V SA/Wa 265/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania; uchyla zaskarżone postanowienie. W dniu [...] maja 2015 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP") wydała decyzję nr [...] zobowiązującą O. Sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur. Decyzja została nadana za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. na adres do doręczeń wskazany przez Stronę w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. W dniu [...] maja 2015 r., jak wynika z informacji zawartej na kopercie, awizowano ja pierwszy raz z uwagi na nieobecność adresata. Przesyłka była ponownie awizowana [...] maja 2015 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu na odbiór ww. przesyłki, o którym mowa w art. 44 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", W związku z tym, iż przesyłka ponownie nie została odebrana przez adresata, Poczta Polska S.A. zwróciła ją nadawcy w dniu [...] maja 2015 r., czyli po upływie czternastu dni liczonych od dnia następnego po dniu wpływu tej przesyłki do Urzędu Pocztowego. Przesyłka została więc uznana za skutecznie doręczoną Stronie w dniu [...] maja 2015 r. w myśl art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 44 § 1 k.p.a. W dniu [...] lipca 2016 r. Strona zapoznała się w siedzibie PARP z aktami sprawy i otrzymała kopię ww. decyzji. Następnie, pismem z dnia [...] lipca 2016 r., Spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając wniosek Prezes Zarządu Spółki A.Z. (jedyna osoba uprawniona do występowania w imieniu Skarżącej) zaznaczyła, że z względu na wagę oczekiwanej korespondencji wniosła do PARP o doręczanie przesyłek na adres jej zameldowania (pod którym zamieszkuje i stale przebywa), a nie na adres siedziby Spółki. Kobieta wyjaśniła, iż w maju i czerwcu 2015 r. przebywała w domu z uwagi na opiekę nad chorym synem, którego samotnie wychowuje. W ww. okresie cały czas przebywała więc w domu, zatem niemożliwe jest, aby nie odebrała korespondencji, gdyby tylko wiedziała o jej istnieniu. Niestety w jej skrzynce pocztowej nie pozostawiono żadnego zawiadomienia (awiza) o przesyłce zawierającego decyzję PARP. Kobieta wystąpiła więc do Poczty Polskiej S.A. z reklamacją doręczenia przesyłki, której kopię załączyła do przedmiotowego wniosku. Na wezwanie organu odwoławczego (Ministra Rozwoju i Finansów) Prezes przesłała odpowiedź Poczty Polskiej S.A. na ww. reklamację. Operator pocztowy oświadczył, iż w toku badania sprawy ustalono, że czynności Poczty Polskiej S.A. podczas doręczania przesyłki będącej przedmiotem skargi nie spełniały zasad świadczenia usług pocztowych określonych w § 34 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013 r. poz. 545). Ponieważ z treści powyższej odpowiedzi nie wynikało, jakie konkretnie czynności nie zostały przeprowadzone prawidłowo, Minister zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. o wyjaśnienie: 1) czy przedmiotowa przesyłka listowa została skutecznie doręczona? 2) czy w procesie doręczania przedmiotowej przesyłki wystąpiły jakieś nieprawidłowości, jeżeli tak to jakie? 3) czy informacje zawarte na zwrotnym poświadczeniu odbioru oraz kopercie zamieszczone przez pracowników Poczty Polskiej S.A. odzwierciedlają faktyczny przebieg procesu doręczenia ww. przesyłki listowej, jeżeli nie to wskazanie, które z nich nie odzwierciedlają faktycznych czynności? Organ załączył kopię koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru dotyczących przesyłki zawierającej decyzję PARP, a także kopię pisma Poczty Polskiej S.A. stanowiącej odpowiedź na złożoną przez Skarżącą reklamację. W piśmie z dnia [...] października 2016 r. operator pocztowy wskazał, iż adnotacje umieszczone na spornej przesyłce odpowiadają postanowieniom zawartym w art. 44 § 1 i § 3 k.p.a. Niemniej jednak z uwagi na upływ czasu od opracowania przesyłki oraz brak możliwości uzyskania stosownych wyjaśnień od osoby doręczającej nie może jednoznacznie wskazać, czy zostały zachowane procedury zawarte w tym artykule, a dokonane adnotacje na przesyłce zgodne były ze stanem faktycznym. Dodatkowo nadmienił, że w odniesieniu do czynności związanych z podjęciem próby doręczenia oraz pozostawieniem druku zawiadomienia nie jest wymagane ich uwierzytelnienie, a zweryfikowanie przebiegu zdarzenia możliwe jest jedynie w chwili jego wystąpienia. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Minister Rozwoju i Finansów odmówił przywrócenia Spółce terminu do wniesienia odwołania od decyzji PARP z dnia [...] maja 2015 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie nie istnieją przeciwdowody obalające skuteczność doręczenia decyzji PARP w tzw. trybie zastępczym. Z pisma stanowiącego odpowiedź Poczty Polskiej S.A. na reklamację Strony, nie wynika konkretnie, jakie czynności nie zostały dopełnione, a z pisma kolejnego, skierowanego do organu odwoławczego wynika, iż po tak długim okresie (ponad rok) nie jest możliwe ustalenie czy zawarte w przepisach k.p.a. procedury zostały dochowane. W ocenie Ministra nie oznacza również, iż procedury te nie zostały dochowane. Przychylając się do twierdzeń Poczty Polskiej S.A. o braku możliwości zweryfikowania przebiegu zdarzeń Minister uznał, że nie można stwierdzić, iż dowód w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz koperty, w której nadana została decyzja PARP, utracił moc dowodową. Z dowodu tego natomiast jednoznacznie wynika, że zostały spełnione wszystkie warunki wymagane do uznania za skuteczne doręczenia decyzji PARP w trybie przewidzianym w art. 44 k.p.a. W ocenie Ministra Prezes Zarządu Spółki nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Na podstawie twierdzeń o chorobie jej syna nie sposób jest bowiem ustalić, czy kobieta przebywała w domu 24 godziny na dobę i nie sposób jest wykluczyć sytuacji, że doręczający w jakimś momencie nie zastał jej pod adresem, na który przesyłka miała zostać doręczona. Zaznaczył, że przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której Strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Nie jest możliwe gdy Strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Strona tymczasem nie uprawdopodobniła, że wystąpiła przeszkoda, której nie mogła przezwyciężyć przy dołożeniu nawet największego wysiłku. Organ zaznaczył, iż Prezes, jak sama wskazała, oczekiwała na decyzję PARP, bowiem wiedziała o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Ponadto, zawiadomieniem z dnia [...] marca 2015 r. (doręczonym [...] marca 2015 r.) została poinformowana o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o możliwości złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień. Strona zapoznała się z aktami sprawy [...] marca 2015 r., a więc miała świadomość, iż powinna spodziewać się wydania przez organ I instancji decyzji, tym bardziej, że nie składała dodatkowych dowodów ani wyjaśnień w sprawie. Organ odwoławczy uważa, że gdyby Strona wówczas zainteresowała się sprawą, wyjaśnienia Poczty Polskiej S.A. mogłyby odnieść skutek i mogłaby ona ustalić rzeczywisty przebieg procesu doręczenia przesyłki zawierającej decyzję. Jednakże w obliczu zebranego materiału dowodowego oraz wyjaśnień Poczty Polskiej S.A., brak jest podstaw do wzruszenia mocy dowodowej informacji zamieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz kopercie, w której decyzja PARP została przesłana Stronie. Spółka zaskarżyła powyższe postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie niewłaściwej analizy zebranego materiału dowodowego i ustalenie, że doręczenie zastępcze decyzji PARP było skuteczne oraz że Strona nie uprawdopodobniła spełnienia przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, 2) art. 44 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wszystkie warunki przewidziane w tym artykule zostały spełnione i doręczenie zastępcze decyzji PARP nastąpiło w sposób skuteczny, 3) art. 58 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż Strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z PARP oraz odmowę przywrócenia Stronie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania, 4) art. 76 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz z dnia [...] października 2016 r. nie stanowią dowodu przeciwko treści informacji zawartej na kopercie, w której nadana została decyzja PARP oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki. W ocenie Skarżącej niepodjęcie decyzji z dnia [...] maja 2015 r. w odpowiednim terminie był skutkiem uchybień poczynionych przez pracowników Poczty Polskiej S.A. Strona nie posiadała wiedzy o wydaniu przez PARP takiej decyzji, a w konsekwencji o możliwości wniesienia od niej odwołania, a okoliczność ta dostatecznie uzasadnia uwzględnieni wniosku o przywrócenie terminu. Prezes Zarządu Spółki uważa, że dochowała należytej staranności przy usunięciu przeszkody, wskutek której nastąpiło uchybienie terminu. Od razu po odebraniu tytułu wykonawczego wydanego w oparciu o decyzję PARP skontaktowała się z organem egzekucyjnym, gdzie uzyskała informację o wydaniu ww. decyzji. Natychmiast podjęła więc odpowiednie czynności w celu zapoznania się z jej treścią oraz przedsięwzięła dalsze kroki prawne zmierzające do obrony jej interesów. Zaznaczyła, że w trakcie całego postępowania (trwającego prawie 4 lata) przed organem I instancji, jak również organem II instancji, nigdy nie uchybiła żadnemu terminowi, zawsze reagowała na każdą informację otrzymaną w sprawie (zapoznawała się z aktami, skutecznie zaskarżyła wcześniejszą decyzję PARP). Za niejasny oraz bezpodstawny uznała zarzut Ministra, iż nie interesowała się swoją sprawą podnosząc, że taki wniosek nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżąca nie tylko interesowała się swoją sprawą ale była bardzo zaangażowana w jej przebieg. Decyzję PARP nakazującą zwrócić jej ponad 290.000 zł. zaskarżyła do organu II instancji, który uchylił decyzję wydaną w I instancji. Tak więc efekcie jej działania PARP ponownie rozpatrywał przedmiotową sprawę. Strona miała żywotny interes, aby odebrać decyzję PARP z dnia [...] maja 2015 r. gdyż wiedziała, że przedmiotową decyzją zostanie rozstrzygnięta kwestia zwrotu przez nią znacznej kwoty. Tym bardziej, że Skarżąca zapoznawała się w toku postępowania z aktami sprawy i wiedziała w jakim kierunku zmierza PARP tj., że zostanie wydana korzystniejsza dla niej decyzja, którą dalej będzie mogła poddać weryfikacji przez organ odwoławczy. Ponadto opierając się na wcześniejszym doświadczeniu, że PARP bardzo długo proceduje (wszczęcie postępowania w grudniu 2012 r. wydanie decyzji w kwietniu 2014 r.) Prezes zaznaczył, iż mogła nie spodziewać się wydania przedmiotowej decyzji w tak szybkim czasie. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2017 r. Strona odniosła się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia według powyższych przepisów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego orzeczenia stanowił art. 58 k.p.a., zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2), przy czym przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, iż istnieją cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, aby organ administracji mógł przywrócić termin do dokonania czynności wskazanej we wniosku o przywrócenie terminu, tj.: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, dopełnienie wraz z wniesieniem żądania o przywrócenie terminu czynności, dla której termin był określony. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Strona złożyła wniosek w powyższym, siedmiodniowym terminie i załączyła do niego odwołanie od decyzji PARP, więc te przesłanki zostały spełniona. Pozostało zatem do ustalenia, czy Skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. W ocenie Ministra bowiem przesłanka ta nie została spełniona. Należy pamiętać, że uprawdopodobnienie nie jest tożsame udowodnieniu, co oznacza, że w świetle przepisu art. 58 k.p.a. nie stosuje się art. 75 k.p.a dotyczącego dowodów. K.p.a. nie rozstrzyga też jaki stopień prawdopodobieństwa jest dostateczny do uznania faktu za uprawdopodobniony (B. Adamiak, Komentarz do art. 58 Nb 8 [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 13. wyd., Warszawa 2014, s. 303). "Udowodnienie czyni istnienie pewnego faktu pewnym, uprawdopodobnienie - tylko prawdopodobnym. Udowodnienie służy celowi przekonania organu orzekającego o prawidłowości pewnego twierdzenia, uprawdopodobnienie służy celowi obudzenia w organie orzekającym ufności w to, że pewne twierdzenie odpowiada prawdzie. (...) Uprawdopodobnienie jest to czynność procesowa stwarzająca w świadomości organu orzekającego mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu" (E. Iserzon [w:] Komentarz, 1970, s. 135). Strona powinna zatem uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Jako przeszkodę w dochowaniu terminu Strona wskazała brak wiedzy o decyzji PARP z dnia [...] maja 2015 r., co miało być konsekwencją nieskutecznego jej doręczenia. Decyzja ta została bowiem doręczona w tzw. trybie zastępczym przewidzianym w art. 44 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma zatem odpowiedź na pytanie, czy w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy doręczenie zastępcze ww. decyzji organu I instancji było skuteczne i nastąpiło w dniu [...] maja 2015 r. Przepisy objęte art. 44 k.p.a. przewidują, że w przypadku niemożności doręczenia pisma w zwykły sposób (doręczenia właściwego) operator pocztowy (w rozpatrywanej sprawie: Poczta Polska S.A.) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.), przy czym zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). Dopiero w przypadku niepodjęcia awizowanej przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Precyzyjne przeprowadzenie takich czynności stanowi warunek przyjęcia domniemania prawnego ("doręczenie uważa się za dokonane ...") przewidzianego w art. 44 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie można z całą pewnością stwierdzić, że czynności przewidziane w art. 44 § 2 k.p.a. zostały skutecznie dokonane. Reprezentująca Spółkę Prezes Zarządu twierdzi, iż w maju 2015 r. listonosz nie próbował doręczyć jej przesyłki osobiście, a w jej skrzynce oddawczej nie pozostawiono żadnego awiza. Podniosła też, iż w tamtym okresie przebywała głównie w miejscu swojego zamieszkania (wskazanego także jako adres do korespondencji) z uwagi na opiekę na chorym synem, którego wychowuje samotnie. Twierdzi, że gdyby pozostawiono awizo to z pewnością podjęłaby przesyłkę, tym bardziej iż spodziewała otrzymać decyzję za siebie korzystną. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy Minister niesłusznie nie dał wiary twierdzeniom kobiety. Istotne znaczenie mają tu dwa pisma Poczty Polskiej S.A. dotyczące spornego doręczenia. W pierwszym z nich (z dnia [...] sierpnia 2016 r. stanowiącym odpowiedź na reklamację Spółki) operator przyznał, iż czynności Poczty Polskiej S.A. podczas doręczania przesyłki będącej przedmiotem skargi nie spełniały zasad świadczenia usług pocztowych określonych w § 34 ww. rozporządzenia MAiC z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego. Brak konkretnego wskazania jakie czynności zostały przeprowadzone w sposób nieprawidłowy wzbudził również wątpliwości Ministra, który wniósł odrębną reklamację domagając się wskazania przez Pocztę Polską, czy przesyłka listowa zawierająca decyzję PARP została skutecznie doręczona, czy w procesie doręczania przedmiotowej przesyłki wystąpiły jakieś nieprawidłowości, jeżeli tak to jakie oraz czy informacje zawarte na zwrotnym poświadczeniu odbioru oraz kopercie zamieszczone przez pracowników Poczty Polskiej S.A. odzwierciedlają faktyczny przebieg procesu doręczenia ww. przesyłki listowej, jeżeli nie to wskazanie, które z nich nie odzwierciedlają faktycznych czynności. Poczta Polska S.A. odpowiedziała, iż adnotacja na spornej przesyłce odpowiadając wymogą określonym w art. 44 § 1 i § 3 k.p.a., jednak nie jest w stawnie stwierdzić, czy zachowano procedury w nich zawarte i czy adnotacje odpowiadają rzeczywiście dokonanym czynnościom. W ocenie Sądu, w świetle powyższych wyjaśnień Poczty Polskiej S.A., nie ulega wątpliwości, iż operator nie jest pewien, czy przesyłkę doręczył skutecznie, z zachowaniem wymogów określonych art. 44 k.p.a. Tym bardziej więc nie może być tego pewien organ. W tym miejscu należy wyjaśnić, że skuteczność doręczania pism w trybie zastępczym uzależniona jest od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w powyższym przepisie. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Musi istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Co więcej adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. Odbiorca przesyłki ma prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Trzeba mieć zatem na uwadze, iż w sytuacji, gdy w kwestii doręczenia zastępczego, określonego w art. 44 k.p.a. pojawia się choćby cień wątpliwości co do prawidłowości działań listonosza w zakresie awizowania przesyłki i poinformowania adresata o tym fakcie, należy uznać, że adresat bez własnej winy oczekującej na niego korespondencji nie odebrał. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie twierdzenia Skarżącej oraz wyjaśnienia Poczty Polskiej skutecznie obaliły domniemanie doręczenia decyzji PARP w dniu [...] maja 2015 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego. W konsekwencji należy też uznać, iż Strona uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2015 r. Ponownie rozpoznając sprawę Minister zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną przez Sąd ocenę stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.