V SA/Wa 2713/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie informacji o braku możliwości ponownego rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: odrzucić skargę. R. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo z dnia [...] października 2012 r., zatytułowane skarga, w którym wskazał, iż dotyczy sprawy o numerze [...]. Podniósł, iż w związku z odrzuceniem jego wniosku dotyczącego szkód w roku 2012, zwraca się z prośbą o skierowanie sprawy do WSA w Warszawie. Pismo zostało złożone za pośrednictwem [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa potraktował pismo jako skargę na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z dnia [...] października 2011 r. w sprawie nr [...], w związku z czym przekazał je wraz z aktami sprawy do Sądu. W odpowiedzi na skargę z dnia 5 grudnia 2012 r. Prezes ARiMR wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 lub pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). Organ podkreślił przy tym, iż skarżący nie złożył żadnego nowego wniosku o przyznanie pomocy, na który powołuje się w skardze. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący zwrócił się z prośbą o ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie pomocy, zaś prośba ta nie jest – zdaniem organu – tożsama ze złożeniem nowego wniosku. Wyjaśniono przy tym, iż ARiMR wydała w dniu [...] października 2011 r. rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy R. D. i było to jedyne postępowanie w sprawie wniosku złożonego przez skarżącego. Uznając zatem, iż przedmiotem skargi, jest pismo ARiMR z dnia [...] października 2011 r., w ocenie Prezesa ARiMR skarga winna być odrzucona z uwagi na powagę rzeczy osądzonej, bowiem prawomocnym postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2336/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. D. na pismo ARiMR z dnia [...] października 2011 r. (a więc to samo pismo, które jest przedmiotem niniejszej skargi). Alternatywną podstawą do odrzucenia skargi jest – zdaniem Prezesa ARiMR – niewyczerpanie trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., bowiem wnosząc skargę z dnia 8 października 2012 r. strona nie wystąpiła uprzednio do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2013 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności. Pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. skarżący wskazał, iż przedmiotem jego skargi jest pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. o numerze [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z dyspozycją art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: "p.u.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przedmiotem wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne jest kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana pod względem zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Innymi słowy, przedmiotem tym są konflikty w sferze stosunków administracyjno-prawnych sensu largo tj. spory, co do zgodności z prawem działania administracji publicznej w sferze, w jakiej organ administracji został upoważniony do kształtowania uprawnień i obowiązków (osoby fizycznej, osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej) niepowiązanych z nim, ani więzami zależności organizacyjnej, ani podległości służbowej. Jedną ze stron tych stosunków jest organ administracji publicznej, drugą zaś ów podmiot, którego sytuacja prawna na mocy norm prawa obowiązującego została powiązana z sytuacją prawną organu w ten sposób, że organ może w sposób władczy i jednostronny konkretyzować jego prawa i obowiązki. Kontrola działalności administracji publicznej ma charakter ograniczony, co oznacza, że są nią objęte jedynie działania administracji wskazane w ustawie, i to dopiero po dopełnieniu przez skarżącego określonych warunków. Wynika on przede wszystkim z przepisów wyznaczających zakres właściwości sądów administracyjnych oraz postanowień procesowych określających przesłanki dopuszczalności skargi oraz granice postępowania sądowoadministracyjnego (J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Komentarz 2004, s. 14-16). Zakres przedmiotowy i podmiotowy dopuszczalności drogi sądowej przed sądami administracyjnymi jest wyznaczony przez pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.). Przed przystąpieniem do kontroli legalności zaskarżonych decyzji, postanowień, względnie innych aktów lub czynności wyżej wskazanych, sąd administracyjny ma obowiązek zbadania czy sprawa podlega jego kognicji. W tym zakresie – w odniesieniu do przedmiotowej sprawy – miarodajne będzie ustalenie czy zaskarżone przez stronę pismo można uznać za akt wydany w indywidualnym postępowaniu administracyjnym, podlegający następnie kontroli sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu, odpowiedź na postawione wyżej pytanie jest negatywna, bowiem wskazane przez stronę pismo z dnia [...] października 2012 r. o numerze [...] nie stanowi decyzji administracyjnej, ani innego rodzaju aktu wydanego w indywidualnym postępowaniu administracyjnym. Pismo to należy do kategorii czynności materialno-technicznych, zawierających informację o braku możliwości ponownego rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy, a także o podjętych przez organ czynnościach oraz o przepisach jakie były stosowane przy załatwieniu sprawy. Natomiast nie można przyjąć, że stanowi ono władcze rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie administracyjnej. Zatem nie jest to akt, który podlega kontroli sądów administracyjnych, wobec czego jego zaskarżanie jest niedopuszczalne. Z wyłożonych względów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądów administracyjnych, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.