V SA/Wa 2692/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi T. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej; oddala skargę. Skarżący T. K. – Kancelaria Adwokacka [...] (dalej - ,,Skarżący") w dniu 24 stycznia 2014 r., złożył do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej ,,PARP") wniosek o dofinansowanie realizacji projektu nr [...] w ramach Działania 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013. W piśmie z dnia 4 lutego 2014r., Regionalna Instytucja Finansująca (dalej – RIF) poinformowała Skarżącego, że złożony projekt uzyskał pozytywną ocenę w wyniku zgodności z kryteriami oceny formalnej i został skierowany do oceny merytorycznej. Pismem z dnia 4 kwietnia 2014 roku RIF- Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw poinformowała Skarżącego, że złożony przez niego projekt nie spełnił wszystkich obligatoryjnych kryteriów oceny merytorycznej a mianowicie nie zostało spełnione kryterium: "Projekt zwiększa efektywność lub warunkuje możliwość realizacji procesów biznesowych relacji B2B" (kryterium nr 3) oraz kryterium "Wskaźniki produktu i rezultatu są: 1) obiektywnie weryfikowalne, 2) odzwierciedlają założone cele projektu, 3) adekwatne dla danego rodzaju projektu, 4) realne do osiągnięcia" (kryterium nr 6). Nie spełnienie pierwszego ze wskazanych wyżej kryteriów – zdaniem RIF - polegało na tym, ze Skarżący nie zaprezentował w Biznes Planie informacji na temat wzrostu efektywności procesów biznesowych a jedynie poinformował ogólnie o korzyściach partnerów biznesowych. Według stanowiska RIF Skarżący opisał jedynie w jakich procesach nastąpi automatyzacja i jakie aspekty obejmie, natomiast nie wykazał, że automatyzacja ta prowadzi do zwiększenia efektywności procesów biznesowych. Nie spełnienie drugiego z kryteriów miało natomiast polegać na nieprawidłowym sposobie opisania wskaźniku rezultatu "Średni miesięczny zysk z działalności operacyjnej", jak bowiem wskazuje RIF zgodnie z instrukcją wypełnienia wniosku o dofinansowanie "Wnioskodawca powinien wskazać szczegółowe uzasadnienie oraz metodologię ustalenia wartości bazowej i docelowej danego wskaźnika rezultatu w opisie korespondującego celu na poziomie rezultatu w punkcie 13 Biznes Planu". Zdaniem RIF natomiast Skarżący nie uzasadnił z czego wynika zakładany wzrost średniego miesięcznego zysku oraz błędnie wskazał okres, za który powinien zostać wyliczony średni miesięczny zysk operacyjny. W ocenie RIF Skarżący w punkcie 13 Biznes Planu nie uzasadnił z czego wynika zakładany wzrost średniego miesięcznego zysku. Informuje jedynie, iż ,,w okresie 12 miesięcy po zakończeniu projektu (1-12/2015) firma znacząco zwiększy swoje przychody i zyski operacyjne, co będzie wynikać z korzyści osiągniętych dzięki realizacji projektu". Skarżący nie opisał jednak jakie zmiany wpłynęły na zakładany wzrost przychodów i/lub spadek kosztów. Ponadto przedstawiona przez Skarżącego wartość zysku operacyjnego za okres 12 miesięcy po zakończeniu projektu(cały 2015r.) nie pokrywa się informacjami z rachunku zysków i strat z punktu 19 Biznes Planu. Tak w opisie wskaźnika wskazuje się, iż w okresie 12 miesięcy po zakończeniu projektu wartość zysku operacyjnego wyniesie 805600 zł, a średniomiesięczny zysk to 67137 zł. Tymczasem z rachunku zysku i strat wynika, iż w 2015r. zysk z całej operacji ma wynieść 723000zł (a więc nie 805600zł), co pozwala uznać, że wartość wskaźnika za nieuzasadnioną i mało realną. Skarżący wniósł w dniu 18 kwietnia 2014 r. protest zarzucając w nim naruszenie Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013, Działanie 8.2 - Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B poprzez nie poinformowanie Wnioskodawcy za pośrednictwem faksu lub za pomocą wiadomości e-mail o konieczności poprawienia lub uzupełnienia złożonych dokumentów. Skarżący podniósł w proteście, że w zakresie kryterium nr 3, w planie projektu wskazano: 1) procesy partnerów biznesowych i Skarżącego, objęte rozwiązaniem elektronicznego biznesu B2B, 2) jakie korzyści będą z tego wynikały dla Wnioskodawcy i jego parametrów oraz 3) wskazano na czym polega wzrost efektywności tych procesów, a także 4) skwantyfikowano spodziewane rezultaty biznesowe wdrożenia, wskazując jednocześnie odpowiednie zapisy Biznes Planu. Odnośnie kryterium nr 6 Skarżący wskazał, że jednoznacznie opisał w Biznes Planie projektu szczegółowe uzasadnienie metodologii wyliczenia wskaźnika "średni miesięczny zysk z działalności operacyjnej", również powołując stosowne zapisy Biznes Planu. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji – stosownie do treści art. 30b) ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009, Nr 84, poz. 712 ze zm.) – dalej u.z.p.p.r. – Wydział Wdrażania 8. Osi Priorytetowej POIG pismem z dnia [...] września 2014 roku stwierdziło, że protest jest niezasadny. W uzasadnieniu podano, że Skarżący nie spełnił następujących kryteriów merytorycznych obligatoryjnych: a) Projekt zwiększa efektywność lub warunkuje możliwość realizacji procesów biznesowych realizacji B2B (kryterium nr 3). b) Wskaźnik produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu i realne do osiągnięcia (kryterium nr 6). Wobec nie spełnienia wszystkich kryteriów merytorycznych obligatoryjnych, wniosek nie został skierowany do oceny merytorycznej fakultatywnej. W skardze – żądając stwierdzenia, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego – zarzucono: a) dokonanie jednoznacznie błędnej i nierzetelnej oceny wniosku oraz zawartych w nim rozwiązań; b) dokonanie niepełnej i powierzchniowej oceny protestu oraz lakoniczne ustosunkowanie się do podniesionych w nim zarzutów; c) naruszenie § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka poprzez jego nie zastosowanie i nie zwrócenie się przez Instytucję Pośredniczącą do Skarżącego faksem lub pocztą elektroniczną o złożenie wyjaśnień dotyczących ocenianego wniosku o dofinansowanie, podczas gdy w danym przypadku zaistniała taka konieczność; d) naruszenie art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r. poprzez jego nie zastosowanie i rozpatrzenie protestu z rażącym uchybieniem terminu wskazanego we wskazanym przepisie tj. po upływie 140 dni od dnia wpływu protestu do Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw, podczas gdy zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem protest powinien zostać rozpatrzony w ciągu 70 dni od dnia wpływ do instytucji informującej o wyniku projektu, a jedynie w uzasadnionych przypadkach może zostać przedłużony przez właściwą Instytucję, o ile łącznie termin ten nie przekroczy 90 dni. Skarżący wskazał, iż ocena kryteriów merytorycznych obligatoryjnych została dokonana w sposób błędny i nierzetelny, a wnioski Instytucji Pośredniczącej (IP) są w zasadzie powtórzeniem oceny dokonanej przez RIF . Instrukcja wypełniania punktu 10 Biznes Planu wskazuje, iż należy oszacować i uzasadnić oczekiwany wzrost efektywności realizacji procesów biznesowych oraz liczby zamówień, którą przewiduje po wdrożeniu systemu. W informacji o nieuwzględnieniu protestu Skarżącego IP wskazała, że zapisy dotyczące partnerów są sformułowane bardzo ogólnie. Nie sposób zgodzić się z takim stanowiskiem. Skarżący zarówno w Biznes Planie, jak również w złożonym później proteście szczegółowo wykazał oczekiwane korzyści partnerów biznesowych oraz wskazał na czym miałby polegać wzrost efektywności procesów biznesowych w związku z projektem. Korzyści partnerów opisano jako bardziej efektywne przetwarzanie informacji, oszczędność zasobów, efektywniejsze zarządzanie, zwiększenie możliwości zarządzania przedsiębiorstwem dzięki dostępowi do analiz finansowych online, zwiększenie przychodów poprzez rozszerzenie oferty usług. Wzrost efektywności procesów biznesowych miałby natomiast zdaniem Skarżącego polegać na wyeliminowaniu papierowego obiegu dokumentów w procesie zamawiania usług, zawierania umów pomiędzy przedsiębiorcami, realizacji badań. Nie sposób zgodzić się IP, że widniejące w Biznes Planie zapisy dotyczące partnerów biznesowych nie uwzględniają kontekstu obecnej i przewidywanej intensywności zdarzeń gospodarczych. Analizując zapisy Biznes Planu należy stwierdzić, że Skarżący w sposób jednoznaczny wskazał taki kontekst poprzez opisanie działań, które pozwolą na zwiększenie efektywności, m.in. wskazał ,,Wprowadzenie dedykowanego systemu obiegu dokumentów zabezpieczonego podpisem elektronicznym umożliwi w pełni bezpieczną realizacja usług doradczych dla klienta w tym wypełnianie wniosków kredytowych, przygotowanie prospektów emisyjnych, ich dystrybucję, przygotowanie i przesyłanie dokumentów finansowych", "Zwiększenie efektywności działania firny nastąpi poprzez zautomatyzowanie przekazywanych informacji pomiędzy Wnioskodawcą a Partnerami", "Dodatkowo system skanowania i obsługi urządzeń mobilnych pozwoli na tworzenie i automatyczne zamieszczanie dokumentów elektronicznych w VDR za pomocą telefonów komórkowych (smartfonów) wyposażanych w aparaty fotograficznie, a także obsługę procesów biznesowych i zarządzanie dokumentacją finansową przez Partnerów z urządzeń mobilnych". Należy wskazać, że instrukcja wypełniania punktu 10 Biznes Planu nie wskazuje co dokładnie należy rozumieć przez określenie "kontekst obecnej i przewidywanej intensywności gospodarczych", wskazując jedynie jako przykład "wskazanie liczby obecnie realizowanych zamówień (transakcji) oraz zamówień (transakcji), którą przewiduje po wdrożeniu". Trzeba zatem stwierdzić, że Skarżący w sposób wystarczający opisał wymagane przez ten punkt informacje w zakresie wzrostu efektywności procesów biznesowych. Ponadto IP podnosi, iż fragment dotyczący skwantyfikowania spodziewanych rezultatów biznesowych odnosi się wyłącznie do zwrotu z inwestycji w ramach przedsiębiorstwa Skarżącego, nie zaś intensywności zdarzeń gospodarczych zachodzących pomiędzy nim a partnerami. Skarżący wskazał, że podał okres zwrotu inwestycji w ramach przedsiębiorstwa Skarżącego, jednakże oczywistym jest, że odnosi się to do intensywności zdarzeń gospodarczych zachodzących pomiędzy partnerami biznesowymi a Skarżącym. Skarżący jednoznacznie wskazał w Biznes Planie, iż: "planowany wzrost zysku operacyjnego miesięcznie - 56.400. Nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniem IP, że wnioskodawca nie przedstawił szacunków dotyczących wzrostu efektywności realizowanych procesów biznesowych. W odniesieniu natomiast do twierdzenia IP, że w opisie wskaźnika rezultatu "średni miesięczny zysk z działalności operacyjnej" w punkcie 13 brak jest konkretnego i rzeczowego uzasadnienia dla przyjętych wartości bazowych i docelowych danego wskaźnika, stwierdzono, że zarzuty nie znajdują uzasadnienia w zapisach Biznes Planu. W szczególności wskazano, że ocena jest nierzetelna i bardzo powierzchowna. Skarżący bowiem w sposób wyczerpujący opisał metodologię wyliczenia wskaźnika, jak również sposób jego wyliczenia zarówno dla okresu bazowego jak i docelowego. Wskazano także, iż weryfikacja wskaźnika nastąpi na podstawie sprawozdań finansowych Skarżącego oraz raportów księgowych prezentujących szczegółowe dane finansowe w tym zakresie. Skarżący zauważył, że IP zwróciła uwagę na fakt, iż ocena opisywanego kryterium w zakresie obliczeń wartości docelowej projektu została przeprowadzona nieprawidłowo. Komisja konkursowa bowiem nie uwzględniła kosztów amortyzacji, które miały decydujące znaczenie w zakresie rozbieżności wskazywanych także w rozstrzygnięciu pomiędzy zestawieniami tabelarycznymi z punktu 19 Biznes Planu, a wartością przyjętą we wniosku o dofinansowanie. Rozbieżności te bowiem wynikały z celowego pominięcia przez Skarżącego kosztów amortyzacji wynikających z projektu oraz pozostałych przychodów operacyjnych z tytułu dotacji pozyskanych w ramach działania 8.2 PO IG. Jednakże IP niesłusznie uznała, że nie wpłynie to na ocenę wskazanego kryterium w ujęciu całościowym z uwagi na pozostałe uchybienia. Zgodnie z art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. treść rozstrzygnięcia dotyczącego protestu powinna zawierać uzasadnienie. Należy uznać, że zgodnie z tym przepisem powinna w sposób jasny i należyty uzasadnić swoje zdanie, co do każdego zarzutu wskazanego w proteście. Uzasadnienie natomiast tego rozstrzygnięcia jest lakoniczne, ograniczające się w dużej części do zacytowania albo odpowiednich fragmentów Biznes Planu albo protestu Skarżącego. Argumenty IP odnoszą się natomiast do wskazania, ze Skarżący nie wypełnił danego kryterium. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach POIG należy wskazać, że IP nie zwróciła się do Skarżącego ani faksem, ani pocztą elektroniczną o złożenie wyjaśnień dotyczących ocenianego wniosku o dofinansowanie. Należy wskazać, że ze względu na powyższe argumenty IP dotyczące nie spełnienia kryterium merytorycznych obligatoryjnych przez Skarżącego, w danym przypadku zaistniała taka konieczność. Przepis § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka wskazuje, iż "w trakcie oceny merytorycznej, w przypadku zaistnienia wątpliwości, na wniosek członków oceniających Komisja Konkursowa, Przewodniczący Komisji Konkursowej lub jego zastępca może zwrócić się do Wnioskodawcy faksem lub pocztą elektroniczną o złożenie wyjaśnień dotyczących ocenianego wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami. Złożone wyjaśnienia stanowią integralną część wniosku o dofinansowanie". IP w rozstrzygnięciu zwraca uwagę, że: "wezwanie do dodatkowych wyjaśnień na etapie oceny merytorycznej, zgodnie z Regulaminem przeprowadzania konkursu ma na celu wyłącznie ujednoznacznienie treści i weryfikację okoliczności będących przedmiotem oceny. Ewentualne zmiany treści wniosku o dofinansowanie lub Biznes Planu będące konsekwencją złożonych wyjaśnień mogą mieć wyłącznie charakter porządkowy i doprecyzowujący (...)". Niewątpliwie w tym względzie należy zgodzić się z IP. Jednakże należy wskazać, że w danym wypadku istniała możliwość wyjaśnienia kryteriów, do których zaistniały zastrzeżenia. Nie sposób zgodzić się z argumentami, że uzupełnienie takie prowadziłoby do znaczącej modyfikacji i uzupełniania dokumentacji. Nie sposób też przychylić się do argumentu, że możliwość sprostowania, uzupełniania czy poprawiania dokumentacji aplikacyjnej jest ograniczona i nie obejmuje Biznes Planu. W tym wypadku raczej chodziło o wyjaśnienia niż uzupełnianie samego Biznes Planu. Niewątpliwie skoro IP miała wątpliwości co do spełnienia części kryteriów przez Skarżącego, powinna zwrócić się do niej o dodatkowe wyjaśnienia. Następnie Skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r. Zgodnie z tym przepisem: "właściwa instytucja zarządzająca rozpatruje protest w terminie nie dłuższym niż 70 dni od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja zarządzająca informuje na piśmie wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 90 dni". W niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia tego przepisu z uwagi na fakt, że Instytucja Pośrednicząca otrzymała protest w dniu 22 kwietnia 2014 roku. Rozpatrzony został on natomiast w dniu [...] września 2014r., tj. po ponad 140 dniach od dnia wpływu tego protestu do IP. Mając na uwadze powyższe argumenty Skarżący wskazał, że przedmiotowy wniosek oraz Biznes Plan zostały sporządzone zgodnie z zapisami ogólnymi i instrukcją wypełnienia wniosku, a wniosek spełnił wszystkie kryteria merytoryczne obligatoryjne. Wszystkie rubryki zostały wypełnione w sposób optymalny i z uwzględnieniem najlepszej wiedzy. W ocenie Skarżącej uwagi RIF oraz Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji do poszczególnych zapisów są bezpodstawne i wyrażają się w ogólnikowych stwierdzeniach, które można odnieść do każdego ocenianego projektu. Zdaniem Skarżącego taki stan rzeczy świadczy o braku obiektywizmu i rzetelności ze strony RIF oraz Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami rozstrzygnięć. Zwrócono także uwagę na fakt wyczerpania środków przeznaczonych na realizację projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in, przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej u.z.p.p.r., w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowo- administracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy). Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. W tym miejscu wskazać należy, iż jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy - ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych - nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych rozstrzygających powyższe sprawy wskazuje, że przy interpretacji przepisów u.z.p.p.r., przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie - postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. II. W kwestii zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że zasługują one na wnikliwą ocenę. Wskazać trzeba, że strategiczna ocena projektu opiera się na swobodnej ocenie, ale nie dowolnej, gdyż jej granice wyznaczają zasady: równego dostępu i przejrzystości reguł oceny. Wynik takiej oceny powinno zawierać uzasadnienie, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały o takim, a nie innym rozstrzygnięciu, np. o przyznanej ilości punktów w ramach tej oceny. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza wskazanych wyżej reguł. III. Dokonując weryfikacji zarzutu błędnej oceny wniosku w aspekcie merytorycznym (kryterium 3) należy stwierdzić, że zgodnie z zapisami Przewodnika po kryteriach analizujemy projekt pod kątem zwiększenia efektywności procesów biznesowych realizowanych pomiędzy partnerami biznesowymi. Sprawdzeniu podlega, jakie procesy biznesowe partnerów biznesowych i Wnioskodawcy zostaną objęte wdrażanym rozwiązaniem elektronicznego biznesu typu B2B, jakie korzyści będą z tego wynikały dla Wnioskodawcy i jego partnerów oraz na czym polega wzrost efektywności tych procesów. Ponadto zgodnie z instrukcją wewnętrzną do pkt 10 Biznes Planu (na co wskazano w rozstrzygnięciu) charakteryzując projekt Wnioskodawca powinien przedstawić oszacowanie i uzasadnienie oczekiwanego wzrostu efektywności realizacji procesów biznesowych (odpowiedź musi uwzględniać kontekst obecnej i przewidywanej intensywności zdarzeń gospodarczych np. poprzez wskazanie liczby obecnie realizowanych zamówień transakcji) oraz liczby zamówień (transakcji), którą przewiduje się po wdrożeniu systemu. Z omawianego kryterium wynika więc potrzeba oszacowania (skwantyfikowania) zmian we wszystkich procesach biznesowych których automatyzacja nastąpi w wyniku realizacji projektu. W lakonicznym opisie w pkt 10 Biznes Planu (por. str. 18-19) wymieniono cztery, w zasadzie identyczne procesy biznesowe realizowane w odniesieniu do każdego z dwóch partnerów. W odniesieniu do tych procesów nie przedstawiono żadnej kwantyfikacji zmian oprócz ogólnikowych informacji dotyczących wzrostu przychodów i spadku kosztów w relacji z partnerami. Nie sposób przy tym przyjąć zaprezentowanej w skardze błędnej logiki, zgodnie z którą wzrost miesięcznego zysku operacyjnego sygnalizowany w innym miejscu Biznes Planu (pkt 13) jest wyrazem wzrostu efektywności ww. procesów. Można na marginesie zauważyć, że kwota wzrostu miesięcznego zysku wzmiankowana w skardze (str. 6 - 56.400,00 zł) nie występuje w Biznes Planie (por. pkt 13). Niezależnie od tego, słusznie wskazano w rozstrzygnięciu, że prezentacja w Biznes Planie informacji odnośnie zwrotu z inwestycji nie jest informacją o intensywności zdarzeń gospodarczych zachodzących pomiędzy Skarżąca i partnerami. Jak wynika z przytoczonego powyżej fragmentu Przewodnika po kryteriach także w odniesieniu do partnerów projektu należy oszacować efekty projektu. Tytułem przykładu wskazano w instrukcji do pkt 10 Biznes Planu sposób oszacowania (kwantyfikacji) w przypadku zamówień (transakcji) realizowanych pomiędzy danym wnioskodawcą i jego partnerami. Niezrozumiałe jest w tym kontekście twierdzenie zawarte w skardze, zgodnie z którym wewnętrzna instrukcja do pkt 10 Biznes Planu jest niedokładna. Właśnie przez przedstawienie ww. przykładu instrukcja ta wskazuje, w sposób precyzyjny, na właściwe rozumienie wymogów stawianych przed wnioskodawcą. Co w sprawie istotne ww. przykład mógł być bez zmian odniesiony np. do procesu nr 2 (zamówienie usług) wymienionego na str. 18 Biznes Planu poprzez wskazanie liczby zamówień składanych przed i po realizacji projektu. Nawet gdyby zmiana liczby zamówień nie nastąpiła (o czym Biznes Plan powinien informować) to wzrost efektywności mógł być skwantyfikowany poprzez wskazanie wzrostu efektywności wyrażającego się w skróceniu czasu składania zamówienia usługi itp. Skarżącą w ogóle nie oszacowała i nie przedstawiła zmian (wzrostu efektywności) tak procesu nr 2, jak i pozostałych trzech procesów wymienionych na str. 19 Biznes Planu. Brak takiego oszacowania również we fragmentach na str. 6 skargi, co potwierdza jedynie słuszną konstatację zawartą w rozstrzygnięciu o nieprzedstawienie w Biznes Planie wymaganych przez Przewodnik i instrukcję wewnętrzną Biznes Planu informacji. IV. W kontekście zarzutu błędnej oceny wniosku w aspekcie merytorycznym (kryterium nr 6) wskazać należy, że Sąd aprobuje stanowisko RIF i Organu odnośnie braku uzasadnienia dla zakładanego wzrostu wskaźnika Średni miesięczny zysk z działalności operacyjnej. W pełni uzasadnione były zarzuty RIF (podtrzymane w rozstrzygnięciu Organu) wskazujące w pierwszym rzędzie na brak przedstawienia metodologii wyliczenia wartości docelowej wskaźnika, co powinno się wiązać ze wskazaniem tych kosztów/przychodów, które będą związane tylko z realizacją projektu. Tylko poprzez określenie tych kosztów i przychodów oraz przedstawienie odpowiednich kalkulacji Wnioskodawca może rzetelnie i wiarygodnie przedstawić zakładany wzrost zysku. Nie czyniono przy tym Skarżącej zarzutu z objęcia kalkulacją całości działalności przedsiębiorstwa, a właśnie fakt, że przyjmując określoną w tym zakresie prognozę zmiany zysku, Skarżąca niejako "życzeniowo", bez żadnego uzasadnienia, przyjęła określony wzrost zysku. Przypomnieć należy, że zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach w ramach kryterium nr 6 ,,Sprawdzeniu podlega prawidłowość informacji dotyczących wskaźników produktu i rezultatu, mając na uwadze specyfikę działań przewidzianych iv ramach projektu oraz spójność wskaźników z całym projektem. Badaniu będzie podlegało, czy wskaźniki odpowiednio odzwierciedlają deklarowane efekty projektu oraz czy są możliwe do zmierzenia (na podstawie danych, gromadzonych w tym celu przez Wnioskodawcę/Beneficjenta oraz danych ogólnodostępnych z jednoznacznie zidentyfikowanych, wiarygodnych źródeł). Wymagane jest zatem sprawdzenie, czy określono wskaźniki produktu i rezultatu zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie oraz wewnętrzną instrukcją Biznes Planu. [...] Przyjęte wartości dla wszystkich wskaźników produktu i rezultatu projektu muszą być realne i możliwe do osiągnięcia przez Wnioskodawcę". Jednocześnie zgodnie z instrukcją wewnętrzną do pkt 13 Biznes Planu (na co wskazano w rozstrzygnięciu) Wnioskodawca powinien wskazać szczegółowe uzasadnienie oraz metodologię ustalenia wartości bazowej. Wartość docelowa wskaźnika powinna obrazować zmiany wartości bazowej będące rezultatem realizacji projektu. W tym celu należy opisać metodologię wyodrębniania (grup/typów/kategorii) przychodów i kosztów operacyjnych mających związek z projektem (czyli branych pod uwagę do kalkulacji zmian zysku operacyjnego) wraz z uzasadnieniem. Pozostałe składowe zysku z działalności operacyjnej, których ewentualna zmiana nie będzie mieć jednoznacznego związku z realizacją projektu, dla celów określenia i weryfikacji wartości docelowej wskaźnika uznaje się za wartości stałe (w tych samych kwotach dla wartości bazowej i docelowej). Prezentując i uzasadniając zmiany zysku z działalności operacyjnej (w obrębie określonych przychodów i kosztów), należy odnieść się jedynie do spodziewanych trwałych zmian w sposobie funkcjonowania przedsiębiorstwa i jego pozycji rynkowej mających związek z realizowanym projektem (np. wzrost przychodów spowodowany rozbudową sieci dealerskiej i lepszą organizacją procesu produkcyjnego, spadek kosztów spowodowany wyeliminowaniem papierowego obiegu dokumentów, optymalizacja kosztów magazynowych dzięki możliwości zaplanowania dostaw w systemie just in time). W pkt 13 Biznes Planu nie przedstawiono żadnych kosztów/przychodów związanych z projektem i opartych na nich kalkulacji, które prowadziłyby do przyjętej przez Skarżącą wartości docelowej omawianego wskaźnika. Podano jedynie miesięczną wartość bazową zysku, miesięczną wartość docelową zysku i wynikający z tego wzrost zysku obliczone w oparciu o wartości roczne zysku. Skarżąca powinna była przedstawić konkretnie wskazane koszty i przychody wynikające z realizacji projektu (np. poprzez wskazanie, w kontekście procesów biznesowych opisanych w pkt 10 Biznes Planu, kategorii kosztów, które ulegną obniżeniu) i w oparciu o to uzasadnić i uwiarygodnić wskaźnik zysku. Zarówno Przewodnik po kryteriach, jak i przytoczona powyżej instrukcja wewnętrzna do pkt 13 Biznes Planu w sposób jednoznaczny wskazuje na sposób postępowania w omawianym zakresie. Skarżąca nie zaprezentowała wskaźnika w sposób, który dowodziłby realności przyjętych założeń dotyczących wzrostu zysku. Błędne jest stanowisko Skarżącej odnośnie konsekwencji uznania w rozstrzygnięciu zarzutu protestu dotyczącego przyczyn rozbieżności pomiędzy wartością docelową zysku operacyjnego, a informacjami zawartymi w sprawozdaniu finansowym. Uznanie zarzutu Wnioskodawcy było wyrazem rzetelnej analizy sprawy przez Organ, ale nie mogło prowadzić do uznania zasadności protestu w zakresie kryterium nr 6. Kryterium to ma charakter zero- jedynkowy i nie może zostać spełnione częściowo. Podtrzymując stanowisko RIF w pozostałym zakresie Organ nie mógł, ostatecznie, uznać protestu w odniesieniu do ww. kryterium i zmienić kierunku oceny. Tym samym stwierdzić należy, że stanowisko organów o niespełnieniu kryterium nr 6 było prawidłowe. V. W kwestii pozostałych naruszeń procedury wskazać należy, iż pozbawiony podstaw jest zarzut niedochowania wymogów art. 30b ust. 9 u.z.p.p.r. w zakresie uzasadnienia stanowiska zajętego przez Organ. Jak to już wykazano Organ uzasadniając swoje stanowisko w sprawie wskazał konkretnie przyczyny i podstawy negatywnego rozstrzygnięcia protestu. Nie pominięto przy tym żadnej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii. Oczywiście nieprawdziwe są twierdzenia Skarżącej o tym, że w rozstrzygnięciu ograniczono się w dużej części do zacytowania fragmentów Biznes Planu i protestu. W rozstrzygnięciu zwięźle zreferowano treść oceny RIF oraz protestu, co jest jednym z elementów prawidłowej praktyki orzeczniczej. Następnie w sposób konkretny, z powołaniem podstaw prawnych oraz istotnych elementów stanu faktycznego, odniesiono się do ogólnikowych tez (składającego się głównie z przytoczeń fragmentów Biznes Planu) protestu uzasadniając negatywną ocenę obu zanegowanych kryteriów. Jednocześnie ogólnikowe tezy i zarzuty zawarte w skardze nie zostały poparte żadnymi, konkretnymi przykładami potwierdzającymi zarzuty stawiane w skardze i naruszenia inkryminowanych przepisów u.z.p.p.r. Nietrafny jest zarzut naruszenia § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu przeprowadzania konkursu. Po pierwsze możliwość wyjaśnienia braków i omyłek przez RIF to uznaniowe prawo Komisji Konkursowej RIF. Wskazał na to m. in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r. (sygn. akt V SA/Wa 2597/14) zawierając w uzasadnieniu orzeczenia następującą tezę: [...] Metodologia obliczeń winna być przedstawiona w sposób jednoznacznie zrozumiały przez Oceniających a jak słusznie podnosi organ, wezwanie w trybie § 7 ust. 2 pkt 4 Regulaminu konkursu jest wyłącznie uprawnieniem Komisji Konkursowej. Judykat ten został zaaprobowany wyrokiem NSA z dnia 4.4.2014 r. (sygn. akt II GSK 534/14). Teza ta, wyrażona w kontekście sprawy dotyczącej działania 8.2 POIG, zachowuje swoją ważność również w kontekście działania 8.1 POIG. Regulamin przeprowadzania konkursu w § 7 ust. 2 pkt 8 przewiduje, iż w trakcie oceny merytorycznej, w przypadku zaistnienia wątpliwości, na wniosek członków oceniających KK, Przewodniczący KK lub jego Zastępca może zwrócić się do Wnioskodawcy faksem lub pocztą elektroniczną o złożenie wyjaśnień dotyczących ocenianego wniosku o dofinansowanie. Złożone wyjaśnienia stanowią integralną część wniosku o dofinansowanie. Procedura wyjaśnień nie jest obligatoryjna i uruchamiana jest na wniosek członka oceniającego KK. Wyjaśnienia powinny prowadzić do ujednoznacznienia treści i weryfikacji okoliczności będących przedmiotem oceny. Ewentualne zmiany treści wniosku o dofinansowanie lub Biznes Planu, będące konsekwencją złożonych wyjaśnień, mogą mieć wyłącznie charakter porządkowy i doprecyzowujący - w żadnym wypadku nie mogą prowadzić do modyfikacji przedmiotu i przebiegu realizacji projektu. Wyjaśnienia nie mogą również odnosić się do kwestii całkowicie pominiętych przez Wnioskodawcę. Z treści Regulaminu wynika więc uznaniowy charakter omawianej kompetencji. Po drugie, zakres braków w dokumentacji aplikacyjnej nie uzasadniał skorzystania z powyższej kompetencji, na co wskazano również w rozstrzygnięciu. Zwrócenie się o wyjaśnienia prowadziłoby, gdyby Skarżąca je złożyła, do uzupełnienia treści w ogóle nie przedstawionych w Biznes Planie (w zakresie uzasadnienia wzrostu zysku operacyjnego, a także oszacowania wzrostu efektywności procesów biznesowych). Podkreślenia w tym kontekście wymaga, że instytucie oceniające wniosek badają go w postaci zaprezentowanej przez wnioskodawcę. Dopuszczenie możliwości modyfikacji złożonego wniosku o dofinansowanie jest, co do zasady, niedopuszczalne. Słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1305/10), że przedmiotem oceny konkursowej jest zawsze projekt przedstawiony we wniosku, zatem decydująca przy dokonywaniu ocen jest treść wniosku, a wszelkie jego merytoryczne modyfikacje, w szczególności po dacie zamknięcia konkursu, są niedopuszczalne, gdyż w istocie stanowiłyby przedłużenie terminu na składanie wniosku dla niektórych uczestników konkursu. Lepsze traktowanie Skarżącej byłoby równoznaczne z gorszym traktowaniem innych wnioskodawców, którzy w sposób staranny przygotowali dokumentację aplikacyjną. Uchylenie powyższych reguł prowadziłoby również do zniweczenia jednego z zasadniczych założeń postępowania konkursowego, którym jest sprawność dystrybucji środków europejskich (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2011 r.; sygn. akt II GSK 937/11). Prawidłowa była również zawarta w rozstrzygnięciu informacja o ograniczeniach w możliwości prostowania, uzupełniania czy poprawiania dokumentacji aplikacyjnej na podstawie § 7 ust. 1 pkt 3-5 Regulaminu przeprowadzania konkursu w toku oceny formalnej wniosku. Informacja ta nie ma bezpośredniego związku z zasadami stosowania § 7 ust. 2 pkt 8 ww. Regulaminu (ww. postanowienia regulują dwie, odmienne instytucje procesowe). Przedstawienie tej informacji nie podważa jednak prawidłowej wykładni § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu przeprowadzania konkursu, która została przedstawiona w rozstrzygnięciu. Jak wynika z powyższych wywodów ocena kryteriów dokonana przez RIF została w sposób kompleksowy skontrolowana przez Organ, który odniósł się do wszystkich, istotnych zarzutów zawartych w proteście. Rozpatrzenie protestu było więc rzetelne i wnikliwe. Skarżąca nie wykazała takiego zakresu naruszeń prawa proceduralnego lub materialnego, który uzasadniałby uchylenie w tym zakresie rozstrzygnięcia. VI. Bez wątpienia w sprawie doszło do naruszenia treści art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r. w zakresie terminowej oceny wniosku. W świetle powyższych uwag – w zakresie prawidłowej oceny wniosku przez Organ, a także braku podstaw do uwzględnienia skargi przez Sąd z innych przyczyn – trudno uznać, iż uchybienie to miało jakikolwiek wpływ na treść rozstrzygnięcia. VII. W kontekście powyższych uwag bez znaczenia jest zagadnienie wyczerpania środków (z dniem 29.9.2014r. nastąpiło wyczerpanie alokacji na działanie 8.2). VIII. Mając na względzie treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.