V SA/Wa 2665/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia NSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Firmy Produkcyjno-Handlowej "P." Sp. z o.o. Sp. komandytowa w K. na informację zawarta w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Firmę Produkcyjno-Handlową ,,P.’’ z siedzibą w K. jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Departament Oceny Projektów Inwestycyjnych z dnia [...].05. 2014r nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania ,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] maja 2013r. do Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR Firma Produkcyjno-Handlowa ,,P.’’ z siedzibą w K. (dalej: ,,Skarżąca’’, ,,Spółka’’) złożyła wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania ,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał , jako przyczynę odmowy §10 ust. 5 w kontekście § 2 ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013 (Dz. U. Nr 200 poz. 1444 z późn. zm.). Podkreślił, iż pomimo dwukrotnego wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia dokumentacji nie dostarczono w terminie dokumentów potwierdzających prowadzenie działalności wspieranej w ramach działania 123 oraz dokumentów niezbędnych do ustalenia czy planowana operacja związana będzie z działalnością polegającą na przetwarzaniu i wytwarzaniu produktów rolnych wymienionych w załączniku nr I do TWE. Ponadto Spółka nie dostarczyła Zaświadczenia wydanego przez właściwy organ, że nie wniósł sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych dla zadania izolacja wieży rozpyłowej. Podniesiono także, że Wnioskodawca nie dostarczył dokumentacji potwierdzającej kody PKWiU produktów planowych do przetwarzania i wytwarzania w ramach planowanej operacji oraz wskazania kodu PKD w którym mieści się wykonywana działalność. Wskazano również, ze już po terminie na dokonanie czynności do Agencji wpłynęła dokumentacja wskazująca, że działalność związana z planowaną do wytwarzania w ramach operacji ,,żurawiny z infuzji’’ mieści się w kodzie PKD 10.82.Z ,,Produkcja kakao, czekolady i wyrobów cukierniczych’’, która to działalność nie jest objęta wsparciem w ramach przedmiotowego działania. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] czerwca 2014r. nie zostało przez organ uwzględnione – pismo ARiMR z dnia [...].07. 2014r. Jednakże organ przyznał, że niedostarczenie zaświadczenia wydanego przez właściwy organ, że nie wniósł sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących izolacji wieży rozpyłowej, stwierdzić należy, iż nie powinna ona stanowić o odmowie przyznania pomocy. Jednakże – jak podkreślił - w świetle innych stwierdzonych nieprawidłowości, powyższe nie może stanowić podstawy do przywrócenia wniosku do dalszej weryfikacji. W skardze, rozstrzygnięciu z dnia 31 maja 2014r. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 7 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem organ , wbrew dyspozycji powołanego wyżej przepisu bezpodstawnie przyjął, że Skarżąca nie dostarczyła w terminie dokumentów potwierdzających prowadzenie przez niego działalności wspieranej w ramach działania 123 ,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’ oraz dokumentów niezbędnych do ustalenia, czy planowana operacja związana będzie z działalnością polegającą na przetwarzaniu i wytwarzaniu produktów rolnych wymienionych w Załączniku I do TWE, gdy tymczasem Skarżąca, jako podmiot będący wielokrotnym beneficjentem dofinansowań w ramach działania ,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013, już od września 2010r. zarejestrowana była w bazie danych organu jako zidentyfikowany wnioskodawca, skutkiem czego organ już w momencie złożenia przez Skarżącą przedmiotowego wniosku o dofinansowanie dysponował wszelkimi wymaganymi przez właściwe przepisy dokumentami potwierdzającymi profil działalności gospodarczej Skarżącej, w szczególności odpisem z KRS dotyczącym Skarżącej oraz zaświadczenia REGON, a zatem odmowa przyznania dofinansowania z uwagi na nieprzedłożenie nie posiadających mocy prawnej dokumentów nie wymaganych przepisami prawa w procedurze ubiegania się o dofinansowanie, w świetle treści rozporządzenia MRiRW z ,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013 oraz Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy w ramach przedmiotowego działania, stanowi złamanie w niniejszej sprawie przez organ zasady praworządności, a wręcz jest dowodem arbitralnego i władczego działania organu, z pominięciem litery prawa, interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; - art. 8 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i nieuwzględnienie, że Skarżąca działa w zaufaniu do organów publicznych, a w szczególności do Prezesa ARiMR, które to organy nie dokonały jednakże w niniejszej sprawie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz nie załatwiły sprawy z uwzględnieniem słusznego i udokumentowanego interesu Skarżącej. Wskazane wyżej uchybienia procesowe, zdaniem Skarżącej, spowodowały, że wniosek rozpoznany został bez wszechstronnej i całościowej analizy stanu faktycznego, co skutkowało naruszeniem prawa materialnego w zakresie: - § 10 ust. 5 w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013 (Dz. U. Nr 200 poz. 1444 z późn. zm.), dalej: ,,rozporządzenie’’, poprzez ich nieuzasadnione zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż Skarżąca nie uzupełniła braków we wniosku o przyznanie pomocy, gdy tymczasem dane Skarżącej jako zidentyfikowanego wnioskodawcy, znajdujące się w bazie danych organu (w szczególności odpis z KRS, zaświadczenie REGON) potwierdzały w sposób bezsporny, że Skarżąca z uwagi na rodzaj i profil wykonywanej i planowanej działalności gospodarczej może stać się beneficjentem wnioskowanej pomocy; ponadto, w świetle § 10 ust. 5 w zw. z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia, nie sposób uznać za brak formalny wniosku nie przedłożenia w terminie dokumentów z GUS, nie będących dokumentami wymaganymi przez przepisy prawa jako załączniki do wniosku, a nadto – zgodnie ze stanowiskiem Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia 29 lipca 2014r. – nie mających mocy prawnej i nie skierowanych na wywołanie określonych skutków prawnych; - art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, dalej: ,,ustawa" poprzez jego błędną interpretację i uznanie, iż Skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów i wyjaśnień co do okoliczności sprawy oraz że nie wykazała wszystkich okoliczności istotnych dla uwzględnienia wniosku, gdy tymczasem dane Skarżącej jako zidentyfikowanego wnioskodawcy, znajdowały się w bazie danych organu już od roku 2010 (w szczególności odpis z KRS, zaświadczenie REGON), w sposób wyczerpujący i rzetelny potwierdzając fakt prowadzenia przez Skarżącą działalności wspieranej w ramach działania 123; - art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż organ wydający skarżone rozstrzygnięcie kierował się zasadami praworządności i rozpatrzył wszelkie wątpliwości zaistniałe w niniejszej sprawie, podczas gdy w rzeczywistości działania organu doprowadziły do arbitralnej, sprzecznej z prawem i bezpodstawnej odmowy przyznania pomocy, z zupełnym pominięciem okoliczności faktycznych świadczących o tym, że Skarżąca spełnia wszelkie przesłanki przyznania pomocy w ramach działania ,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013; - art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż organ wydający skarżone rozstrzygnięcie wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy w sytuacji, gdy organ w rzeczywistości skupił się na okolicznościach nieistotnych w sprawie, a wręcz wbrew obowiązującym przepisom nie przyznał należytej wagi faktom udowodnionym za pomocą dokumentów dotyczących Skarżącej jako zidentyfikowanego wnioskodawcy, znajdujących się już od 2010r. w bazie danych Organu, co skutkowało bezpodstawną odmową przyznania pomocy w ramach działania ,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013; - art. 25 i 40 ustawy z dnia 29 czerwca 1995r. o statystyce publicznej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji uznanie, że informacje udzielane przez jednostki służb statystyki publicznej mają w niniejszej sprawie charakter rozstrzygający w zakresie określenia rodzaju prowadzonej i planowanej przez Skarżącą działalności gospodarczej, podczas gdy w rzeczywistośc9i informacje te nie mają charakteru wiążącego i nie są skierowane na wywołanie określonych skutków prawnych, a są jedynie pomocą dla przedsiębiorcy mającego trudności w samodzielnym ustaleniu właściwego grupowania wyrobu czy usługi i tylko tak mogą być traktowane. W związku z powyższymi zarzutami Spółka wniosła o: - uznanie w wyroku że spełnia kryteria przyznania pomocy w ramach działania ,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013, w szczególności że jest podmiotem, który wykonuje działalność o której mowa w art. 28 ust. 1 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia nr 1698/2005 , a w konsekwencji – że wnioskowana pomoc Skarżącej przysługuje ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości w celu dokonania przez organ ponownej weryfikacji wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazał, iż w jego ocenie, GUS jest podmiotem, który w sposób precyzyjny i jednoznaczny jest w stanie wskazać czy dana działalność znajduje się w zakresie obejmującym dany kod PKD, dlatego te informacje mogą stanowić jednoznaczne potwierdzenie bądź zaprzeczenie, iż dana działalność została słusznie zakwalifikowana przez przedsiębiorcę do odpowiedniego kodu PKD. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej ,,p.p.s.a."", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Funkcją sądownictwa administracyjnego jest więc sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Wymaga to oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie. W powyższym kontekście należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Na wstępie Sąd przypomina, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 173) do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z § 10 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 października 2007r. jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, Agencja nie przyznaje pomocy. Na podstawie przepisu § 2 ust. 1 pkt 2 o pomoc może ubiegać się podmiot, który wykonuje działalność, o której mowa w art. 28 ust.1 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia nr 1698/2005 w zakresie co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w wykazie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a pomoc na podstawie § 3 ust. 1 przyznawana jest na operacje obejmujące wyłącznie inwestycje związane z prowadzeniem tej działalności. Zgodnie z § 10 ust. 3 jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w ust. 1 i 2 wymagań, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. W przedmiotowej sprawie, na etapie weryfikacji kompletności i poprawności wniosku Agencja stwierdziła, iż wniosek nie zawierał kompletu załączników. Stąd Agencja wezwała Stronę, m. in. do złożenia ostatecznego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych wraz z zaświadczeniem, że prowadzenie działalności przez przedsiębiorstwo kwalifikuje się do przyznania pomocy oraz dokumentacji z GUS potwierdzającej kody PKWiU ze wskazaniem kodów PKD, a także do wyjaśnienia konfliktu krzyżowego (zakres rzeczowy operacji częściowo pokrywał się z zakresem rzeczowym operacji dla której dokonano już wpłaty pomocy finansowej). Ani w terminie 21 dni od doręczenia wezwania do uzupełnień, ani w ciągu kolejnych 28 dni (przedłużenia terminu na wniosek Skarżącej) nie uzupełniono braków i nie złożono wyjaśnień. Ponownie – pismem z dnia [...] marca 2014r. – Agencja wezwała Stronę do złożenia poprawnych dokumentów i wyjaśnień. Drugie wezwanie zostało odebrane przez Spółkę w dniu 28 marca 2014r., więc 21 dniowy termin na dokonanie czynności upływał 18 kwietnia 2014r., z tym ze ARiMR wyraziła zgodę na przedłużenie o 1 dzień. Tak więc termin upływał w dniu 19 kwietnia 2014r. Część dokumentów Skarżąca złożyła w dniu [...] kwietnia 2014r., część złożyła po terminie - w dniu [...] maja 2014r. Jednakże, nie zostały złożone w terminie dokumenty z GUS na podstawie których można by stwierdzić, czy Strona wykonuje taką działalność, która podlega wsparciu. Nie dostarczono bowiem dokumentacji potwierdzającej kody PKWiU produktów planowych do przetwarzania i wytwarzania w ramach planowanej operacji oraz wskazania kodu PKD w którym mieści się wykonywana działalność. Nietrafny jest, zdaniem WSA, zarzut zbędności żądania dokumentów gdy dane Skarżącej jako zidentyfikowanego wnioskodawcy, znajdowały się w bazie danych organu już od roku 2010 (w szczególności odpis z KRS, zaświadczenie REGON), w sposób wyczerpujący i rzetelny potwierdzając fakt prowadzenia przez Skarżącą działalności wspieranej w ramach działania 123. Nie wszystkie dane znajdują się w systemie informatycznym Agencji, ponadto Skarżąca chciała wprowadzić do przerobu nowe produkty tj. suszony koncentrat z grzybów leśnych i żurawinę z infuzji, więc należało zweryfikować, czy planowana nowa działalność może uzyskać wsparcie tj. czy przetwarzanie nowych produktów jest objęte wsparciem pochodzącym ze środków budżetu UE oraz czy odpowiada kodom PKD dla których przewidziano pomoc finansową. W tej sytuacji, złożenie po terminie zaświadczenia, że działalność polegająca na przetwarzaniu żurawiny z infuzją nie jest objęta wsparciem, nie miała w niniejszej sprawie znaczenia. Reasumując, Sąd stwierdza, że przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie pomocy nie doszło do naruszenia prawa; działania Agencji były prawidłowe a przyjęte rozstrzygnięcie zasadne. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.