V SA/Wa 2681/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. O. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić Z. O. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Z. O. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 3 marca 2014 r. wpłynął do Sądu sprzeciw Z. O. (zwany dalej skarżącym) od ww. postanowienia.. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) postanowienie to straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 p.p.s.a., Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe. Podstawą utrzymania rodziny jest dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 1.200 zł oraz dochód z tytułu prowadzonej działalności (sklep) w wysokości 1.500 zł. Do majątku skarżący zaliczył dom o powierzchni 180 m.kw., nieruchomość rolną o powierzchni 3,60 ha oraz inną nieruchomość o powierzchni 80 m.kw. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych, z uwagi na trudną sytuację majątkową i wysokie koszty utrzymania rodziny. Zauważyć należy, iż ponieważ oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz złożone wyjaśnienia okazały się niewystarczające do oceny stanu majątkowego skarżącego, skarżącego wezwano (wezwanie z dnia 24 stycznia 2014 r.) do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia dodatkowych dokumentów. Jednakże Skarżący nie odpowiedział na wezwanie. We wniesionym sprzeciwie wskazał, iż posiadane nieruchomości rolne posiadają III, IV, V klasę użytkową. Natomiast prowadzony prze małżonkę sklep przynosi niskie dochody (ze względu na działalność sieci supermarketów). Dodatkowo podniósł, iż posiada kredyt hipoteczny w wysokości 15000 zł, oraz ponosi koszty ubezpieczenia KRUS, utrzymania nieruchomości, koszty związane ze szkołą dziecka, koszty lekarstw, wyżywienia, wody i prądu. Jego zdaniem wszystkie koszty związane z postępowaniem sądowym powinny ponosić organy. Oceniając wniosek uznać należało, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wykazał tego, że ustawowe przesłanki uprawniające do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie wystąpiły w stosunku do jego osoby. Wskazać należy, że skarżący mając wiedzę o brakach przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie treści wezwania z dnia 24 stycznia 2014 r. oraz postanowienia z dnia [...] lutego 2014 r. mógł je uzupełnić wraz z wniesieniem sprzeciwu, czego jednak nie uczynił. Zauważyć należy, iż skarżący nie jest pozbawiony majątku oraz posiada źródło dochodów. Skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnej, posiada mieszkanie, jego żona prowadzi sklep, który również stanowi źródło utrzymania rodziny. Ponieważ skarżący nie przedstawił dokumentów, z których wynikałoby jakie ponosi koszty związane z utrzymaniem siebie i swojej rodziny, nie było możliwe podjęcie innego rozstrzygnięcia, ponieważ brak tych informacji uniemożliwił porównanie wysokości obciążeń finansowych z jakimi wnioskodawca powinien się liczyć w postępowaniu sądowym z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.