V SA/Wa 2679/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. w S. na rozstrzygnięcie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz P. z o.o. w S. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. w S. (dalej: spółka, skarżąca lub strona) było rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z [...] marca 2015 r., nr [...] odmawiająca przyznania środków finansowych. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego od decyzji Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z [...] grudnia 2014 r., nr [...]. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych: Skarżąca, jako lider, w ramach II Konkursu Strategicznego Programu Badań Naukowych i Prac Rozwojowych "Profilaktyka i leczenie chorób cywilizacyjnych" STRATEGMED, złożyła wniosek nr [...] o dofinansowanie projektu pt. "[...]" (akronim: [...]). Decyzją z [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: Dyrektor NCBiR) po rozpatrzeniu wniosku odmówił skarżącej (jako liderowi) oraz wskazanym współwykonawcom przyznania środków finansowych. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzją Dyrektora Centrum dofinansowanie uzyskały wnioski, które w końcowej ocenie merytorycznej, ustalonej przez Komitet Sterujący otrzymały ocenę w przedziale od 23,60 do 27,7 punktów na 30 możliwych oraz przekroczyły minimalny próg punktowy w każdym kryterium zgodnie z załącznikiem nr 5 do Regulaminu II Konkursu w ramach programu STRATEGMED. Wniosek skarżącej uzyskał 19,7 pkt i nie osiągnął wymaganych progów w następujących kryteriach: Kryterium nr 2 – 2,7 pkt, kryterium nr 4 – 2,8 pkt. Pismem z [...] stycznia 2015 r. strona złożył odwołanie od decyzji Dyrektora NCBiR z [...] sierpnia 2014 r., wnosząc o przyznanie dofinansowania w pełnej kwocie. Zarzucił recenzjom nr [...] i [...] skrajną nierzetelność. W uzasadnieniu odnośnie powyższych dwóch recenzji wskazał na określone konkretne zarzuty odnoszące się do pominięcia dorobku naukowego prof. T. G. oraz do zasadności planowanych kosztów w stosunku do zakresu zadań objętych wnioskiem i w stosunku do oczekiwanych wyników. Decyzją z [...] marca 2015 r. Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: Komisja Odwoławcza) odmówiła przyznania środków finansowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że analiza zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazuje, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Fakt przyznania różnej punktacji jest wynikiem subiektywnej oceny poszczególnych ekspertów, z którą trudno jest polemizować. Podkreślono, że ocena ekspertów dokonujących oceny merytorycznej jest z założenia obarczona pewnym poziomem subiektywizmu, który wynika ze stanu skomplikowania danej materii i związanego z tym stanu wiedzy koniecznego z punktu widzenia analizy wniosku o dofinansowanie. Powołani eksperci muszą daną sprawę oceniać w ramach wzorców kontroli spraw podobnych, stosownie do posiadanej i aktualnie znanej w gronie znawców przedmiotu wiedzy na dany temat. O ile ekspertom można zarzucić wadliwą ocenę kryteriów o charakterze ścisłym, o tyle weryfikacja kryteriów trudno mierzalnych nie może opierać się na przekonaniu, iż skoro ekspert w danym zakresie opowiedział się odmienne od innego eksperta, to z tej przyczyny ocena jednego z nich lub obydwu jest nierzetelna. Dopóki ocena eksperta nie jest dowolna, nie można uznać jej za nierzetelną. Nie można wymagać, aby każdy z ekspertów prezentował takie same poglądy i oceniając wnioski o dofinansowanie zwracał uwagę na te same ich mankamenty lub na te same ich zalety. Ocena dokonywana przez specjalistów z danej dziedziny ma bowiem to do siebie, że każdy naukowiec prezentuje swoje indywidualne podejście i mieści się to w granicach subiektywizmu dokonywanej oceny. Odzwierciedleniem tego są różne oceny poszczególnych ekspertów. Nie można uznać, iż skoro jeden z ekspertów dokonał oceny wyższej, a drugi niższej, to druga z ocen jest oceną wadliwą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Komisji Odwoławczej z [...] marca 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t.j. Dz.U. z 2011r., Nr 43, poz. 224 ze zm., dalej: ustawa o języku polskim) w zw. z art. 39 ust. 1 i ust. 26 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 1788, dalej: ustawa o NCBiR) poprzez fakt, iż opinie dotyczące wniosku skarżącej nie zostały sporządzone również w języku polskim, co uniemożliwia faktyczną ocenę przez organy odwoławcze zasadności stanowiska poszczególnych ekspertów (recenzji), 2. art. 39 ust. 1 i 2 pkt 1, 2-3 oraz 5-6 ww. ustawy o NCBiR poprzez błędne zastosowanie przesłanek opisanych w tym przepisie a w szczególności poprzez bezzasadne pominięcie dorobku profesora T. G. i zasadności planowanych kosztów w stosunku do zakresu zadań objętych projektem oraz w stosunku do oczekiwanych wyników, 3. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez brak wskazania przyczyn, dla których pominięte zostały recenzje korzystne dla skarżącej, a przede wszystkim brak merytorycznego odniesienia się do zarzutów skarżącej złożonych w odwołaniu od decyzji Dyrektora NCBiR z [...] grudnia 2014 r., np. poprzez ustosunkowanie się do zarzutu dotyczącego rzekomego braku dorobku naukowego T. G., co zdaniem skarżącej sankcjonuje nierzetelność jednej z recenzji. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę NCBiR wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawę prawną kontroli decyzji wydawanych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju stanowi przepis art. 3 § 1 i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z treścią art. 40 ust. 4 ustawy o NCBiR. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.), natomiast zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.). Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, ustawa o NCBiR nie przewiduje stosowania przepisów k.p.a. w prowadzonych przez Centrum postępowaniach konkursowych, w tym także w procedurze odwoławczej przewidzianej w art. 40 tej ustawy. Brak w ustawie o NCBiR regulacji dotyczące stosowaniu przepisów k.p.a. to zamierzone rozwiązanie legislacyjne. Zakładając racjonalność ustawodawcy stwierdzić należy, iż gdyby do postępowań w sprawie przyznania dofinansowania miałyby być stosowane wprost lub odpowiednio przepisy k.p.a., wynikałoby to z ustawy o NCBiR. Należy pamiętać, że ustawy szczególne regulujące działalność innych od Centrum państwowych agencji wykonawczych odwołują się wprost do przepisów k.p.a. lub do pojęcia decyzji administracyjnych. Podkreślić należy, że dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A .Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s.18). Z uwagi na powyższe, zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów k.p.a., zdaniem sądu, nie zasługują na uwzględnienie. To w ustawie o NCBiR oraz w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. nr 178, poz. 1200, dalej: rozporządzenie) określone zostały zasady postępowania w przypadku ubiegania się o dofinansowanie projektów, o których mowa w ustawie o NCBiR. Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania art. 40 ust. 1 ustawy o NCBiR przyznawanie przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju środków finansowych na wykonanie projektów następuje w drodze decyzji Dyrektora wydawanej na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków, przy czym decyzja ta nie jest decyzją w rozumieniu k.p.a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, lub promesy, o której mowa w art. 37 ust. 2, wnioskodawcy przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej Rady, a w przypadku konkursów, o których mowa w art. 17 pkt 6 - do Komitetu Sterującego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji (ust. 2 art. 40 ustawy o NCBiR). Komisja odwoławcza Rady lub Komitet Sterujący wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania (art. 40 ust. 3). Natomiast przepis ust. 4 tego artykułu stanowi, że na decyzję komisji odwoławczej Rady lub Komitetu Sterującego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że wydając rozstrzygnięcie Komisja Odwoławcza uprawniona jest do przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych, nie ma natomiast kompetencji do utrzymania w mocy kontrolowanej decyzji. To cytowany art. 40 ust. 3 ustawy o NCBiR wprost wskazuje na rodzaje możliwych do wydania rozstrzygnięć, tj.: przyznanie bądź odmowa przyznania środków finansowych. Regulacja w tym zakresie jest kompleksowa. W rozpoznawanej sprawie ocena sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania NCBiR z ustawą o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, Regulaminem konkursu. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Ta konstytucyjna zasada wprowadza obowiązek stosowania języka polskiego przy podejmowaniu czynności urzędowych przed wszystkimi organami państwa. Powtórzeniem konstytucyjnej zasady jest art. 4 ustawy o języku polskim, a jej rozwinięciem unormowanie zawarte w art. 5 ust. 1 tej ustawy stanowiące, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych w języku polskim. Wskazana wyżej kwestia determinuje obowiązek organu do przetłumaczenia dokumentacji konkursowej oraz obowiązujących regulaminów na język polski. Niedopuszczalne było bowiem ze względu na wyżej cytowane przepisy urzędowe procedowanie na podstawie obcojęzycznych dokumentów. Zatem obowiązkiem organu będzie przetłumaczenie ich na język polski. Powyższe jednak nie miało pierwszoplanowego znaczenia dla wydanego orzeczenia w sprawie, gdyż brak tłumaczenia na język polski dokumentacji konkursowej stanowił jedynie uzupełniające podstawy uchylenia zaskarżonego aktu. Zasadniczym powodem uchylenia, o czym szeroko niżej, był fakt braku odniesienia się do podnoszonych przez stronę zarzutów w postępowaniu odwoławczym. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR Dyrektor Centrum ustala i ogłasza regulamin konkursu, który wyłania wykonawców projektów, obejmujących badania naukowe lub prace rozwojowe nakierowane na zastosowanie w działalności gospodarczej. Dyrektor Centrum wyznacza również ekspertów lub powołuje zespoły ekspertów spośród wybitnych przedstawicieli środowisk naukowych, gospodarczych i finansowych, w tym ekspertów zagranicznych, którzy oceniają wnioski złożone w konkursie i na tej podstawie przygotowują i przekazują dyrektorowi listę rankingową pozytywnie zaopiniowanych wniosków (art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o NCBiR). Eksperci opiniują wnioski konkursowe, posiłkując się w szczególności katalogiem kryteriów z art. 39 ustawy o NCBiR oraz wymienionych w Regulaminie każdego konkursu. Z uwagi na to, że eksperci uczestniczący w procesie oceny projektów zgłoszonych do dofinansowania dysponują wiedzą specjalistyczną, sąd nie posiada instrumentów do kwestionowania ilości przyznanych przez nich w ramach danego kryterium punktów i do przesądzania, że tych punktów powinno zostać przyznanych więcej, aniżeli uczynił to ekspert. Sądy administracyjne nie kontrolują poprawności opinii ekspertów pod względem merytorycznym, nie wkraczają w szczegółowe rozważania na temat przedłożonych przez wnioskodawcę rozwiązań technicznych w związku z aktualnym stanem wiedzy w tym zakresie (patrz: wyrok WSA w Warszawie z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2937/12, wyrok NSA z 13 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1783/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyniki oceny merytorycznej stanowią podstawę do ułożenia listy rankingowej projektów rekomendowanych do finansowania, na podstawie której wydawana jest decyzja Dyrektora Centrum o przyznaniu środków finansowych albo o odmowie przyznania środków finansowych (rozdział IV Regulaminu, ust. 1 pkt 4 lit. h). Zgodnie z procedurą odwoławczą przewidzianą w cytowanym art. 40 ustawy o NCBiR oraz zgodnie z Regulaminem II Konkursu Strategicznego Programu Badań Naukowych i Prac Rozwojowych "Profilaktyka i leczenie chorób cywilizacyjnych" STRATEGMED – rozdziałem VI Procedura Odwoławcza: od decyzji, o której mowa w rozdziale IV pkt 1.5 Regulaminu, wnioskodawcy przysługuje odwołanie do Komisji Odwoławczej Rady Centrum w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Komisja Odwoławcza Rady Centrum wydaje decyzję w sprawie przyznania albo odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania. Na decyzję Komisji Odwoławczej przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast w myśl § 5 ust. 1 Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju przyjętego Uchwałą nr 6/2012 Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu Komisji Odwoławczej Narodowego Centrum Badań Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju i następnie zmienionego Uchwałą nr 15/2013 z 24 lipca 2013r. tegoż organu (dalej: Regulamin Komisji Odwoławczej) Komisja wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych lub podejmuje uchwałę, o której mowa § 1 ust. 3 pkt 3, w terminie 60 dni od dnia przekazania odwołania Przewodniczącemu Komisji przez Dyrektora NCBiR. Wnioskodawcy przysługuje na decyzję skarga do sądu administracyjnego (pkt 4 rozdziału VI Regulaminu). Wskazać należy, że Komisja Odwoławcza rozpoznając odwołanie powinna merytorycznie odnieść się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu i uzasadnić dlaczego zarzuty strony dotyczące przebiegu konkretnego etapu oceny są nieuzasadnione lub uzasadnione. Powyższe wynika z treści § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej, który stanowi, że Komisja sporządza uzasadnienie decyzji o przyjęciu lub odrzuceniu zarzutów podniesionych w odwołaniu. Co więcej z § 5 ust. 3 Regulaminu wynika, że Komisja Odwoławcza może zwrócić się do Dyrektora NCBiR o powołanie eksperta, który dokona oceny zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów w stosunku do oceny merytorycznej wniosku. Z przepisów tych jasno wynika, że uzasadnienie decyzji Komisji Odwoławczej powinno odnosić się do merytorycznych zarzutów odwołania. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie uzasadnienia takiego zabrakło. Zasadnie podniesiono w zarzutach skargi, że organ wydający zaskarżone rozstrzygnięcie nie odniósł się w ogóle do merytorycznych zarzutów odwołania. W odwołaniu skarżąca wskazała popełnione, jej zdaniem, konkretne uchybienia w dwóch recenzjach. Skarżąca zwróciła się z odwołaniem i wniosła o przyznanie dofinansowania w pełnej kwocie. Zatem brak uzasadnienia w tym zakresie ma istotne znaczenie w sprawie. W sprawie organ winie wskazać, czy podnoszone zarzuty mają wpływ na rozstrzygnięcie. Ocena tych zarzutów winna koncentrować się wokół przyjętych w konkursie kryteriów oceny projektu. Może bowiem się zdarzyć tak, że nawet pomimo zasadności określonych zarzutów, to projekt strony i tak nie spełnia innych kryteriów do przyznania środków finansowych lub też odwrotnie podnoszone zarzuty będą miały wpływ na przyznanie środków finansowych. Ocena odwołania winna być dokonana w kontekście konkretnie stawianych zarzutów dotyczących określonego kryterium oceny i określonej recenzji (a więc zgodnie z żądaniem strony). Co więcej organ winien również ocenić, czy nawet uwzględnienie określonego zarzutu dotyczącego konkretnej recenzji będzie miało wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. W sprawie powyższego zabrakło. Sąd natomiast w tych ustaleniach nie może zastępować Komisji Odwoławczej. Należy podkreślić, że wskazana w decyzji argumentacja dotycząca subiektywnej oceny recenzentów nie wypełnia definicję uzasadnienia i nie odnosi się do konkretnie postawionych zarzutów. Argumentacja użyta w decyzji nr [...] jest na takim stopniu ogólności, że dałoby się ją zastosować do wszystkich decyzji odmawiających przyznania środków finansowych. Tak więc w ocenie sądu pominięcie konkretnych zarzutów wskazanych w odwołaniu mogło mieć wpływ na ostateczną decyzję w przedmiocie dofinansowania projektu. Wskazać należy, że brak szczegółowego uzasadnienia pozbawia sąd możliwości weryfikacji, czy w sposób prawidłowo zostało rozpatrzone odwołanie. Jak wyżej wskazano ocena merytoryczna projektów ma ekspercki charakter. Sąd nie dysponuje fachową wiedzą, jaką posiadają eksperci, dlatego bez szczegółowego uzasadnienia nie ma możliwości weryfikacji tego etapu oceny. Brak szczegółowego uzasadnienia oceny dokonanej przez Komisję Odwoławczą sprawia, że przewidziana przez ustawodawcę możliwość złożenia skargi staje się iluzoryczna, albowiem sąd nie ma możliwości dokonania kontroli tego etapu oceny projektu. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, oprócz kwestii sygnalizowanej wyżej dotyczącej tłumaczenia dokumentacji, Komisja Odwoławcza Rady NCBiR winna przeprowadzić procedurę odwoławczą zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie o NCBiR, rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju oraz Regulaminie wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR, a także w wewnętrznych przepisach dotyczących postępowania odwoławczego (Regulaminie Komisji Odwoławczej i Procedurze). Organ odwoławczy dokona jego oceny merytorycznej, która nie powinna być dowolna. Prawidłowy efekt ponownej oceny wniosku powinien być należycie uzasadniony, powinny być wyjaśnione wszystkie sporne okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu projektowi konkretnej liczby punktów. Brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego budzi obawę o brak bezstronności rozstrzygnięcia i może stanowić o dowolności podjętego rozstrzygnięcia. Sąd na marginesie wskazuje, że stosowanie wewnętrznych przepisów jest dopuszczalne, gdy przepisy te nie wkraczają w materię ustawową i są zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Przepisy te bowiem regulują tylko kwestie techniczne, a nie merytoryczne. Tym samym sąd dopatrzył się naruszenia art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o NCBiR poprzez rozstrzygnięcie w sprawie odmowy przyznania środków finansowych przy pominięciu przez organ odwoławczy zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. Odnosząc się natomiast do wniosku spółki o przeprowadzenie dowodów w postaci kserokopii artykułów prasowych, to sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie - wnioski oddalił. Trzeba bowiem zauważyć, że artykuły prasowe nie są dokumentami i w żaden sposób nie wyjaśniały istotnych wątpliwości. Z tych przyczyn, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), gdyż strona skarżąca reprezentowana była przed sądem przez adwokata. Na łączną kwotę 457 zł przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania sąd zaliczył 200 zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi, 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa (jak w punkcie drugim sentencji wyroku).