V SA/Wa 2689/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu F. sp. z o.o. w O. od postanowienia referendarza sądowego dotyczącego wniosku o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... lipca 2016 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 4 listopada 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Skarżąca F. Spółka z o.o. z siedzibą w O. w skardze na wskazaną decyzję zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych. Wobec niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu PPPr stronę skarżącą wezwano do uzupełnienia tego braku, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Strona odebrała wezwanie, lecz nie uzupełniła braku formalnego wniosku. Postanowieniem z 4 listopada 2016 r. referendarz sądowy pozostawił zatem wniosek bez rozpoznania. We wniesionym sprzeciwie od powyższego postanowienia strona skarżąca wniosła o jego zmianę i częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu zarzucono całkowite pominięcie przez referendarza sytuacji majątkowej i finansowej spółki. Wskazano, że od dwóch lat w swoich sprawozdaniach wykazuje znaczne straty finansowe. W roku 2013 strata Spółki wyniosła 149.368,31 zł, zaś w roku 2014 – 167.360,10 zł, tak więc stan ten ma charakter trwały i pogłębia się. Zdaniem Skarżącej ocena skali prowadzonej przez nią działalności oraz uzyskiwanego przychodu dokonana przez referendarza sądowego nie odzwierciedla jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Zaznaczyła, że przychód jest kategorią bilansową i nie oddaje rzeczywistej sytuacji materialnej, gdyż lata obrotowe 2013 i 2014 Spółka zamknęła ze znacznymi stratami. Wskazała również, że posiadany przez nią majątek ruchomy to głównie urządzenia do gry, które są obecnie trudno zbywalne. Spółka wyeksponowała również, że zajęty został jedyny jej rachunek bankowy, co w istocie może oznaczać zaprzestanie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Zwróciła uwagę, że łączna kwota wpisów od skarg na decyzje dotyczące wymierzenia jej kar pieniężnych wynosi ponad 80.000 zł, zaś kwota wymagalnych kar pieniężnych to blisko 3.000.000 zł. Wobec powyższego, uiszczenie przez nią wpisu sądowego od skargi oznaczać będzie de facto zamknięcie jej dostępu do drogi sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. Sąd w pierwszej kolejności pragnie zauważyć, że kwestionowane postanowienie referendarza sądowego nie odmawiało przyznania prawa pomocy stronie skarżącej, a pozostawiło jej wniosek bez rozpoznania, wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych, tj. niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu, do czego strona skarżąca była wezwana w toku postępowania. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone stronie, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy – k. 19. Finalnie nie doszło zatem do merytorycznego rozpoznania podniesionych w nim argumentów. Biorąc pod uwagę, że również przy wniesionym sprzeciwie skarżący nie uzupełnił przedmiotowego braku, a nadto przedstawił w uzasadnieniu sprzeciwu polemikę ze stanowiskiem referendarza w istocie w uzasadnieniu postanowienia niezawartym, poważne wątpliwości Sądu budzi to, czy strona w ogóle zapoznała się zarówno z wezwaniem, jak i z postanowieniem dotyczącym wniosku o prawo pomocy. Jednocześnie opisanie sytuacji majątkowej i finansowej prowadzonej działalności gospodarczej – co warto zaznaczyć, pierwsze w sprawie, albowiem wniosek zawarty w skardze był bardzo ogólnikowy i wręcz "hasłowy" – do tego niepoparte żadną dokumentacją finansową świadczącą o faktycznej sytuacji spółki, nie może stanowić podstawy do rozpoznania wniosku przez Sąd w sytuacji, gdy w dalszym ciągu nie zostały uzupełnione jego braki formalne. Wobec wszystkich powyższych okoliczności Sąd nie stwierdza podstaw do zmiany postanowienia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. O powyższym orzeczono na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.