V SA/Wa 2641/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi B. M. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez B. M. (zwanego dalej Skarżącym) jest informacja zawarta w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] z [...] sierpnia 2012 r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej". Zaskarżona informacja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z 3 listopada 2011 r. Skarżący zwrócił się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej ARiMR, Agencja lub organ) o przyznanie pomocy w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Skarżący we wniosku wskazał, że planuje rozpocząć prowadzenie działalności pozarolniczej w ramach kodu PKD 77.31.Z "Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń rolniczych". W ramach projektu zamierza zakupić rozrzutnik obornika w celu świadczenia usług dla gospodarstw rolnych. Organ ustalił, że żona Skarżącego w ramach naboru w roku 2011 otrzymała pomoc finansową w wysokości 200.000 zł z działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" (sprawa nr [...]). Pomoc miała być przeznaczona na zakup ciągnika rolniczego i przyczepy. Żona Skarżącego planuje utworzyć dwa etaty (w tym jeden na samozatrudnienie) oraz prowadzić działalność usługową wspomagającą produkcję roślinną (kod PKD 01.61.Z.), polegającą na świadczeniu usług dla gospodarstw rolnych. W związku z powyższym oraz ze stwierdzonymi uchybieniami formalnymi ARiMR pismem z 6 marca 2012r. Skarżący został wezwany o uzasadnienie utworzenia w tej samej lokalizacji drugiej działalności gospodarczej i świadczenia usług dla tej samej grupy odbiorców co współmałżonek. W odpowiedzi na powyższe Skarżący dokonał całkowitej zmiany zakresu rzeczowego operacji w ten sposób, że planowany dotychczas zakup rozrzutnika obornika zastąpił zakupem ładowarki teleskopowej. Zaskarżonym pismem z [...] sierpnia 2012r. Agencja odmówiła przyznania pomocy, z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE L Nr 25, str. 8), zwanego dalej rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 65/2011 w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 i § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U., Nr 200, poz. 1442 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem MRiRW z 17 października 2007r. W opinii ARiMR podjęcie przez Skarżącego działalności gospodarczej stanowi próbę stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia. Zdaniem ARiMR o powyższym świadczą ustalone fakty: 1) w tej samej lokalizacji tj. [...],[...], małżonkowie planują w prowadzić działalność gospodarczą w tym samym zakresie-usługi dla rolnictwa; 2) między współmałżonkami istnieje małżeńska wspólność majątkowa, co zostało potwierdzone przy zawieraniu umowy z żoną Skarżącego nr [...] z [...] czerwca 2012 r.; 3) rodzaj świadczonych usług wskazuje na uzupełnianie się prowadzonych działalności (żona Skarżącego - wynajem maszyn rolniczych z obsługą, Skarżący - wynajem ładowarki teleskopowej bez obsługi); 4) małżonkowie posiadają wspólne zaplecze do prowadzenia działalności gospodarczej; 5) w wyjaśnieniu Skarżący wskazał, że cyt. "jeżeli potencjalny klient zechce skorzystać z usług świadczonych przez firmą mojej żony (zwózka płodów rolnych czy też wywóz obornika), przy tym może skorzystać moja firma, gdyż rolnik może wypożyczać ode mnie ładowarkę, która ułatwi załadunek". Powyższe, zdaniem Agencji, potwierdza, iż wystąpi zależność pomiędzy dwoma podmiotami gospodarczymi. Oferowane przez małżonków usługi względem siebie będą komplementarne. Ponadto ARiMR w tym zakresie zauważyła, powołując się na wyjaśnienia Skarżącego, że cyt. "działalność pod tym samym adresem ułatwi promocję i marketingową pozycję mojej firmy - (dużo ludzi będzie kojarzyć, że pod tym samym adresem można zarówno zamówić usługę, jak też wypożyczyć ładowarkę)". ARiMR stanęła na stanowisku, że nie może dopuścić do zawarcia umowy cywilnoprawnej ze Skarżącym nadużywającym swych uprawnień, działającym niezgodnie z celem społeczno-gospodarczym programu pomocy, czy w celu obejścia prawa. W wyniku rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa ARiMR pismem nr [...] z [...] listopada 2012r. stwierdziła, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa. W uzasadnieniu pisma powtórzyła argumentację zawartą w piśmie z [...] sierpnia 2012r. oraz dokonał analizy wniosków o dofinansowanie Skarżącego i jego żony. Podkreśliła, iż Skarżący w Ekonomicznym Planie Operacji (EPO), wskazał, że zakupioną ładowarkę teleskopową będzie wypożyczany posiadaczom gospodarstw rolnych. Ponadto w piśmie z 22 marca 2012 r. wyjaśnił, że ładowarką można wykonywać zarówno ładowanie i formatowanie pryzm obornika (gospodarstwa te posiadają duże ilości obornika który trzeba rozwieźć wiosną jak najszybciej), jak też załadunek bel, zboża, bel, paszy, zielonek (...) Podobnie rzecz się ma z załadunkiem płodów rolnych. Z kolei żona Skarżącego w swoim wniosku na sfinansowanie zakupu ciągnika rolniczego oraz przyczepy w EPO szczegółowo określiła sposób wykorzystywania ww. sprzętu, a mianowicie cyt. "świadczone przez moją firmę usługi będą polegać na wywozie obornika, a także zwożeniu płodów rolnych (siana, słomy, zielonki, zboża)". W związku z powyższym Agencja wskazała, iż powiązanie działalności gospodarczej Skarżącego z działalnością żony poprzez jej rodzaj (pokrewny kod PKD), tę samą lokalizację, a w szczególności tę samą grupę potencjalnych odbiorców i uzupełniający się zakres usług, stanowi sztuczne działanie w celu uzyskania wsparcia. Zdaniem Agencji powoływanie nowych podmiotów gospodarczych do wykonywania działalności przez powiązane osoby w świetle akt sprawy daje uzasadnione podstawy, iż stanowi to próbę obejścia przepisów dotyczących limitów pomocy przyznawanych na jednego Wnioskodawcę w ramach ww. działań. Biorąc pod uwagę charakter powiązań ARiMR stwierdziła, że podejmowana przez Skarżącego działalność faktycznie stanowić będzie rozwinięcie zakresu usług związanych z działalnością prowadzoną przez jego żonę oraz prowadzona będzie na wspólnym rynku, a dochody z tej działalności trafiać będą do majątku wspólnego małżonków. Pismem z 18 listopada 2012r. Skarżący złożył skargę na informację zawartą w piśmie z 10 sierpnia 2012r. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący stworzył sztuczne warunki w celu otrzymania płatności, chociaż nie stworzył on tych warunków, a przyznaną pomoc zamierzał wykorzystywać zgodnie z celami ww. działania; 2) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Skarżący nie spełnił wszystkich warunków przewidzianych przepisami prawa do uzyskania pomocy, w szczególności nie zapewnił realizacji celów tego działania, chociaż Skarżący spełnił wszystkie warunki niezbędne do przyznania pomocy, w szczególności zapewnił osiągnięcie i zachowanie celów działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej". W ocenie Skarżącego w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne przesłanki wskazujące na to, że stworzył on sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści sprzecznych z założeniami działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej". Wyjaśnił, że jego żona prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w ramach kodu PKD 01.61.Z "Działalność usługowa wspomagająca produkcję roślinną", zaś on zamierza podjąć prowadzenie działalności w ramach kodu PKD 77.31.Z "Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń rolniczych". Skarżący w ramach swojej działalności ograniczałby się jedynie do wynajmu lub dzierżawy ładowarki teleskopowej, natomiast działalność jego żony polega na stworzeniu konkurencyjnego przedsiębiorstwa z nowoczesnym sprzętem (ciągnik rolniczy i przyczepa), w tym utworzeniu dwóch nowych etatów i świadczeniu usług na rzecz gospodarstw rolnych. Dlatego też, jego zdaniem obie działalności mają zupełnie inny charakter i cele oraz nie są do siebie podobne. Nie zgodził się również, że obie działalności będą się uzupełniać i będą w stosunku do siebie komplementarne. Wynajem i dzierżawa ładowarki, którymi zamierza zajmować się Skarżący, byłaby prowadzona przez niego w pełni samodzielnie i nie byłaby w żaden sposób uzależniona od usług, które świadczy jego żona przy użyciu ciągnika rolniczego i przyczepy (zbiórka płodów rolnych, wywóz obornika etc.). Ponadto podniósł, że żadne przepisy prawa nie zabraniają prowadzenia odrębnych działalności gospodarczych przez każdego z małżonków (nawet pozostających ze sobą w ustroju majątkowej wspólności ustawowej). Skarżący stanął na stanowisku, że występując o przyznanie pomocy spełnił wszystkie warunki określone w rozporządzeniu MRiRW z 17 października 2007r. oraz innych przepisach prawa związanych z realizacją operacji. Operacja planowana przez niego spełnia również wymagania określone w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w szczególności jest uzasadniona ekonomicznie oraz zapewnia osiągnięcie i zachowanie celów działania. W odpowiedzi na skargę Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanki przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013 mają swoje źródło w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.UE.L z 2005r., Nr 277, s. 1) i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1974/20061 z dnia 15 grudnia 2006r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.UE L z 2006, Nr 368, s. 15) oraz w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE L z 2011r., Nr 25, s. 8), zwanego dalej rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 65/2011. Natomiast w zakresie przepisów krajowych przesłanki te określa ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U., Nr 64, poz. 427 ze zm. - zwana dalej ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) oraz wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przyczynia się do osiągnięcia następujących celów: a) poprawy konkurencyjności rolnictwa i leśnictwa poprzez wspieranie restrukturyzacji, rozwoju i innowacji; b) poprawy środowiska naturalnego i terenów wiejskich poprzez wspieranie gospodarowania gruntami; c) poprawy jakości życia na obszarach wiejskich oraz popierania różnicowania działalności gospodarczej. W myśl art. 52 litera a) ppkt i) rozporządzenia Rady (WE) Nr 1198/2006 wsparcie, o którym mowa w niniejszej sekcji, dotyczy środków w celu różnicowania gospodarki wiejskiej, obejmujących różnicowanie w kierunku działalności nierolnicze. Beneficjentem pomocy, o której mowa w art. 52 lit. a) ppkt i) jest członek gospodarstwa domowego w danym gospodarstwie rolnym (art. 53 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1198/2006). Art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 stanowi, że nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 17 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich program jest realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje następujące działania: różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej. W myśl art. 10 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich wniosek o dofinansowanie jest oceniany w zakresie: 1) poprawności sporządzenia i złożenia, 2) zgodności planowanej operacji z celami środka, w ramach którego ma być realizowana operacja, 3) celowości udzielenia pomocy na realizację planowanej operacji - w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 19 oraz zgodnie z kryteriami wyboru operacji przyjętymi przez komitet monitorujący. Art. 10 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich stanowi, że pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej i jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich pomoc w ramach działań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i 8 oraz 16-23, jest przyznawana na podstawie umowy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. W przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy (art. 22 ust. 3 ustawy). W § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007r. wskazano, że pomoc przyznaje się na operację spełniającą wymagania określone w Programie, w szczególności uzasadnioną ekonomicznie, w tym pod względem jej kosztów, oraz zapewniającą osiągnięcie i zachowanie celów działania, o którym mowa w § 1 która nie jest finansowana z udziałem innych środków publicznych. Pomoc przyznaje się jeżeli zostały spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu oraz innych przepisach prawa związanych z realizacją operacji (§ 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Po przytoczeniu podstawy prawnej, należy zauważyć, że dokonana przez Agencję ocena złożonego przez Skarżącego wniosku w zakresie próby stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności była prawidłowa. Agencja porównując dwa wnioski (Skarżącego i jego żony) zasadnie powzięła wątpliwość w zakresie autonomiczności planowanej do podjęcia przez Skarżącego działalność gospodarczej. Z akt sprawy wynika, iż Skarżący zamierzał świadczyć usług dla gospodarstw rolnych w ramach kodu PKD 77.31.Z (Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń rolniczych). W pierwotnym wniosku planował zakup rozrzutnika obornika, a następnie ładowarkę teleskopową. Sprzęt ten w myśl EPO (Ekonomiczny Plan Operacji) będzie wypożyczany rolnikom w celu np. prac załadunkowych i rozładunkowych, formatowania pryzm, zwożenia. Skarżący jako miejsce realizacji operacji określił Filipki Duże 3, 18-500 Kolno. Natomiast żona Skarżącego składając swój wniosek (w aktach sądowych) o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" (26 czerwca 2012 r. podpisała z ARiMR umowę na dofinansowanie zakupu ciągnika rolniczego i przyczepy - kwota pomocy 200 000 zł), podała, że zakupiony sprzęt będzie wykorzystywany, analogicznie jak sprzęt objęty zakresem rzeczowym wniosku złożonego przez Skarżącego, tj. w celu świadczenia usług na rzecz gospodarstw rolnych. Podobnie jak Skarżący jego żona wskazała jako miejsce realizacji operacji, tj. [...],[...], a więc tę samą miejscowość. Skarżącego i jego żonę obowiązuje ustrój małżeńskiej wspólności majątkowej. Świadczone usługi przez przedsiębiorstwo jego żony mają polegać na wykonywaniu wywozu obornika oraz zwożenia płodów rolnych przy udziale pracownika zatrudnionego w tym celu pracownika. Świadczone usługi skierowane są do tej samej grupy odbiorców i wzajemnie się uzupełniają. Różnica pomiędzy wnioskiem Skarżącego a jego żony sprowadza się do formy świadczonych usług, mianowicie żona Skarżącego utworzyła dwa stanowiska pracy (w tym jedno na samozatrudnienie), natomiast Skarżący zamierzał tylko wynajmować ładowarkę, bez zapewnienia obsługi udostępnianego sprzętu). Obydwie działalności przynależą do pokrewnych wobec siebie kodów PKD (01.61.Z "Działalność usługowa wspomagająca produkcję roślinną" oraz 77.31.Z Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń rolniczych") związanych ze świadczeniem usług na rzecz gospodarstw rolnych, a polegających na odpłatnym udostępnianiu sprzętu rolniczego (z obsługą lub bez). Twierdzenia Skarżącego wskazujące, że nie zamierza używać ładowarki teleskopowej w celu świadczenia usług na rzecz gospodarstw rolnych, pozostają w sprzeczności z treścią wniosku o przyznanie pomocy i EPO. Wskazane okoliczności świadczą, że prowadzone przez Skarżącego i jego żonę działalności będą się uzupełniać, zaś całokształt oferowanych usług będzie w rzeczywistości świadczony przez te osoby wspólnie. Zasadnie ARiMR zwróciła uwagę na faktycznie komplementarne wobec siebie zakresy rzeczowe operacji (z jednej strony zakup ciągnika rolniczego i przyczepy, z drugiej zaś - zakup ładowarki teleskopowej umożliwiającej załadunek obornika i płodów rolnych na rzeczoną przyczepę), ta sama lokalizacja operacji, ta sama grupa potencjalnych odbiorców usług, jak też relacje majątkowe zachodzące między małżonkami. Proponowanej przez Skarżącego formy działalności nie można zakwalifikować jako samodzielnej, gdyż w istocie stanowi ona rozwinięcie i uzupełnienie zakresu usług świadczonych przez jego żonę na tym samym rynku i w tej samej branży. Słusznie zatem Agencja podkreśliła, iż działalność gospodarcza Skarżącego i jego żonę pozostaje ze sobą w na tyle ścisłym związku funkcjonalnym, że potencjalny klient będzie mógł otrzymać od wskazanych osób jedną, kompleksową usługę (załadunek, a następnie transport obornika i płodów rolnych). Skarżący na żadnym z etapów racjonalnie nie tłumaczy zasadności podjęcia takiej działalności gospodarczej, ogranicza się jedynie do polemiki z ustalonymi przez organ faktami, które to fakty zdaniem Sądu zostały prawidłowo ocenione. Co więcej na wezwanie organu Skarżący wyjaśnił, że cyt. "jeśli potencjalny klient zechce skorzystać z usług świadczonych przez firmę mojej żony (zwóz płodów rolnych czy wywóz obornika), przy tym może skorzystać moja firma, gdyż rolnik może wypożyczyć ode mnie ładowarkę, która ułatwi załadunek. To, że moja współmałżonka ma pod tym samym adresem działalność ułatwi promocję i marketingową pozycję mojej firmy (dużo ludzi będzie kojarzyć, że pod tym adresem można zarówno zamówić usługę, jak też wypożyczyć ładowarkę)". Powyższe zdaniem Sądu dodatkowo świadczy, że proponowana działalność wpisuje się w rozwój przedsiębiorstwa żony, tym bardziej, że jak wynika z zestawienia posiadanego przez Skarżonego sprzętu brak w nim ładowarki teleskopowej. Sąd stoi na stanowisku, że zakup ładowarki teleskopowej uzupełniał posiadany sprzęt oraz wpisywał się w rozwój przedsiębiorstwa żony i co najważniejsze zamiarem Skarżącego było umożliwienie zrefundowania z udziałem środków publicznych (unijnych) zakupów inwestycyjnych, bez konieczności angażowania środków finansowych własnych, bądź ponoszenia dodatkowych niedogodności w postaci konieczności zatrudnienia dodatkowego pracownika przez jego żonę w wypadku uzyskania pomocy w wysokości nie 200 tys. złotych tylko 300 tys. złotych (§ 10 ust. 1 pkt 3 lit c) rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883, ze zm.). Powyższe działania Skarżącego skierowane są na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego poprzez sztuczne stworzenie warunków celem uzyskania tej korzyści. Dlatego też, mimo że istnieje swoboda układania określonych stosunków gospodarczych i wykonywania działalności gospodarczej, to jednak Organ jest zobowiązany do badania, czy stosunki te nie są układane w sposób sztuczny i w wypadku stwierdzenia takiego faktu, winien odmówić przyznania dofinansowania, co też uczynił w przedmiotowej sprawie na podstawie prawidłowej podstawy prawnej. Mając powyższe na względzie wniosek Skarżącego wypełnia dyspozycję próby stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania wsparcia finansowego. W wypadku stwierdzenia powyższego organ miał obowiązek odmówić przyznania pomocy finansowej. Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniły bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Sąd nie stwierdził naruszenia powołanych w skardze przepisów, a uzasadnienie skargi sprowadza się do polemiki z Agencją, co do oceny stanu faktycznego. Ponadto Agencja nie uchybiła obowiązującym ją zasadom proceduralnym, w szczególności rozpatrzyła cały zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo przeprowadziła postępowanie w niniejszej sprawie. Uznając, że organ w toku postępowania w sprawie wniosku Skarżącego nie naruszył przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania i wydał prawidłowe rozstrzygniecie zawarte w piśmie z 10 sierpnia 2012 r. Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.