V SA/Wa 2657/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania; oddala skargę. Przedmiotem skargi [...] w [...] (zwana dalej skarżąca, Fundacją) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] określającą przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w łącznej wysokości 3 400,12 zł. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Na podstawie umowy o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Wojewódzki Urząd Pracy w [...] (pełniący rolę Instytucji Wdrażającej / Instytucji Pośredniczącej II stopnia) przyznał [...] z siedzibą w [...] (dalej: Beneficjentowi, Fundacji, Liderowi) dofinansowanie w łącznej kwocie nieprzekraczającej 1 575 859,70 zł na realizację projektu pt. "[...]". W dniach 17-18 czerwca 2014 r. zespół pracowników Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] przeprowadził kontrolę planową na miejscu (kontrola nr [...]), w wyniku której stwierdzono m. in. niepoprawną formę zaangażowania do projektu Z. C. oraz J. P. na podstawie umów cywilnoprawnych, w sytuacji gdy osoby te były zatrudnione w oparciu o umowy o pracę w ramach innych projektów realizowanych przez Beneficjenta. Tym samym wynagrodzenie ww. osób uznane zostało za niekwalifikowalne w związku z naruszeniem zapisów Rozdziału 4, Podrozdziału 5, Sekcji 1 pkt 2 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Ustalenia zespołu kontrolującego zostały opisane w Informacji pokontrolnej znak: [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz w Zaleceniach pokontrolnych z dnia 10 września 2014 r., w których wezwano Fundację do zwrotu wydatków niekwalifikowalnych poniesionych w związku z zawartymi w dniu 29 kwietnia 2014 r. umowami o dzieło. W przedmiotowych zaleceniach poinformowano, iż wydatki związane z ww. umowami są niekwalifikowalne i nie należy ich wykazywać w składanych przez beneficjenta wnioskach o płatność. W związku ze złożeniem przez Fundację wniosku o płatność za okres 1.07.2014 r. - 30.09.2014 r. uwzględniającym wynagrodzenia w ramach zakwestionowanych umów, beneficjent został poproszony o usunięcie tych wydatków. Jednocześnie ponownie wezwano skarżącą do zwrotu 3 400,12 zł plus koszty pośrednie rozliczane ryczałtem (7%) w wysokości 238,01 zł, rozliczonych w ww. wniosku o płatność w pozycjach nr 2 i 3 na wynagrodzenie Z. C. oraz J. P.. Fundacja w dniu 20 listopada 2014 r. zwróciła kwotę wydatków pośrednich w wysokości 238,01 zł, podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko w zakresie pozostałej części wydatków niekwalifikowalnych. W związku z niezwróceniem pieniędzy IP wszczęła w dniu 12 stycznia 2015 r. postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji administracyjnej z [...] lutego 2015 r. nr [...] określającą przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w łącznej wysokości 3 400,12 zł. Od powyższej decyzji odwołała się [...] w [...]. Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2015 r. Organ odwoławczy wskazał, że w ramach realizowanego projektu Fundacja zaplanowała wsparcie szkoleniowo-doradcze w zakresie zakładania i prowadzenia działalności gospodarczej, przyznanie środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości oraz wsparcie pomostowe. Uczestnicy projektu po przejściu specjalistycznych szkoleń oraz doradztwa mieli możliwość złożenia wniosków o przyznanie jednorazowej dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Ww. organ podniósł, że z zapisów pkt 3.3 wniosku o dofinansowanie wynika, że "oceny formalnej 35 złożonych wniosków dokona personel zarządzający projektu (...), zaś merytorycznej - powołana przez projektodawcę Komisja Oceny Wniosków (5 os.), w skład której wejdą: kierownik projektu - przewodniczący, 4 zewnętrzni eksperci w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i wspierania rozwoju przedsiębiorczości (...)". Podniósł, że w dniu 29 kwietnia 2014 r. Fundacja na przeprowadzenie oceny merytorycznej wniosków o udzielenie wsparcia finansowego i pomostowego złożonych przez uczestników projektu, zawarła umowy u dzieło z Z. C. oraz J. P.. W ramach zawartych umów ww. osoby otrzymywały wynagrodzenie w wysokości 83,65 zł brutto za ocenę merytoryczną jednego wniosku. Organ II Instancji zauważył, że ww. osoby były jednocześnie zatrudnione przez Fundację na podstawie umów o pracę: Z. C. z dniem 1 lutego 2014 r. zatrudniona została na stanowisku kierownika projektu "[...]" nr [...], na czas określony do dnia 30 września 2014 r., w wymiarze 1 etatu; J. P. z dniem 1 kwietnia 2014 r. zatrudniona została na stanowisku asystenta koordynatora projektu "[...]" nr [...], na czas określony do 30 czerwca 2015 r,, w wymiarze 1 etatu. Organ odwoławczy w związku z zapisami zawartymi w rozdziale 4, podrozdziale 5, sekcji 1, pkt 2 Wytycznych "umowa o pracę z osobą stanowiącą personel projektu obejmuje wszystkie zadania wykonywane przez tę osobę w ramach projektu lub projektów realizowanych przez beneficjenta, co jest odpowiednio udokumentowane zgodnie z pkt 1 lit. c" uznał, że ww. osoby należą do personelu projektu. Zdaniem ww. organu w związku z tym, iż zarówno Z. C., jak i J. P., w dniu podpisywania z nimi umów o dzieło stanowiły personel projektu, ich zaangażowanie w realizację projektu Szansa dla młodych, powinno nastąpić poprzez rozszerzenie zakresów obowiązków w ramach zawartych umów o pracę, a nie poprze zawarcie dodatkowych umów o dzieło. Organ wyjaśnił, że dopuszczalne jest zatrudnienie do projektu w ramach umowy cywilnoprawnej pracownika Fundacji zatrudnionego na umowę o pracę, niemniej z zastrzeżeniem warunków określonych w rozdz. 4.5.2 Wytycznych. Jednakże nie dotyczy to osób zaangażowanych do projektu w ramach umowy o pracę, którym dodatkowo zlecono zadania związane z realizacją tego samego projektu lub innych projektów PO KL realizowanych przez beneficjenta. Dotyczy to osób zaangażowanych w ramach umowy o pracę tylko i wyłącznie poza projektami PO KL. Organ po analizie zawartych umów o prace z ww. osobami stwierdził, iż każda z osób wykonywała obowiązki typowe dla personelu zarządzającego projektami, a więc praca przy ocenie wniosków o udzielenie wsparcia finansowego i pomostowego powinna była stanowić dodatkowy zapis umowy o pracę, gdyż zakres czynności umów o dzieło nie wykluczał ich realizacji w ramach zawartego wcześniej stosunku pracy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] w [...] wnosząc o uchyleniu zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, a także o zawieszenie postępowania i wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego - na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej "Konstytucja") i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.; dalej "ustawa o TK") — z pytaniem prawnym o następującej treści: Czy art. 5 pkt 6 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 6 i art. 35 ust. 3 pkt 4a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) jest zgodny z art. 87 oraz art. 93 ust. 2 Konstytucji? Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - naruszenie prawa procesowego tj. art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) poprzez jego niezastosowanie i stosowanie jako podstawę prawną wydanej decyzji administracyjnej wytycznych i zaleceń, które nie są przepisami powszechnie obowiązującego prawa i nie mają mocy wiążącej, - naruszenie prawa procesowego tj. art. 75 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącego, naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności przez nie dokonanie ustalenia, jakie środki zostały faktycznie wydatkowane na cele projektu, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe sformułowanie uzasadnienia decyzji, które doprowadziło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a które to naruszenia nie zostały dostrzeżone przez organ II instancji, - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 6a ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przez rozstrzygnięcie, że skarżący zobowiązany jest do zwrotu środków publicznych, pomimo że skarżący nie dopuścił się naruszenia żadnych przepisów powszechnie obowiązujących ani też nie naruszył "Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" oraz "Zasad finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia zasadności zwrotu części dofinansowania w kwocie 3.400,12 zł – jako wydatków niekwalifikowalnych przedstawionych do rozliczenia w ramach wynagrodzenia Z. C. oraz J. P. wypłaconych na podstawie wniosku o płatność obejmujący okres 1.07.2014r.-30.09.2014r. Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju za podstawę orzekania został ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji. Pomimo powołania przez Stronę w skardze przepisów wskazujących na braki w ustaleniu stanu faktycznego, Fundacja nie kwestionowała faktów na podstawie których decyzje nakazujące zwrot wydatków na wynagrodzenie dla Z.C. i J.P. zostały wydane. Kwestionuje wskazanie Wytycznych z 2014 r. jako podstawy do stwierdzenia nie kwalifikowalności wydatków, podnosząc iż umowy z w/w osobami były zawierane w okresie obowiązywania Wytycznych z 2013 r. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu Beneficjent zobowiązuje się stosować aktualnie obowiązującą treść Wytycznych, o których mowa w ust. 2 i § 1 pkt 6. (§ 3 ust. 4 umowy). Zgodnie z kolei z § 1 pkt 6 ilekroć w umowie jest mowa o "wydatkach kwalifikowalnych" należy przez to rozumieć wydatki kwalifikowalne zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, które zamieszczone są na stronie internetowej Instytucji Pośredniczącej: www.pokl.lodz.pl. Trafnie organ w odpowiedzi na skargę zwraca uwagę na fakt, iż zakaz zawierania umów cywilnoprawnych z personelem projektu wynika także z Wytycznych obowiązujących w chwili zawierania umów będących przedmiotem niniejszego postępowania. Zarówno Z. C. jak i J. P. były zatrudnione przez Skarżącą na podstawie umów o pracę w ramach dwóch odrębnych projektów realizowanych przez Skarżącą ("Przejmij inicjatywę" i "Wystartuj do kariery"), przez co należały do personelu projektu, którego definicja znajduje się w Wytycznych (w słowniczku). Następnie obie w/w osoby zostały przez Skarżącą zatrudnione do realizacji niniejszego projektu na podstawie umów cywilnoprawnych. Zgodnie z definicją zawartą w Wytycznych, w skład personelu projektu wchodzą osoby, które są zaangażowane do realizacji zadań w ramach projektu, które osobiście wykonują te zadania, w szczególności osoby zatrudnione na podstawie stosunku pracy lub stosunku cywilnoprawnego. Wskazana definicja obejmuje zatem zarówno personel, który zajmuje się zarządzaniem projektem, jak również te osoby, które realizują merytoryczne zadania projektu. Nie jest kwestionowana w niniejszym postępowaniu , że obie panie wykonywały osobiście merytorycznie pracę w w/w wcześniejszych projektach. Następnie zostały zaangażowane do niniejszego projektu w celu dokonywania merytorycznej oceny wniosków składanych przez uczestników projektu. Zgodnie z zapisami Wytycznych z 1 lipca 2013 r. podrozdz. 4.5.1. sekcja 1 Stosunek pracy, pkt 2 "umowa o pracę z osobą stanowiącą personel projektu obejmuje wszystkie zadania wykonywane przez tą osobę w ramach projektu lub projektów realizowanych przez Beneficjenta". Sąd podziela pogląd Ministra, iż zapis powyższy oznacza, że zatrudnienie na umowę o pracę personelu projektu powoduje, że w przyszłości nie można już z taką osobą zawrzeć umowy cywilnoprawnej na inne działania w ramach tego ani innego projektu. Powierzanie takiej osobie kolejnych zadań projektowych może odbywać się jedynie w ramach podpisanej umowy o pracę (poprzez jej modyfikacje). Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Należy zgodzić się z organem ,iż w sprawie niniejszej nie ma zastosowania przywoływany Skarżącą zapis Wytycznych w rozdz. 4.5.2 sekcja 2 Stosunek cywilnoprawny, pkt 2 , który przewiduje, że "kwalifikowanie wydatków poniesionych na wynagrodzenie osoby zaangażowanej do projektu na podstawie umowy cywilnoprawnej, która jest jednocześnie pracownikiem beneficjenta zatrudnionym na podstawie stosunku pracy, jest możliwe wyłącznie w uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy charakter zadań wyklucza możliwość ich realizacji w ramach stosunku pracy". Zapis ten nie odnosi się bowiem do personelu projektu. Jako podstawę prawną obowiązku zwrotu części środków przekazanych Fundacji na podstawie umowy o dofinansowanie realizacji projektu "[...]" z dnia [...] października 2013 r. , w decyzji wydanej przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] w dniu [...] lutego 2015 r. wskazane zostały m.in. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 9 pkt 1 u.f.p. Zatem bezzasadne są zarzuty Strony dotyczące naruszenia art. 6 kpa, gdyż decyzje organów orzekających posiadają prawidłowo przytoczoną i umotywowaną podstawę prawną do ich wydania. W myśl § 13 ust. 1 umowy o dofinansowanie, jeżeli na podstawie wniosków o płatność lub czynności kontrolnych uprawnionych organów zostanie stwierdzone, że dofinansowanie jest przez Beneficjenta: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 885 ze zm.), 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, które są naliczane zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. Z kolei zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Natomiast przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa (art. 184 ust. 2 u.f.p.). Zgodnie z art. 207 § 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Natomiast art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p. stanowi, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo ustawy o zasadach realizacji programów wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2 (art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p.). Powyższe wymagania formalne dotyczące zwrotu środków określone art. 207 u.f.p. zostały przez organ I instancji wypełnione. Należy podkreślić, że zasadnie organy orzekające wskazały, że wykorzystanie środków na wynagrodzenie Z.C. i J. P. nastąpiło z naruszeniem procedur, o jakich mowa w art. 185 u.f.p. Organy orzekające w obydwu instancjach miały podstawy do uznania tych wydatków za niekwalifikowalne. Sąd podnosi, że podstawą do wydania Wytycznych jest art. 35 ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, w celu zapewnienia zgodności sposobu wdrażania programów operacyjnych z prawem Unii Europejskiej oraz spełniania wymagań określanych przez Komisję Europejską, a także w celu zapewnienia jednolitości zasad wdrażania programów operacyjnych może, z uwzględnieniem art. 26, wydać wytyczne dotyczące programów operacyjnych w zakresie m.in.: 4) trybu dokonywania płatności i rozliczeń; 4a) kwalifikowania wydatków w ramach programów operacyjnych; 5) trybu monitorowania postępów realizacji programów operacyjnych; 6) trybu i zakresu sprawozdawczości z realizacji programów operacyjnych; 6a) jednolitego systemu zarządzania i monitorowania projektów indywidualnych, zgodnych z art. 28 ust. 1; 7) sposobu oceny programów operacyjnych; 8) warunków technicznych gromadzenia i przekazywania danych w formie elektronicznej; 9) kontroli realizacji programów operacyjnych; 9a) warunków certyfikacji oraz przygotowania prognoz wniosków o płatność do Komisji Europejskiej w Programach Operacyjnych w ramach Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia 2007-2013; 9b) korekt finansowych w ramach programów operacyjnych; 10) sposobu postępowania w razie wykrycia nieprawidłowości; 11) innych spraw związanych z przygotowaniem i wdrażaniem programów operacyjnych. Natomiast powołany w cyt. art. 35 ust. 3 u.z.p.p.r. przepis art. 26 wskazuje co należy do zadań Instytucji Zarządzającej. Zadaniem tej instytucji jest m.in. określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.p.r.) Zgodnie z art. 35 ust. 7 u.z.p.p.r. minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego: 1) podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, treść wytycznych, o których mowa w ust. 3, a także ich zmian; 2) ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" komunikat o miejscu publikacji wytycznych oraz ich zmian, a także o terminie, od którego wytyczne lub ich zmiany będą stosowane. Zatem, Wytyczne znajdują upoważnienie w ustawie, stanowią element Programu Operacyjnego opracowanego na potrzeby wykorzystania środków zagranicznych na zasadach uzgodnionych z Komisja Europejską. Ich moc wiążąca nie narusza, zdaniem Sądu, Konstytucji, w tym wskazywanego przez skarżącą art. 87 oraz art. 93 ust.2 i nie może być kwestionowana, zwłaszcza, gdy strona przyjęła ich treść jako element własnej umowy o dofinansowanie. W ocenie Sądu, skarżąca miała obowiązek zastosowania się do nich. Naruszenie procedur o których mowa w art. 184 u.f.p. będzie więc polegało na naruszeniu przepisów powszechnie obowiązujących, umowy międzynarodowej, umowy o dofinansowanie i innych procedur niestanowiących źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Należy podkreślić, że projekty są realizowane przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie, która stanowi podstawowe źródło uprawnień i obowiązków jej stron, w tym beneficjenta. Odnosząc się natomiast do argumentów Strony dotyczących ograniczania zasady swobody zawierania umów wynikającej m.in. z art. 353 ¹ Kodeksu cywilnego, należy uznać je za niezasadne. Podkreślić należy, że Skarżąca i jej pracownik (zleceniobiorca) mogli zawrzeć umowę swobodnie, także w zakresie wykonywania czynności w ramach niniejszego projektu. Jednakże wówczas Skarżąca powinna liczyć się z konsekwencjami w postaci braku możliwości sfinansowania takiego wydatku ze środków otrzymanych na podstawie umowy z [...].10.2013 r. o dofinansowanie projektu ,, [...]’’. Tym samym powoływanie się na powyższe przepisy prawa oraz gwarantowane Konstytucją RP wolności (art. 31 Konstytucji) są zupełnie nie adekwatne do przedmiotowej sprawy. Skarżąca podpisując umowę o dofinansowanie, jak również inne umowy (o pracę, zlecenia) nałożyła na siebie określone obowiązki, od których przestrzegania zależało czy wszystkie przekazane środki będą uznane za kwalifikowalne. Łamiąc określone reguły do których przestrzegania zobowiązała się, nie może obecnie powoływać się na zasadę swobody umów. Niezasadne są także zarzuty naruszenia przez organ art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organy obydwu instancji w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi regułami wskazywały przyczyny, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Zasada przekonywania nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia, z czego w ocenie Sądu organy obydwu instancji się wywiązały, a wyrazem tego są uzasadnienia decyzji administracyjnych wydanych w toku postępowania. Uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie elementy, które wymagane są przepisami k.p.a., wskazuje powody dla których organ orzekł w określony sposób i powody, dla których argumenty Strony były nietrafne. Zupełnie nietrafne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 75, art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Skarżąca przedstawionych powyżej ustaleń faktycznych nie kwestionuje, a jedynie stara się wykazać, że niezastosowanie się do Wytycznych nie powinno pociągać za sobą uznania wydatku za niekwalifikowany. Spór ma zatem charakter prawny. Brak jest podstaw do wskazywania, że organ nie przeprowadził określonych dowodów (art. 75 k.p.a.),czy też nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak również, że nie dokonał w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W sprawie również nie można doszukać się naruszenia art. 80 k.p.a. ponieważ został zebrany cały materiał potrzebny do wydania rozstrzygnięcia. Organy dokonały analizy tego materiału i przeprowadziły wyczerpującą wykładnię przepisów oraz reguł obowiązujących Skarżącą i na podstawie tego materiału wydały kwestionowane rozstrzygnięcie. Reasumując, wydana decyzja posiada podstawę prawną, a inną procedurą są m.in. Wytyczne, do których stosowania zobowiązała się Skarżąca podpisując umowę. Umowa o dofinansowanie ma charakter mieszany, gdyż z jednej strony bezsporne jest, że jest umową cywilnoprawną, ale w części dotyczącej odzyskiwania kwot niekwalifikowalnych (art. 207 u.f.p.) ustawodawca przewidział obowiązek wydania decyzji administracyjnej i kompetencje dla sądu administracyjnego do rozstrzygania w tym zakresie. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.