V SA/Wa 2652/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi U.G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz U.G. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2012r. Nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (dalej: Dyrektor Oddziału) Nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia [...] listopada 2009r. w sprawie przyznania U.G. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem złożonym w dniu 12 maja 2009 r. do Biura Powiatowego ARiMR w L. U.G. wystąpiła o przyznanie płatności na rok 2009. We wniosku zadeklarowała do płatności 18 działek rolnych położonych w gminie S. powiecie l. Rolniczka zadeklarowała do JPO i płatności zwierzęcych działki rolne o powierzchni 168, 36 ha . W dniu 2 września 2009 r. wezwana do złożenia wyjaśnień, w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, wnioskodawczyni złożyła korektę wniosku w zakresie działek ew. nr 1, 126/6 i 126/8. W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z [...] listopdada 2009 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. (dalej: kierownik Biura) przyznał wnioskodawczyni płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 w łącznej wysokości 151.161,20 zł., w tym: z tytułu jednolitej płatności obszarowej kwotę 84.346,26zł. oraz z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych kwotę 66.814,94zł. Decyzja ta wobec niezłożenia odwołania stała się ostateczna. Pismem z dnia 3 kwietnia 2012 r. Dyrektor Oddziału zawiadomił U.G. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Biura z [...] listopada 2009r. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Dyrektor Oddziału stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. W podstawie prawnej przywołano art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 , art. 158 § 1, art. 7 i art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Kierownik Biura wydał decyzję z rażacym naruszeniem art. 7 art. 77 § 1 kpa oraz art. 7 ust 4 ustawy z dnia 26 stycznia o platnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2008r. nr 170 poz. 1051 ze zm. ) i art 17 rozporządzenia Rady ( WE) nr 73 /2009 z 19 stycznia 2009r. przyznając płatność do powierzchni przekraczającej powierzchnię maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych (PEG) ustalonej dla działek rolnych o identyfukatorach C i L położonych na działkach ewidencyjnych o nr 7 i 29/3. W ocenie Dyrektora Oddziału Kierownik Biura przyznając płatność nie wykorzystał wszystkich dostępnych środków w celu zebrania informacji na temat okolicznosci faktycznych i prawnych mających wpływ na przyznanie płatnosci, istniejących w dniu wydania decyzji. Dyrektor Oddziału zaznaczył, iż obowiązkiem Kierownika Biura było sprawdzenie czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają PEG (powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza stanowiąca maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na danej działce ewidencyjnej, o którą może ubiegać się rolnik). Wskazał jednocześnie, iż ustalenie to winno nastąpić w trakcie kontroli administracyjnej wniosku, w oparciu o bazę referencyjną w systemie informacji geograficznej (LPIS, GIS) oraz na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika ARiMR na aktualnym obrazie ortofotomapy. W konsekwencji, wobec tego, że decyzja Kierownika Biura z [...] listopada2009r. uwzględniała nieprawidłową powierzchnię PEG dla zadeklarowanych działek ewidencyjnych o wskazanych wyzej numerach, co oznacza, że została wydana bez uprzedniego przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniajacego tj. z naruszeniem art 7 i 77 §1 k.p.a. należało stwierdzić, że płatności zostały przyznane w wysokości niezgodnej z przepisami prawa i orzec o stwierdzeniu nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. U.G. odwołała się od decyzji Dyrektora Oddziału, wnosząc o jej uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła błędne ustalenie, że zakwestionowane działki ewidencyjne posiadają inną aniżeli wskazaną we wniosku powierzchnię. Podkreśliła, że złożony przez nią wniosek przeszedł wiele kontroli, w tym kontrolę powierzchni z wykorzystaniem systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), która nie wykazała nieprawidłowości. W konsekwencji nieprawidłowych wyżej wskazanych ustaleń faktycznych Dyrektor ARiMR błędnie, zdaniem odwołującej się uznał, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu płatnosci. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Prezes ARiMR wydał w dniu [...] września 2012r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał przepisy prawa jakie znalazły zastosowanie w sprawie oraz stwierdził, iż decyzja Kierownika Biura z [...] listopada 2009r. rażąco narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2008, Nr 170, poz. 1051, ze zm.) w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem przyznając płatności na rok 2009 do powierzchni 0,45 ha na działce ewidencyjnej nr 7 Kierownik Biura przyznał przedmiotowe płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796, dla których wartość maksymalnego obszaru kwalifikowanego (PEG) wyznaczonego dla działki ew. o nr 7 wynosi 0,40 ha. Jednocześnie Prezes ARiMR wskazał, że organ I instancji błędnie uznał, że Kierownik Biura nie uwzględnił wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru ( PEG) wyznaczonego na działce o nr ew 29/ 3. Obszar ten wynosi bowiem 1,12 ha , a więc stanowi powierzchnię prawidłowo zadeklarowaną przez stronę we wniosku o płatność. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji nie wskazał, że w decyzji o przyznaniu płatności Kierownik Biura nie uwzględnił wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) również na działkach ew. nr 10/1, 24, 23/2, `15/2, 15,4. Prezes ARiMR wskazał, że beneficjentce przyznano płatności na rok 2009 na działce ew. o nr - 10 /1 do pow. 0 35 ha podczas gdy wartość PEG wyznaczonego na tej działce wynosi 0,72 ha, a beneficjenta deklarowała 1,20 ha; - 15/2 do pow.0,32ha podczas gdy wartość PEG wyznaczonego na tej działce wynosi 0,38 ha i beneficjenta zadeklarowała taką właśnie powierzchnię; - 15/4 do pow. 2,35 ha podczas gdy wartość PEG wyznaczonego na tej działce wynosi 2,38 ha i taką powierzchnię zadeklarowała strona wew wniosku; oraz wykluczył z przyznania płatności działki ew. o nr 24 i 23/2, podczas gdy wartość PEG wyznaczonego na tych działkach ew. wynosi odpowiednio 0,15 ha i 0,10 ha natomiast wnioskodawczyni zadeklarowała do przedmiotowych działek powierzchnię 0, 32 ha i 0, 30 ha. Tym samym, zdaniem Prezesa ARiMR, Dyrektor Oddziału zasadnie stwierdził nieważność tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Natomiast, jak wskazał organ II instancji, wobec stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności Kierownik Biura będzie zobowiązany do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o przyznaniu rolnikowi płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w oparciu o stwierdzony stan faktyczny z uwzględnieniem maksymalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych zgodnie z art. 9 a ustawy z 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności ( Dz. U. 2004 nr 10 poz. 76 ze zm. ). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie U.G. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wystąpiła o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR z [...] września 2012r., a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstawa procesowego radcy prawnego w przewidzianej prawem wysokości. W skardze przedstawiła zarzuty : - naruszenia przepisów postępowania art. 156 §1 pkt 2 k.p.a poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z [...] listopada 2009r. została wydana z rażącym natruszenie prawa procesowego tj art. 3 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w związku z art. 7, 77 k.p.a. co doprowadzilo do przyznania wnioskodawczyni płatności w ramach systemu wsparcia bespośredniego na rok 2009 bez uwzględnienia na działkach ewidencyjnych o nr 7, 10/1, 23/2, 24, 15/2, 15/ 4 wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych stosownie do treści art. 24 ust 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004. W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że nie zgadza się twierdzeniem organów, iż w sprawie o przyznanie płatności decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w L. z [...] listopada 2009r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało w myśl art. 156 §1 pkt 2 k.p.a stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że zasługuje ona na uwzględnienie podzielając przedstawioną w niej argumentację. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W podstawie prawnej decyzji Dyrektora Oddziału z [...] kwietnia 2012 r. wskazano przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstwy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skoro zatem organ uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, Sąd poddał analizie zasadność weryfikacji decyzji ostatecznej w drodze postępowania nieważnościowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Może zostać wszczęte na wniosek lub jak w niniejszej sprawie urzędu. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok NSA z 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Powołany art. 156 § 1 k.p.a. stanowi zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która, między innymi jak wskazuje pkt 2 tej normy, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organy orzekające założyły, że w sprawie przyznania płatności beneficjentce U.G. - w ramach systemu wsparcia bezpośredniego doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego tj. przepisu art. 3 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 7 i art. 77 §1 kpa, bowiem przyznając wnioskodawczyni płatności bezpośrednie na rok 2009 w stosunku do działek ew. o nr 7, 10,/1, 24, 23/2, 15/2, 15/4 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. przyznał przedmiotowe płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tych działkach zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art 24 ust 1 lit c rozporządzenia Komisji ( WE ) Nr 796/2004 . W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237 ). Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37). Badając legalność zaskarżonej decyzji w powyższym kontekście, a w szczególności zasadność zastosowania art. 156 §1 pkt 2 kpa jako podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, wyraża stanowisko, że wskazane przez organy wady decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z [...] listopada 2009r. będące wynikiem naruszenia przepisów postępowania, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu płatności. Decyzja organu Agencji o przyznaniu producentce rolnej płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego wydana została bowiem w oparciu o właściwą - mającą w sprawie zastosowanie podstawę prawną art. 7 ust 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach - w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. 2008 Nr 170 poz. 1051 zez zm. ), po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej, wyjaśniając kwestie wątpliwe w trybie uzupełnienia i korekty wniosku, co do ustalenia powierzchni referencyjnej ustalonej w systemie informacji geograficznej. Organ administracyjny właściwie też, zgodnie z prawem, uznał, iż powierzchnia działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej winna zostać ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady Nr 73/ 2009 z dnia 19 stycznia 2009r. Przystępując do kontroli wniosku o płatność również zasadnie i zgodnie z prawem organ przyjął, iż w myśl z art. 7 ust 1 a ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezposredniego jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wnioskow o przyznanie płatności. W oparciu o powyżej wskazane i mające w sprawie zastosowanie regulacje, organ stwierdził różnicę między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych zgłoszonych do jednolitej płatności podstawowej, a powierzchnią stwierdzoną w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG), wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęcia obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. Wyliczona przez organ na podstawie, jak wskazano dokumentów będących w zasobach Agencji procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych, kwalifikowaną, a stwierdzoną w czasie kontroli wynoszącą dla JPO 1,20 % uzasadniała, w ocenie organu, zgodnie ze wskazanymi przepisami wspólnotowymi przyznanie JPO do powierzchni stwoierdzonej tj. 166, 37 ha zamiast zadeklarowanej 168, 36 ha Do ustalenia płatności przyjęto, jak się później okazało nieprawidłową, błędną powierzchnię działki ewidencyjnej Nr 7 - 0,45 ha zamiast wynikającą z PEG powierzchnię 0,40 ha oraz działek nr ew. 10/1 , 15/2, 15/4, co do których przyznano płatność do powierzchni mniejszej aniżeli kwalifikowana do płatności PEG, a w przypadku działek 24 i 23/2 zostały one wykluczone z pomocy, podczas gdy wartość PEG wyznaczonego na tych działkach wynosi odpowiednio 0,15 ha i 0,10 ha natomiast wnioskodawczyni zadeklarowała do przedmiotowych działek powierzchnię 0, 32 ha i 0, 30 ha. Dyrektor Oddziału stwierdzając nieważność decyzji o przyznaniu płatności uznał, jak wynika z treści jego rozstrzygnięcia, że wadliwość ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności dotyczy działek nr ew. 7 i 29/3. W ocenie organu powyższe stanowi rażące naruszenie prawa. W tym miejscu wskazać należy, że w decyzji organu I instancji Dyrektor Oddziału w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu nie wskazał, jaka powierzchnia przyjęta została dla ustalenia powierzchni kwalifikowanej ( PEG) dla każdej z przedmiotowych działek. Organ odwoławczy potwierdzając jako słuszne rozstrzygnięcie organu I instancji, co do prawidłowości wzruszenia decyzji w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia jej nieważności wobec rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego, zweryfikował stanowisko Dyrektora Oddziału wskazując ostatecznie, że przyznanie płatności bezpośredniej do działki oznaczonej nr 7 wskazanej w decyzji organu I instancji nastąpiło nieprawidłowo jak również przedstawił własne ustalenia co do pozostałych wskazanych w decyzji organu odwoławczego działek, w stosunku do których powierzchnia uprawniona do płatności przyjęta została niewłaściwie. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu wskazać należy, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] listopdada 2009r. o przyznaniu skarżącej płatności obszarowych w istocie doszło do naruszenia - art. 7, 77 kpa w zakresie ustalenia przez organ stanu faktycznego poprzez nieprawidłowe przyjęcie powierzchni referencyjnej działek, uprawnionej do płatności, co przełożyło się na ustalenie kwoty przyznanej skarżącej z tytułu wsparcia bezposredniego. Wydana w sprawie decyzja o przyznaniu płatności obszarowej ustala w stosunku do jednej z działek ( nr 7 ) płatność za powierzchnię wyższą niż uprawniona, a wobec pozostałych przynano płatności za powierzchnie mniejszą aniżeli uprawniona i zadeklarowana przez skarżącą, zatem w istocie błędnie przez organ przyjętą. Jednakże tego rodzaju uchybienie wobec kilkukrotnego wyznaczania dla ww. działek maksymalnego obszaru kwalifikowalnego wyznaczanego na tych działkach w toku postępowania w tym w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej weryfikacji w drodze korekty przełożyło się, jak wyżej wskazano na różne wielkości powierzchni, będące wynikiem nieprawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego.Nie stanowi ono jednak, w ocenie Sądu rażącego naruszenia prawa, a co za tym idzie nie może być konwalidowane wzruszeniem decyzji w trybie postępoiwania nadzwyczajnego - nieważnościowego. Wskazane przez organ przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić, w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważnosci decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącej płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu Agencji o przyznaniu wnioskodawczyni płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. W toku postępowania nadzwyczajnego jak wynika z treści podjętych rozstrzygnięć organy Agencji również nie potrafiły jednoznacznie określić prawidłowej powierzchni uprawnionej do płatności co wynika z odmiennych w tym zakresie ustaleń Dyrektora Oddziału i Prezesa ARiMR. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu skarżącej płatności bezpośrednich w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 §1 pkt 2 kpa. Dla ustalenia zasadności podjętych w sprawie rozstrzygnięć zasadnicze znaczenia miało uznanie czy wskazane przez organ uchybienia postępowania i wady wydanego rozstrzygnięcia uzasadniały usunięcie z obrotu prawnego decyzji o przyznaniu płatności wobec jej nieważności. W ocenie Sądu wskazane przez organ odwoławczy wady postępowania w zakresie ustalenia prawidłowej powierzchni kwalifikującej się do płatności (PEG) z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych, jak wyżej wskazano, nie mogły doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009r. o przyznaniu skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w oparciu o przesłankę z art. 156 §1pkt 2 kpa . Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu w kwocie 200 zł. i kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.