V SA/Wa 268/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r. sprawy ze skargi Gminy P. na rozstrzygnięcie Samorządu Województwa Mazowieckiego z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie, 2. zasądza od Samorządu Województwa Mazowieckiego na rzecz Gminy P. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Gmina P.(dalej: "Skarżąca", "Strona") w dniu [...] października 2018 r. złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej w kwocie 1 736 549 zł na realizację operacji: "[...]" dla operacji typu "Budowa lub modernizacja dróg lokalnych" w ramach działania "Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Pismem z [...] grudnia 2018 r. nr: [...], działając na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627), dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich", Samorząd Województwa [...] (dalej: "organ", "Samorząd") odmówił przyznania pomocy na realizację powyższej operacji. Wskazując przyczyny odmowy przyznania pomocy organ powołał § 11 ust. 9 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 4 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Budowa lub modernizacja dróg lokalnych", w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1414 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z 4 września 2015 r.", zgodnie z którym pomoc może być przyznana na realizację operacji, która uzyskała co najmniej 8 punktów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorząd wyszczególnił kryteria brane pod uwagę przy ocenie wniosku Strony, zawarte w § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 rozporządzenia z 4 września 2015 r., wskazując przyznaną liczbę punktów oraz liczbę punktów możliwych do uzyskania. Organ stwierdził, że przedmiotowa operacja uzyskała 7 punktów i nie spełniła wymogu określonego w § 11 ust. 9 ww. rozporządzenia, dlatego odmówiono Stronie przyznania pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła, że rozstrzygnięcie Samorządu zostało wydane z naruszeniem: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 14 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez jego niezastosowanie, chociaż Skarżąca spełniła warunki pozyskania wnioskowanych środków, b) art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich uzupełnionego art. 7 i art. 77 K.p.a., tj. obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, iż Skarżąca nie spełniła warunków do przyznania pomocy, w wyniku naruszenia przez organ zasady praworządności oraz zasady wyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego, c) § 11 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego przez ich niezastosowanie i nie przyznanie Skarżącej 2 punktów w sytuacji wykazania, że odcinek drogi objęty operacją zapewni bezpośredni dostęp do nieruchomości gruntowej, na której znajduje się obiekt użyteczności publicznej, o ile budowa zostanie zakończona przed dniem złożenia wniosku o płatność końcową, d) § 11 ust. 2 pkt 7 lit. a rozporządzenia przez jego niezastosowanie i nie przyznanie Skarżącej 2 punktów w sytuacji wykazania, że w wyniku realizacji operacji droga gruntowa stanie się drogą twardą w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, że wniosek Gminy uzyskał tylko 7 pkt i nie uzyskał wymaganego minimum pkt 8 uprawniającego do dofinansowania. 2) przepisów postępowania, tj. art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez wydanie rozstrzygnięcia przez nieuprawnioną jednostkę organizacyjną. W oparciu o powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorząd wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", określony został przez ustawodawcę katalog spraw, w których działalność administracji publicznej poddana została kontroli sądowej, przy czym na zasadzie art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na tej właśnie podstawie ocenie Sądu poddane zostało zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Samorządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie odmowy przyznania Skarżącej pomocy finansowej na realizację operacji "[...]" dla operacji typu "Budowa lub modernizacja dróg lokalnych" w ramach działania "Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich" w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zaskarżony akt jest kontrolowany przez Sąd pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania, którymi są regulacje ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627), oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 4 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Budowa lub modernizacja dróg lokalnych", w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wydania rozstrzygnięcia przez podmiot nieuprawniony Sąd stwierdza, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podpisane przez R.R. Dyrektora Departamentu, osobę upoważnioną do działania w tym zakresie. Jak wynika bowiem z treści Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2015 r., Zarząd Województwa [...] udzielił upoważnienia R. R. Dyrektorowi Departamentu Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] do prowadzenia spraw, w tym podpisywania korespondencji związanej z realizacją obowiązków wynikających z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (§ 1 uchwały). Odmowa przyznania pomocy dokonana została na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania przedmiotowej pomocy, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest ocena dwóch kryteriów, które określone zostały w § 11 ust. 1 pkt 5 i § 11 ust. 2 pkt 7 lit. a rozporządzenia z 4 września 2015 r. Według powołanych przepisów o kolejności przysługiwania pomocy na przedmiotową operację decyduje suma uzyskanych punktów przyznanych na podstawie następujących kryteriów wyboru operacji: - odcinek drogi objęty operacją zapewni bezpośredni dostęp do nieruchomości gruntowej, na której znajduje się budynek użyteczności publicznej, o ile budowa ta zostanie zakończona przed dniem złożenia wniosku o płatność końcową - 2 punkty; - w wyniku realizacji operacji droga gruntowa stanie się drogą twardą w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz.1260 ze zm.) - 2 punkty. Za powyższe kryteria organ nie przyznał punktów, podczas gdy Skarżąca wnosi o przyznanie maksymalnej liczby punktów. W zaskarżonym rozstrzygnięciu jako uzasadnienie swojego stanowiska organ powołał treść ww. przepisów wskazując, że przyczyną odmowy przyznania pomocy jest uzyskanie przez Skarżącą 7 punktów podczas gdy pomoc może być przyznana na realizację operacji, która uzyskała co najmniej 8 punktów. W ocenie Sądu przytoczenie przez organ podstawy prawnej, treści kryterium i oceny punktowej za poszczególne kryteria i sumarycznego wyniku uzyskanych punktów nie spełnia wymogu podania przyczyn odmowy, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, czyniąc ocenę wniosku arbitralną. Należy wskazać, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w postępowaniu o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności. Zasadę praworządności należy rozumieć jako działanie organów na podstawie przepisów prawa. Ustalając liczbę punktów organ konfrontuje treść wniosku z przedłożoną dokumentacją, przyporządkowując określoną liczbę punktów do poszczególnych kryteriów, a zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Skarżąca powinna zatem uzyskać jasne wskazanie, co do wyników oceny z rzetelną i przejrzystą analizą ocen spełnienia poszczególnych kryteriów. Zaskarżone rozstrzygnięcie powinno zatem zawierać powody, które zadecydowały o odmowie przyznania pomocy. Należy podkreślić, że stanowisko, iż rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy powinno zawierać wyjaśnienie okoliczności, które zadecydowały o przyznanej ilości punktów w ramach tej oceny, znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 29 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Go 430/18, publ. Lex nr 2592739). Natomiast z zaskarżonego aktu nie wynika, jakie okoliczności zaważyły na ocenie, że wniosek nie spełnia wymogów określonych w § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 rozporządzenia z 4 września 2015 r. W dokonanej przez Samorząd ocenie brak jest bowiem analizy złożonych przez Skarżącą dokumentów, nie przytoczono również żadnych argumentów, które doprowadziły do takiej oceny wniosku, w efekcie której projekt otrzymał 7 punktów. Uzasadniony zatem jest zarzut skargi, iż w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie wskazano przyczyn odmowy udzielenia pomocy. Na skutek takiego działania organu Skarżąca pozbawiona została wyjaśnienia przyczyn, dla których jej wniosek nie został wybrany do dofinansowania, a Sąd został pozbawiony możliwości oceny zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Jednocześnie Sąd wskazuje, że wymaganego art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, uzasadnienia rozstrzygnięcia nie może zastąpić treść odpowiedzi na skargę. Reasumując stwierdzić należy, że dokonując oceny wniosku Skarżącej organ naruszył przepisy prawa. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wskazania Sądu i wyjaśni w jakim zakresie wniosek nie spełnia wymagań opisanych w poszczególnych kryteriach i dlaczego nie przyznano za nie punktów. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.