V SA/Wa 2640/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Ż. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia ... lipca 2016r. nr ... w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – S.Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] lipca 2016r. nr [...], w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu w wysokości 45.000,00 zł, przyznanych stronie skarżącej w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Pismem z 21 stycznia 2017r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając wniosek brakiem środków finansowych do dokonania zwrotu spornej kwoty. Jak podano, jedynym majątkiem Skarżącego jest nieruchomość rolna położona w miejscowości S., a jego ewentualna sprzedaż w toku postępowania egzekucyjnego spowodowałaby po stronie Skarżącego szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Wnioskodawca jest przekonany, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi go jedynego istotnego i wartościowego składnika majątkowego, przy braku możliwości przywrócenia rzeczy do stanu poprzedniego. Do wniosku załączono wypis z księgi wieczystej, decyzję Prezesa KRUS z [...] listopada 2016r. o ponownym ustaleniu wysokości renty rolniczej z tytułu niezdolności (z załącznikiem), kserokopię przekazu pocztowego z zasiłkiem chorobowym (w wysokości 320 zł) za okres od 20 października do 20 listopada 2016r., decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. z [...] stycznia 2016r. przyznającą płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, kserokopię zwolnienia lekarskiego z 9 stycznia 2017r. potwierdzającą niezdolność skarżącego do pracy w okresie od 9 stycznia do 9 lutego 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) - w skrócie: "p.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Skarżący wskazał w sposób ogólny, że w przypadku wykonania decyzji Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] lipca 2016r. określającą przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 45.000 zł, może spowodować konieczność sprzedaży - jedynego składnika majątkowego - nieruchomości rolnej Skarżącego. Podkreślenia wymaga natomiast to, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Innymi słowy wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego może być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże skutki zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, należy zatem rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość należności pieniężnej, a z drugiej strony możliwości finansowe strony zobowiązanej do jej uiszczenia. Dlatego sąd winien uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. W związku z tym, Sąd ocenił również informacje dotyczące stanu majątkowego skarżącego, zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z informacji tam podanych wynika, że dochód z nieruchomości rolnej uzyskiwany rocznie to kwota 4000 zł, przy tym skarżący otrzymuje zasiłek chorobowy w wysokości 320 zł, a także płatności rolne w wysokości 1524 zł. Żona skarżącego otrzymuje rentę chorobową w wysokości 660 zł. Na wydatki miesięczne Skarżącego składają się opłaty za gaz, wodę, prąd oraz leki w wysokości 900 zł. Porównując zatem sytuację finansową Skarżącego, opisaną we wniosku o przyznanie prawa pomocy z wysokością kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu nałożonej zaskarżoną decyzją – 45.000 zł – należy dojść do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wpłynąć na zachwianie sytuacji majątkowej Skarżącego. Należy jednak podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności zaskarżonego aktu. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.