V SA/Wa 2698/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi U. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych; p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi U. P. składając skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] sierpnia 2010r., złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż zły stan zdrowia uniemożliwił jej poruszanie się i wysłanie pisma oraz kontakt z jej pełnomocnikiem. Do pisma załączyła zaświadczenie lekarskie z [...] października 2010r., z którego wynikał cyt. "zły stan zdrowia" skarżącej w okresie od 25 września do 1 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto strona odpowiada za działania osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu czynności jak za własne. W takiej sytuacji przywrócenie terminu jest możliwe, jeżeli osobie działającej za stronę nie można przypisać winy w uchybieniu terminowi. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., FZ 93/04 niepubl.) W niniejszej sprawie skarżąca podaje, że uchybienie terminu spowodowane było jej złym stanem zdrowia, który uniemożliwił jej poruszanie się w okresie od 25 września do 1 października 2010r. Na dowód czego skarżąca załączyła zaświadczenie lekarskie. Sąd ustosunkowując się do powyższych przyczyn uchybienia terminu, przede wszystkim zauważa, iż skarżąca na etapie postępowania administracyjnego korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, któremu pełnomocnictwem z [...] lutego 2010r. udzieliła upoważnienia do występowania w przedmiotowej sprawie w jej imieniu. Pełnomocnictwo to upoważniło radcę prawnego do występowania w imieniu mocodawczyni zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym (w tym do sporządzenia skargi i wniesienia skargi). W związku z powyższym twierdzenia skarżącej wskazujące na zły stan zdrowia nie miały wpływu na uchybienie terminu do złożenia skargi, gdyż skargę tę mógł i powinien złożyć ustanowiony pełnomocnik. Ponadto również skarżąca nieuprawdopodobniła, iż jej stan zdrowia uniemożliwiał jej poruszanie się lub też wyręczenie się przy wniesieniu skargi przez inną osobę. Z nadesłanego zaświadczenia lekarskiego powyższe nie wynika. Użyte w zaświadczeniu sformułowanie "zły stan zdrowi" niczego nie wyjaśnia. Brak jest bowiem stwierdzenia na czym ten zły stan zdrowia polegał oraz jakichkolwiek wskazań lekarskich. Co więcej z akt administracyjnych wynika, iż skarżąca mieszka z synem i synową, gdyż ma ustanowioną służebność osobistą polegającą na prawie wyłącznego korzystania przez nią z dwóch pomieszczeń w budynku mieszkalnym (pokój i kuchnia), wspólnym korzystaniu z łazienki (...) oraz zapewnieniu jej (przez obdarowanego – syna) opieki w chorobie i na starość. Dodatkowo należy zauważyć, iż część korespondencji kierowanej do skarżącej również była odbierana przez synową i następnie przekazywana skarżącej np. zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego – karty 37, 39-40 akt sądowych. Dlatego też zasadne jest twierdzenie, iż skarżąca mogła złożyć skargę, bądź za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, bądź wyręczyć się jednym z domowników. W związku z powyższym oraz wobec braku dowodów przeciwnych należy uznać, iż powody dla których skarżąca nie mogła złożyć skargi nie uprawdopodobniają braku winy w niedochowaniu terminu. Zdaniem Sądu przedstawione okoliczności uchybienia terminu były wynikiem zaniedbania (a nie choroby uniemożliwiającej złożenie skargi), a te nie mogą usprawiedliwić winy w uchybieniu terminu. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.