V SA/Wa 2651/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi U.G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz U.G. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2012r. Nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (dalej: Dyrektor Oddziału) Nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia [...] grudnia 2010r. w sprawie przyznania U.G. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2010. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem złożonym w dniu 29 kwietnia 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR w L. U.G. wystąpiła o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskicich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010. We wniosku zadeklarowała do pomocy 19 działek rolnych o łącznej powierzchni 167, 86 ha . W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z [...] grudnia 2010 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. (dalej: kierownik Biura) przyznał wnioskodawczyni pomoc tytułu ONW w łącznej kwocie 29.428,80zł. do powierzchni deklarowanej. Decyzja ta wobec niezłożenia odwołania stała się ostateczna. Pismem z dnia 3 kwietnia 2012 r. Dyrektor Oddziału zawiadomił U.G. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Biura z [...] grudnia 2010r. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Dyrektor Oddziału stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura w sprawie przyznania pomocy z tytułu ONW na rok 2010. W podstawie prawnej przywołano art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 , art. 158 § 1, art. 7 i art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a. jak rownież § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwiju Wsi z 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunkow i trybu przyznanwania pomocy finansowej w ramach działania “Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (“ONW") objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ( Dz. U. 2009 nr 40 poz. 329 ze zm. ) W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Kierownik Biura wydał decyzję z rażacym naruszeniem art. 7 art. 77 § 1 kpa oraz § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z z 11 marca 2009r. i art 17 rozporządzenia Rady ( WE) nr 73 /2009 z 19 stycznia 2009r. przyznając płatność do powierzchni przekraczającej powierzchnię maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych (PEG) ustalonej dla działek nr ew. 6, 7, 29/3, 10/1 23/2. W ocenie Dyrektora Oddziału Kierownik Biura przyznając płatność nie wykorzystał wszystkich dostępnych środków w celu zebrania informacji na temat okolicznosci faktycznych i prawnych mających wpływ na przyznanie płatnosci, istniejących w dniu wydania decyzji. Dyrektor Oddziału zaznaczył, iż obowiązkiem Kierownika Biura było sprawdzenie czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają PEG (powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza stanowiąca maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na danej działce ewidencyjnej, o którą może ubiegać się rolnik). Wskazał jednocześnie, iż ustalenie to winno nastąpić w trakcie kontroli administracyjnej wniosku, w oparciu o bazę referencyjną w systemie informacji geograficznej (LPIS, GIS) oraz na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika ARiMR na aktualnym obrazie ortofotomapy. W konsekwencji, wobec tego, że decyzja Kierownika Biura z [...] grudnia 2010r. uwzględniała nieprawidłową powierzchnię PEG dla zadeklarowanych działek ewidencyjnych o wskazanych wyzej numerach, co oznacza, że została wydana bez uprzedniego przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniajacego tj. z naruszeniem art 7 i 77 §1 k.p.a. należało stwierdzić, że płatności zostały przyznane w wysokości niezgodnej z przepisami prawa i orzec o stwierdzeniu nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. U.G. odwołała się od decyzji Dyrektora Oddziału, wnosząc o jej uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła błędne ustalenie, że zakwestionowane działki ewidencyjne posiadają inną aniżeli wskazaną we wniosku powierzchnię. Podkreśliła, że złożony przez nią wniosek przeszedł kontrolę powierzchni z wykorzystaniem systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), która nie wykazała nieprawidłowości. W konsekwencji nieprawidłowych wyżej wskazanych ustaleń faktycznych Dyrektor POR ARiMR błędnie, zdaniem odwołującej się uznał, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu pomocy ONW. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Prezes ARiMR wydał w dniu [...] września 2012r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu organ przywołał przepisy prawa jakie znalazły zastosowanie w sprawie oraz stwierdził, iż decyzja Kierownika Biura z [...] grudnia 2010r.rażąco narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 21 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 ze zm.) w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem przyznając pomoc na rok 2010 m.in. do powierzchni 0,10 ha na działce ewidencyjnej nr 6, do powierzchni 0,65 ha na działce ewidencyjnej nr 7 oraz 1,20 ha na działce ew. 10/1, na których znajdowały się zadeklarowane działki rolne, Kierownik Biura przyznał przedmiotową pomoc nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do pomocy na tych działkach zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009, dla których wartość maksymalnego obszaru kwalifikowanego ( PEG) wyznaczonego na tych działkach ewidencyjnych wynosi dla działki: nr ew. 6 - 0,00,ha ; nr ew. 7 - 0,40 ha nr ew.10/1 - 0, 72 ha Tym samym, zdaniem Prezesa ARiMR, Dyrektor Oddziału zasadnie stwierdził nieważność tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił zarazem, że Dyrektor Oddziału w swojej decyzji nieprawidłowo wskazał, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. nieprawidłowo ustalił powierzchnię kwalifikujacą się do pomocy dla działek ewidencyjnych o nr 29/3 i 23/2, gdyż wnioskodawczyni zadeklarowała do płatności powierzchnię odpowiadającą wartości maksymalnego obszaru kwalifikowanego (PEG) wyznaczonego na w.w. działkach. Tym samym Kierownik Biura decyzją z dnia [...] grudnia 2010. przyznał przedmiotową pomoc do dzialek nr 29/3 I 23/2 z uwzględnieniem wskazanych wyżej przepisow prawa materialnego. Natomiast, jak wskazał organ II instancji, wobec stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności Kierownik Biura będzie zobowiązany do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o przyznaniu rolnikowi płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w oparciu o stwierdzony stan faktyczny z uwzględnieniem maksymalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych zgodnie z art. 9 a ustawy z 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności ( Dz. U. 2004 nr 10 poz. 76 ze zm. ). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie U.G. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wystąpiła o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR z [...] września 2012r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstawa procesowego radcy prawnego w przewidzianej prawem wysokości. W skardze przedstawiła zarzuty : - naruszenia przepisów postępowania art. 156 §1 pkt 2 k.p.a poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z [...] grudnia 2010r. została wydana z rażącym natruszenie prawa procesowego tj. 21 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 ze zm.) w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., co doprowadzilo do przyznania wnioskodawczynipomocy Wonna rok 2010 bez uwzględnienia na działkach ewidencyjnych o nr 6, 7, 10/1 wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru ( PEG) wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych stosownie do treści art. 28 ust 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że nie zgadza się twierdzeniem organów, iż w sprawie o przyznanie płatności decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w L. z [...] grudnia 2010r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało w myśl art. 156 §1 pkt 2 k.p.a stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że zasługuje ona na uwzględnienie podzielając przedstawioną w niej argumentację. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W podstawie prawnej decyzji Dyrektora Oddziału z [...] kwietnia 2012 r. wskazano przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstwy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skoro zatem organ uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, Sąd poddał analizie zasadność weryfikacji decyzji ostatecznej w drodze postępowania nieważnościowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Może zostać wszczęte na wniosek lub jak w niniejszej sprawie z urzędu. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok NSA z 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Powołany art. 156 § 1 k.p.a. stanowi zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która, między innymi jak wskazuje pkt 2 tej normy, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organy orzekające założyły, że w sprawie przyznania pomocy beneficjentce U.G. - doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego tj. przepisu art. 21 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 ze zm.) w związku z art. 7 i art. 77 §1 kpa, bowiem przyznając wnioskodawczyni pomoc ONW na rok 2010 w stosunku do działek ew. o nr 6,7, 10/1, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. przyznał przedmiotową pomoc nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tych działkach zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art 28 ust 1 lit c rozporządzenia Komisji ( WE ) Nr 1122/2009. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237 ). Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37). Badając legalność zaskarżonej decyzji w powyższym kontekście, a w szczególności zasadność zastosowania art. 156 §1 pkt 2 kpa jako podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, wyraża stanowisko, że wskazane przez organy wady decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z [...] grudnia 2010r., będące wynikiem naruszenia przepisów postępowania, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu płatności. Decyzja organu Agencji o przyznaniu producentce rolnej pomocy ONW wydana została bowiem w oparciu o właściwą - mającą w sprawie zastosowanie podstawę prawną prawną art. 20 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środkow Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( Dz. U. Nr 64 poz. 427 ze zm. ) w związku z § 3 ust 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach Gos[podarowania (ONW)" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 ( Dz.U. 2007r. nr 40 poz. 329 ze zm.), po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej, co do ustalenia powierzchni referencyjnej ustalonej w systemie informacji geograficznej. Organ administracyjny właściwie też, zgodnie z prawem, uznał, iż powierzchnia działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej winna zostać ustalona w oparciu o system informacji geograficznej. Przystępując do kontroli wniosku o pomoc również zasadnie i zgodnie z prawem organ przyjął, iż pomoc przysluguje przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar o wyznaczony w systemie identyfikacji działek stosownie do tresci art. 28 ust 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 określony w systemie identyfikacji działek , o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wnioskow o przyznanie płatności. Do ustalenia kwoty pomocy przyjęto, jak się później okazało nieprawidłową, błędną powierzchnię działki ewidencyjnej Nr 6 - 0,10 ha zamiast wynikającą z PEG powierzchnię 0,00 ha , działki 7 - 0,65 ha zamiast wynikajacą z PEG powierzchnię 0, 40 ha i co do dzialki 10/1 - 1,20 ha zamiast 0, 72 ha. Dyrektor Oddziału stwierdzając nieważność decyzji o przyznaniu płatności uznał jak wynika z treści jego rozstrzygnięcia, że wadliwość ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności dotyczy również działek o nr ew. 29/3 i 23/2 działek nr ew. 7 i 29/3. W ocenie organu powyższe stanowi rażące naruszenie prawa. W tym miejscu wskazać należy, że w decyzji organu I instancji Dyrektor Oddziału w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu nie wskazał, jaka powierzchnia przyjęta została dla ustalenia powierzchni kwalifikowanej ( PEG) dla każdej z przedmiotowych działek. Organ odwoławczy potwierdzając jako słuszne rozstrzygnięcie organu I instancji, co do prawidłowości wzruszenia decyzji w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia jej nieważności wobec rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego, zweryfikował stanowisko Dyrektora Oddziału wskazując ostatecznie, że przyznanie pomocy ONW do działki oznaczonej nr 29/3 i 23/2 wskazanej w decyzji organu I instancji nastąpiło nieprawidłowo jak również przedstawił własne ustalenia co do pozostałych wskazanych w decyzji oragnu odwoławczego działek w stosunku do których powierzchnia uprawniona do pomocy przyjęta została niewłaściwie. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu wskazać należy, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. o przyznaniu skarżącej pomocy ONW w istocie doszło do naruszenia - art. 7, 77 kpa w zakresie ustalenia przez organ stanu faktycznego poprzez nieprawidłowe przyjęcie powierzchni referencyjnej działek, uprawnionej do płatności, co przełożyło się na ustalenie kwoty przyznanej skarżącej pomocy z tytułu ONW. Wydana w sprawie decyzja o przyznaniu pomocy ustala w stosunku do trzech działek pomoc w stosunku do powierzchni wyższej niż uprawniona, zatem została błędnie przez organ przyjęta. Jednakże tego rodzaju uchybienie wobec kilkukrotnego wyznaczania dla ww. działek maksymalnego obszaru kwalifikowalnego wyznaczanego na tych działkach w toku postępowania w tym w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej weryfikacji przełożyło się, jak wyżej wskazano na różne wielkości powierzchni, będące wynikiem nieprawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego.Nie stanowi ono jednak, w ocenie Sądu rażącego naruszenia prawa, a co za tym idzie nie może być konwalidowane wzruszeniem decyzji w trybie postępoiwania nadzwyczajnego - nieważnościowego. Wskazane przez organ przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić, w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważnosci decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącej pomocy ONW stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu Agencji o przyznaniu wnioskodawczyni pomocy zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. W toku postępowania nadzwyczajnego jak wynika z treści podjętych rozstrzygnięć organy Agencji również nie potrafiły jednoznacznie określić prawidłowej powierzchni uprawnionej do płatności co wynika z odmiennych w tym zakresie ustaleń Dyrektora Oddziału i Prezesa ARiMR. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu skarżącej pomocy ONW w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 §1 pkt 2 kpa. Dla ustalenia zasadności podjętych w sprawie rozstrzygnięć zasadnicze znaczenia miało uznanie czy wskazane przez organ uchybienia postępowania i wady wydanego rozstrzygnięcia uzasadniały usunięcie z obrotu prawnego decyzji o przyznaniu płatności wobec jej nieważności. W ocenie Sądu wskazane przez organ odwoławczy wady postępowania w zakresie ustalenia prawidłowej powierzchni kwalifikującej się do płatności (PEG) z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych, jak wyżej wskazano, nie mogły doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 2 grudnia 2010r., w oparciu o przesłankę z art. 156 §1pkt 2 kpa . Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu w kwocie 200 zł. i kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.