V SA/Wa 2681/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Zarządu Wojewódzkiego [...] w O. na postanowienie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania; oddala skargę. W dniu [...] maja 2009 r. pomiędzy Zarządem Wojewódzkim L. a Wojewódzkim Urzędem Pracy w A. zawarto umowę o dofinansowanie projektu: "[...]". W treści zawartej umowy jako adres beneficjenta tj. Zarządu Wojewódzkiego L. wskazano ul. S. Następnie w dniu 25 marca 2010 r. podpisując aneks do zawartej przez strony umowy jako adres Zarządu L. (L.) w O. wskazano ul. B. Pismem dnia 7 stycznia 2011 r. Wojewódzki Urząd Pracy (WUP) w A. zawiadomił Zarząd L. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu części przyznanego dofinansowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. na podstawie art. 211 ust. 1 i ust. 4a ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych określono kwotę udzielonego L. dofinansowania podlegającą zwrotowi z uwagi na wykorzystanie wypłaconych środków niezgodnie z planowanym przeznaczeniem. Organ administracyjny wysłał wydane rozstrzygnięcie wraz z pouczeniem o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni na adres: "ul. B.". Decyzja ta doręczona została w trybie zastępczym poprzez dwukrotną awizację przesyłki ze skutkiem doręczenia w dniu 8 kwietnia 2011 r. (art. 44 k.p.a.). Pismem z dnia 11 czerwca 2012 r. Zarząd Wojewódzki L. zwrócił się z prośbą o udostępnienie dokumentów pokontrolnych i pozostałej dokumentacji kierowanej do beneficjenta w toku postępowania. Kopie całej dokumentacji zebranej w sprawie L. odebrał następnie w dniu 13 i 20 czerwca 2012 r. Zarząd Wojewódzki L. w dniu 9 lipca 2012 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w A. o przywrócenie terminów postępowania w przedmiotowej sprawie i złożenie wyjaśnień. W uzasadnieniu pisma wyjaśniono, iż od kwietnia 2009 r. L. boryka się z problemami lokalowymi a adres ul. B. był adresem przejściowym do marca 2011 r. Zwrócono tutaj uwagę, iż przedstawiciel beneficjenta informował ustnie pracownika WUP w A. o problemach lokalowych, dlatego też w ocenie L. w sytuacji problemów z doręczaniem korespondencji organ mógł przekazać korespondencję bezpośrednio do przedstawiciela tj. L.T. Precyzując wniosek z dnia [...] lipca 2012 r. L. w dniu 26 lipca 2012 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Minister Rozwoju Regionalnego powołując się na treść przepisu art. 59 § 2 k.p.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w A. z dnia [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zastosowanych w sprawie przepisów prawa (art. 44, 58 i 129 § 2 k.p.a). Zdaniem organu L. nie dochował należytej staranności w toku prowadzonego postępowania dlatego też brak jest podstaw do uwzględnienia zgłoszonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ponadto podkreślono, iż przedmiotowy wniosek należało rozpoznać negatywnie również ze względu na jego wniesienie po terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Pismem z dnia 30 października 2012 r. L. w O. wniósł skargę na ww. postanowienie z [...] września 2012 r. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż mimo ustnego powiadomienia organu o zmianie jej adresu korespondencja w sprawie kierowana była na nieaktualny adres: "ul. B." w O. W ocenie skarżącej dochowano siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku bowiem w dniu 25 lipca 2012 r. usunięto braki wniosku w odpowiedzi na wezwanie z dnia 18 lipca 2012 r. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju Regionalnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kompetencje sądów administracyjnych ograniczone zostały wyłącznie do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia jedynie prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafność ich wykładni. Kontrola dokonywana przez Sąd nie może zatem opierać się na innych kryteriach, takich jak kryterium celowości, słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i prawa procesowego. Podkreślenia wymaga ponadto, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwana dalej: p.p.s.a.). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 przywołanej wyżej ustawy ustrojowej umożliwia Sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno aktów administracyjnych uchybiających prawu materialnemu – jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) – jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd zobligowany jest do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Kierując się przedstawionymi wyżej zasadami Wojewódzki Sąd Administracyjny, po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, stwierdził że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przechodząc do motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia przede wszystkim wskazać należy, iż przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu, dlatego też zarzuty skargi odnoszące się do zasadności decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. nie mogły podlegać ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Dokonując natomiast oceny sprawy dotyczącej odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wyjaśnić na wstępie należy, iż niesporną okolicznością w sprawie jest złożenie przedmiotowego odwołania z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W myśl art. 58 § 1 i 2 kpa termin należy przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Warunkiem przywrócenia terminu jest również złożenie wniosku w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny z powodu której uchybiono czynności. Organ administracji publicznej jest zatem obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Zasadnie organ administracyjny wywodzi, iż w rozpatrywanej sprawie strona uchybiła 7 dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, liczonemu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro bowiem strona skarżąca (jak sama przyznaje) odebrała komplet dokumentacji w sprawie (przez co rozumieć należy również kopię decyzji z dnia [...] lutego 2011 r.) w dniach 13 i 20 czerwca 2012 r. to przyjmując tutaj nawet za datę odbioru kopii decyzji dzień 20 czerwca 2012 r. uznać należy wniosek zgłoszony 6 lipca 2012 r. za spóźniony. Nie budzi tutaj żadnych wątpliwości, iż siedmiodniowy termin do wniesienia przedmiotowego wniosku upłynął bezskutecznie najpóźniej z dniem 27 czerwca 2012 r. (środa). Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu strony skarżącej, jakoby wniosek złożono w terminie a w konsekwencji złożony wniosek uznać należy za spóźniony. W świetle przytoczonej wyżej regulacji prawnej podkreślić tutaj należy, że przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu wystąpić muszą wszystkie wskazane powyżej przesłanki łącznie, aby dopuszczalne było przywrócenie terminu. Brak jednej z tych przesłanek powoduje brak podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Mając jednak na uwadze zarzuty skargi wyjaśnić również należy, iż organ zasadnie uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jej winy. Strona skarżąca powoływała się tutaj na problemy lokalowe skutkujące pozostawieniem kierowanej do niej korespondencji w aktach sprawy w trybie art. 44 k.p.a. Pamiętać należy, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Dokonując oceny winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. W stosunku do osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych dopuszczonych do obrotu, osoby powołane do zarządzania przedsiębiorstwem, zobowiązane są należycie organizować pracę jednostki. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności nie można uznać, iż powoływane problemy lokalowe stanowią nagłą trwałą przeszkodę w odbiorze korespondencji. W aktach administracyjnych sprawy stanowiących podstawę orzekania brak jest informacji o zmianie adresu do korespondencji strony skarżącej. Co więcej adres: "ul. B." nadal nie uległ zmianie i jak wynika z aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wciąż obowiązuje. Powoływana tutaj okoliczność ustnego przekazania informacji o zmianie adresu nie uprawdopodabnia zdaniem Sądu braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. L. odbierał bowiem wcześniej korespondencję z adresu przy ul. B. i nie zgłaszał problemów czy utrudnień w dostępie do tej korespondencji. Zasadnie wskazano tutaj, że zaprzestanie odbierania korespondencji i brak zainteresowania strony skarżącej w tym zakresie (np. informacja na poczcie o przekierowaniu poczty na inny adres) świadczy o zaniedbaniu w prowadzeniu własnych spraw i nie może usprawiedliwiać uchybienia terminu. Mając na względzie powyższe, Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie stwierdził istotnych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę – jako niezasadną – oddalił.