V SA/Wa 2679/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi U. w S. na rozstrzygnięcie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia korekty finansowej postanawia: odrzucić skargę Pismem z 28 października 2013 r. U. w S. (zwany dalej: skarżącym) wniósł skargę na rozstrzygnięcie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia korekty finansowej. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej odrzucenie wskazując, że czynność której dotyczy skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Natomiast zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie w dniu 23 stycznia 2012 r. U. w S. podpisał z Wojewódzki Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Szczecinie (zwany dalej WFOŚiGW lub Instytucja Wdrążająca) umowę o dofinansowanie (nr [...]) na realizację projektu pn. "Ochrona brzegów morskich w granicach Centralnego Poligonu Sił Powietrznych Wicko Morskie". W ramach realizowanego Projektu Beneficjent wszczął postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego pn. Pełnienie nadzoru inwestorskiego zadania "Ochrona brzegów morskich w granicach Centralnego Poligonu Sił Powietrznych Wicko Morskie", które zostało poddane kontroli procedur zawierania umów przez WFOŚiGW w Szczecinie na podstawie zapisów Rozdziału 2.1 punktu 2) b) i punktu 3) Załącznika nr 2 Wytycznych w zakresie kontroli... W wyniku przedmiotowej kontroli stwierdzono naruszenie art. 41 pkt 7 w zw. z art. 22 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych (dalej art. 41 pkt 7 ustawy Pzp) polegające na nie zamieszczeniu w ogłoszeniu o zamówieniu nr [...], opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (dalej DUUE), opisu warunków udziału w postępowaniu w zakresie posiadania wiedzy i doświadczenia oraz dysponowania odpowiednim potencjałem technicznym i osobami zdolnymi do wykonania zamówienia. Warunki te natomiast zostały zawarte w zapisach specyfikacji istotnych warunków zamówienia (SIWZ). W trakcie prowadzonej kontroli WFOŚiGW w Szczecinie zwrócił się pismem z 9 maja 2013 r. do Ministerstwa Środowiska (Instytucja Pośrednicząca) z prośbą o wyrażenie opinii w zakresie możliwości odstąpienia od nałożenia korekty. W odpowiedzi z 3 lipca 2013 r. Ministerstwo Środowiska wyraziło opinię, iż Zamawiający nie dopełnił wymogu określonego w art. 41 pkt 7 ustawy Pzp i nie zawarł w ogłoszeniu wszystkich informacji wymaganych ustawą, czego nie można potraktować jako naruszenie formalne i odstąpić od wymierzenia korekty finansowej w szczególności ze względu na brak możliwości zapewnienia równych szans wszystkim potencjalnym wykonawcom. WFOŚiGW w Szczecinie ostatecznie stwierdził wystąpienie nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, w wyniku czego, w oparciu o zapisy umowy o dofinansowanie § 8 ust. 12, dokonał oceny kwalifikowalności wydatków i nałożył korektę finansową w ramach analizowanego kontraktu. W pierwszym wystąpieniu pismem z 12 lipca 2013 r. Instytucja Wdrażająca nałożyła stawkę korekty na poziomie 2,5%. Jednocześnie poinformowała Beneficjenta, że od ustaleń zawartych w opinii przysługuje wniesienie zastrzeżeń wraz z uzasadnieniem do Instytucji Wdrażającej w terminie 14 dni od daty doręczenia. Beneficjent 25 lipca 2013 r. odwołał się od wyników kontroli i opinii wydanej przez Instytucję Wdrażającą w sprawie nałożenia stawki korekty podnosząc argumenty w sprawie. Instytucja Wdrążająca w oparciu o zastrzeżenia wniesione przez U. w S. ponownie przeanalizowała sprawę w wyniku czego pismem z 6 sierpnia 2013 r. podtrzymała stanowisko w zakresie wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 oraz wysokości stawki korekty. Instytucja Wdrażająca przekazując informację o wynikach ponownej analizy dokumentacji poinformowała Beneficjenta o możliwości wniesienia odwołania wraz z uzasadnieniem do Instytucji Pośredniczącej - Ministerstwa Środowiska, za pośrednictwem Instytucji Wdrażającej w terminie 7 dni od daty doręczenia przedmiotowej opinii. Beneficjent 13 sierpnia 2013 r. zgodnie z otrzymanym pouczeniem złożył do Instytucji Pośredniczącej zastrzeżenia do wyników kontroli Instytucji Wdrążającej kwestionując dotychczasowe ustalenia. Instytucja Pośrednicząca po dokonaniu analizy dokumentacji przedstawionej w sprawie, pismem z 25 września 2013 r. potwierdziła stanowisko Instytucji Wdrażającej w zakresie wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 podtrzymując stawkę korekty i wskazując jednocześnie, iż wykazane przez Instytucję Wdrażającą okoliczności łagodzące w przedmiotowym postępowaniu umożliwiły nałożenie obniżonej stawki korekty do minimalnego poziomu. Rozpatrując sprawę merytorycznie należy wyjaśnić, że w systemie realizacji Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko, o którym mowa w art. 5 pkt. 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, (Dz.U.2009.84.712) zwaną dalej uzppr, Minister Środowiska pełni rolę Instytucji Pośredniczącej, którą definiuje art. 2 pkt 6 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. Zgodnie z zapisami tej definicji instytucja pośrednicząca to każdy podmiot lub instytucja publiczna lub prywatna, za której działalność instytucja zarządzająca lub instytucja certyfikująca ponosi odpowiedzialność, lub wykonująca obowiązki w imieniu takiej instytucji w odniesieniu do beneficjentów realizujących operacje. W związku z tym stwierdzić należy, że wydana opinia Instytucji Pośredniczącej nie jest aktem administracyjnym o charakterze władczym wydanym w trybie postępowania administracyjnego. Wskazać należy, że pomiędzy skarżącym, a Narodowym Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Szczecinie została zawarta umowa z dnia [...] kwietnia 2011 r. o dofinansowanie projektu nr [...] pn. "Ochrona brzegów morskich w granicach Centralnego poligonu Sił Powietrznych Wicko Morskie", zmieniona aneksem nr [...] z [...] lutego 2013 r. oraz aneksem nr [...] z [...] października 2013 r. Umowa ta ma charakter umowy adhezyjnej. Jej charakterystyczną cechą jest bowiem powtarzalność postanowień, masowość i w zasadzie jednakowa treść. W preambule umowy określono naczelne zasady, których przestrzegania zobowiązują się strony podpisując umowę i tak w ust 2 stwierdza się, iż: podstawowym celem stron jest zrealizowanie Projektu przez Beneficjenta w pełnym zakresie i zgodnie z założeniami POIiŚ" oraz w ust. 3 niezbędne jest zapewnienie zgodności zasad wdrażania POIiŚ z wytycznymi wydawanymi przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego na podstawie ustawy (uzppr). Ponadto zgodnie z § 12 oraz § 13 umowy, WFOŚiGW jako Instytucja Wdrażająca kontroluje przestrzeganie przez skarżącego obowiązku zawierania umów, na podstawie których dokonywane są wydatki kwalifikowane z uwzględnieniem procedur ustalonych ustawą Prawo zamówień publicznych lub w przypadku umów, do których nie stosuje się powyższej ustawy trybów określonych art. 701 - 705 ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 2 Umowy, Beneficjent zobowiązał się do przestrzegania Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego. Przede wszystkim podkreślić należy, iż umowa o dofinansowanie projektu (zapis § 20 ust. 5) jednoznacznie stanowi, że wszelkie wątpliwości powstałe w trakcie realizacji Projektu oraz związane z interpretacją umowy będą rozstrzygane w pierwszej kolejności w drodze konsultacji pomiędzy stronami. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego oraz zapisy umowy cywilnoprawnej. Z powyższego wynika, iż sądem właściwym do załatwiania sporów w pomiędzy skarżącym a Wojewódzki Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Szczecinie jest sąd powszechny. Należy również zauważyć, iż z art. 177 Konstytucji wynika domniemanie, że sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Dlatego też wobec braku wyraźnego wskazania właściwości sądów administracyjnych do rozpoznania tego typu spraw sądem właściwym jest sąd powszechny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę