V SA/Wa 2690/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. ze skargi S. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. oddala skargę W dniu 2 maja 2007 r. pan S. A. wystąpił do Wojewody Łódzkiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek uzasadnił kontynuacją studiów w Polsce. Decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] odmówiono udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia z uwagi na fakt, iż Cudzoziemiec nie udokumentował faktu przyjęcia na studia, a jedynie potwierdził zamiar kształcenia w Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda Łódzki zarzucił także skarżącemu, iż nie wykazał posiadania stabilnych i regularnych źródeł dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce. Od powyższego rozstrzygnięcia zainteresowany odwołał się do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania zainteresowany wskazał, że spełnia wszystkie kryteria warunkujące udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyjaśnił, iż nie został przyjęty na studia w [...] w Ł., ponieważ z przyczyn od niego niezależnych nie przedstawił w wymaganym terminie wszystkich dokumentów wymaganych przy rekrutacji do ww. szkoły wyższej. Podkreślił jednak, iż obecnie posiada zaświadczenie potwierdzające fakt przyjęcia na studia z zamiarem dalszego kształcenia. Odnosząc się do zarzutu niestabilnej sytuacji majątkowej Cudzoziemiec wskazał, iż jest studentem i nie pracuje zawodowo, dlatego też nie otrzymuje wynagrodzenia za pracę, jednakże posiada stałe i regularne źródło dochodu, jakim jest wsparcie finansowe rodziny, co poświadczyć może wyciągiem z rachunku bankowego, potwierdzającym wysokość posiadanych środków finansowych (8.102 zł). Ponadto Cudzoziemiec zarzucił, iż organ I instancji wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U., nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej: "k.p.a.", nie poinformował go o swoich zastrzeżeniach i wynikających z nich konsekwencjach. Zarzucił także naruszenie przez organ administracyjny przepisów art. 10, art. 77 i art. 81 k.p.a. Do odwołania dołączono zaświadczenie z [...] w Ł. informujące, iż S. A. złożył dokumenty na stacjonarne studia na rok 2007, oraz o tym, iż postępowanie kwalifikacyjne trwa i zakończy się w terminie do 3 września 2007 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 5 pkt 1 i art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 nr 234 poz. 1694 ze zm.) art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr. 120 poz. 818) oraz na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania S. A. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, iż nie można zarzucić zainteresowanemu Cudzoziemcowi, że nie posiada on źródła utrzymania wystarczającego, do pokrycia kosztów pobytu w naszym kraju, podkreślając jednocześnie, że przeprowadzenie w tej kwestii postępowania wyjaśniającego jest bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, iż Cudzoziemiec nie spełnia przesłanki określonej w art. 53 ust. 5 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ II instancji podkreślił, iż dołączone do akt sprawy zaświadczenie stwierdza, że wnioskodawca dopiero ubiega się o przyjęcie na studia i wynik jego starań nie jest jeszcze znany, dlatego też nie jest możliwe udzielenie Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 5 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych w odwołaniu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że pomimo faktu, iż niektóre z nich są częściowo zasadne nie miały one jednak wpływu na słuszność rozstrzygnięcia, gdyż zarówno, przed Wojewodą Łódzkim, jak i w postępowaniu odwoławczym Zainteresowany nie wykazał, że został już przyjęty na studia, a zatem że zachodzi wobec Niego przesłanka określona w art. 53 ust. 5 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W dniu 21 września 2007 r. S. A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2007 r. i wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 7, 77 i 10 k.p.a. oraz naruszenie art. 53a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Motywując złożoną skargę, skarżący wskazał m.in., iż organ administracyjny rozpoznający sprawę, aby wyjaśnić w pełni sprawę, kierując się zasadą słusznego interesu obywatela z art. 7 k.p.a. winien wstrzymać się z decyzją do zakończenia rekrutacji na wyższą uczelnię. Wskazał ponadto, iż zarówno organ I jak i II instancji nie rozważył w żadnym stopniu art. 53 a ust. 1 umożliwiającego organowi udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w RP, gdy cudzoziemiec tylko ubiega się o przyjęcie na studia. Do skargi załączono pismo z [...] w Ł. z dnia 18 września 2007 r., informujące że Cudzoziemiec spełnia wszystkie wymogi związane z podjęciem nauki w tej Szkole, poza posiadaniem wizy, której brak uniemożliwia dopełnienie obowiązku meldunkowego. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji wskazując przy tym, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o właściwie wskazane przesłanki faktyczne oraz prawne i nie ma podstaw do jej uchylenia i zmiany na korzyść strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Podstawowym celem kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Oceniając wniesiony środek zaskarżenia w powyższym kontekście - w ocenie Sądu - zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stanowiące podstawę prawną decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2007 r. przepisy ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ I instancji jednoznacznie stwierdzały, iż zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony może być udzielone cudzoziemcowi, który zamierza podjąć lub kontynuować studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art.53 ust. 5 pkt 1) pod warunkiem, że Cudzoziemiec ten potwierdzi zamiar studiowania zaświadczeniem jednostki prowadzącej studia o przyjęciu go na te studia (art.53 ust. 6). Zapis powołanych przepisów jest jednoznaczny i nie dający organowi możliwości modyfikowania decyzji w zależności od etapu postępowania rekrutacyjnego, na jakim znajduje się cudzoziemiec ubiegający się o uzyskanie zgody na zamieszkania w Polsce na czas oznaczony. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany i rozważony zgodnie z art. 77 kpa a ustalony na jego podstawie stan faktyczny został, w myśl art. 7 kpa, dokładnie wyjaśniony. Znajduje to potwierdzenie w stanowisku strony. Cudzoziemiec przyznaje bowiem, iż na dzień orzekania przez organy obu instancji nie dysponował zaświadczeniem uczelni o przyjęciu go na studia. Legitymowanie się zaświadczeniem o przyjęciu na studia stanowiło jeden z warunków do uzyskania ewentualnej zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, którego Cudzoziemiec nie spełnił. Wobec powyższego nie można postawić organom administracji zarzutu naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji prawa materialnego. Z akt administracyjnych wynika (k-27), iż przed wydaniem decyzji organ I instancji wezwał Cudzoziemca do złożenia wyjaśnień, dołączenia wymaganego zaświadczenia o przyjęciu na studia oraz do zapoznania się z aktami sprawy. Brak jest natomiast dowodu na wezwanie strony w trybie art. 10 § 1 kpa przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej, wobec treści przepisów ustawy o cudzoziemcach oraz niespornego między stronami stanu faktycznego ustalonego przez organ, zasadne jest stwierdzenie, iż powyższe naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Przywołany w skardze art. 53 a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wszedł w życie w dniu 20 lipca 2007 r. dodany ustawą z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Nie może on mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Po pierwsze dotyczy cudzoziemców zamierzających podjąć na terytorium RP naukę lub szkolenie zawodowe podczas, gdy Skarżący deklarował chęć studiowania na wyższej uczelni a nadto z mocy art. 21 ustawy zmieniającej do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach w jej poprzednim brzmieniu i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 maja 2007 r. stosuje się przepisy dotychczasowe, co wskazał Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powołując art. 21 w podstawie prawnej swojej decyzji z [...] sierpnia 2007 r. Podsumowując uznać należy, że decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów administracyjnych. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.