V SA/Wa 2671/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] sierpnia 2007 r. o numerze [...] , pełnomocnik skarżącej Spółki zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania odwołania, gdyż jej wykonanie naraża stronę na niepowetowaną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu. Ponadto, nie każda strata materialna, stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu wniosek skarżącej Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik skarżącej podniósł wprawdzie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niepowetowaną szkodę, jednakże obawa wyrządzenia szkody materialnej nie została uprawdopodobniona, w szczególności skarżąca nie wykazała, iż niebezpieczeństwo takie w jej przypadku realnie zachodzi, nie poparła bowiem swoich twierdzeń żadnymi dokumentami źródłowymi zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej Spółki. Nie można zatem stwierdzić, że wykonanie decyzji spowodowałoby dla skarżącej szkodę, a co więcej "szkodę znaczną". Niezależnie od powyższego dodać należy, iż rodzaj nałożonego przez zaskarżoną decyzję obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego. W przypadku zaś ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04). Wobec powyższego, w ocenie Sądu w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.