Województwa . Z Informacji pokontrolnej nr [...] z dnia [...] marca 2015 roku oraz załączoną do niego dokumentacją fotograficzną wynika, że cześć prac została wykonana w sposób odbiegający od sztuki budowlanej, a niektóre elementy wyposażenia posiadają znaczne ślady zużycia. Organ zwracał też uwagę na nieprawidłowości w zakresie dokonywania zgłoszeń robót budowlanych. Wszystkie te okoliczności, przytoczone w wydanych w sprawie decyzjach, szczegółowo udokumentowane w prowadzonym postępowaniu kontrolnym powodują, iż organy obu instancji prawidłowo uznały, iż beneficjent złamał zapisy § 6 ust. 1, pkt 3 lit. a, b, e, i, k, oraz pkt 5 umowy o dofinansowanie, w którym to zobowiązał się do przestrzegania założeń rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 października 2009 roku (Dz. U. nr 17 poz. 1371 z późn. zm.). Ponadto nie osiągnął zakładanego celu operacji, określonego w § 3 ust 4 umowy o dofinansowanie oraz nie zrealizował zakresu projektu zgodnie z zestawieniem rzeczowo-finansowym stanowiącym załącznik nr 1 do umowy o dofinansowanie oraz nie zrealizował działań przewidzianych w umowie. Beneficjent nie pełnił także warunków określających koszty kwalifikowalne zgodnych z art. 55 ust. 5 lit. d Rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 roku w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. UE L 223 z 15 sierpnia 2006 roku). Zarzuty zawarte w skardze są tylko nieuargumentowaną polemiką z nie dającymi się podważyć ustaleniami organu I i II instancji. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, iż wywiązał się prawidłowo z zawartej umowy o dofinansowanie. Wszystkie te okoliczności powodują, iż w ocenie Sądu organ miał prawo na podstawie § 12 umowy oraz powołanymi wyżej przepisami ustaw z dnia 3 kwietnia 2009 r o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego oraz z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych określić, iż cała kwota wypłaconej pomocy podlega zwrotowi. Z tych względów w oparciu o art. 151 p.p.s.a skarga podlega oddaleniu.