V SA/Wa 2655/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o odmowie przyznania płatności bezpośrednich postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2013 r. Wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę B. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o odmowie przyznania płatności bezpośrednich. W dniu 25 kwietnia 2013 r. r. wpłynął do tutejszego Sądu wniosek B. M. o rozstrzygniecie wątpliwości co do jego treści zgodnie z przepisem art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wskazał na fragment uzasadnienia ww. wyroku tj ,,Także zdjęcia działek rolnych, które zostały wykonane podczas kontroli nie potwierdzają powierzchni działek ponieważ jest to technicznie nie możliwe. Zdjęcia te zostały wykonane celem potwierdzenia stanu upraw znajdujących się na zadeklarowanych działkach rolnych. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż ustalenie powierzchni działek rolnych wykonywane jest za pomocą urządzenia GPS." Skarżący zażądał rozstrzygnięcia ,,na podstawie, którego śladu GPS ustalono powierzchnie działek rolnych w sprawie płatności bezpośrednich na rok 2005 r., czy na podstawie mapy z dnia 3 listopada 2006 r., czy mapy z dnia 20 listopada 2006 r. czy na podstawie mapy z dnia 10 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zarówno w doktrynie jaki i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, iż wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej ( por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). W ocenie Sądu wyrok (wraz z uzasadnieniem) z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2655/12 nie nasuwa żadnych wątpliwości. Oddala on skargę wniesioną od decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej o odmowie przyznania płatności bezpośrednich. Rozstrzygnięcie Sądu jest więc jednoznaczne. Charakter przedmiotu sprawy oraz treść orzeczenia powodują, że nie wchodzi w grę wykonalność zarówno wyroku, jak i zaskarżonej decyzji, które nie poddają się trybowi egzekucyjnemu. Wyrok rozstrzyga jedynie o decyzji w przedmiocie odmowy przyznania płatności, i w tym zakresie, w przypadku uprawomocnienia się, kształtować będzie stan rzeczy osądzonej. Również zatem pod tym względem na tle owego wyroku nie występuje jakakolwiek niejasność. Zacytowany we wniosku fragment uzasadnienia wyroku dotyczyły ustaleń organów administracji publicznej, przywołanych przez Sąd w ramach przedstawienia stanu faktycznego, stanowiącego przedmiot oceny prawnej w rozpatrywanej sprawie. W tym zakresie Sąd przedstawił ustalenia organu, które podlegały ocenie w zakresie spełnienia przez Skarżącego przesłanek przyznania płatności. Sformułowania, którymi posłużył się Sąd, są jednoznaczne i nie wywołują, w ocenie Sądu, wątpliwości, co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Niewątpliwie nie powodują również wątpliwości w zakresie wykonania wyroku czy też ustalenia zakresu powagi rzeczy osądzonej. Treść wniosku o wykładnię wyroku wskazuje na to, iż zmierza ono do rozszerzenia dokonanej przez Sąd oceny wynikającej z treści uzasadnienia oraz polemiki z poglądami organów administracji publicznej. Wykładnia we wskazanym zakresie prowadziłaby do zmiany merytorycznej polegającej na reinterpretacji stanu faktycznego stwierdzonego w sprawie rozstrzygniętej tym wyrokiem. Wykracza to znacznie poza instytucję wykładni wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Jeżeli zaś strona skarżąca nie zgadza się z tymi rozważaniami bądź kwestionuje prawidłowość formalną uzasadnienia wyroku winna skorzystać z przysługujących jej środków odwoławczych od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 158 p.p.s.a, należało odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2655/12.