V SA/Wa 2714/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w części odmawiającej przyznania pomocy finansowej w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej 1. stwierdza nieważność decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w zakresie dotyczącym utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w częściach przyznających pomoc finansową; 2. oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez G. Sp. z o.o. w C. (dalej jako: "skarżąca" lub "grupa") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Prezes ARiMR" lub "organ II instancji") z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. (dalej jako: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] i przyznającą pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów rolnych i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za I niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania w łącznej wysokości 64.031.949,75 zł oraz odmawiającą przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów rolnych i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za I niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania w łącznej wysokości 1.431.399,96 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw "P." Sp. z o. o. w C., wystąpiła w dniu [...] stycznia 2013 roku z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej za okres od 18 lutego 2012 roku do 31 grudnia 2012 roku. Skarżąca wystąpiła o przyznanie pomocy finansowej w łącznej wysokości 65.473.094.51 zł, w tym 65.312.501,21 zł na pokrycie części kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz 160.593,30 zł na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej. Wartość produktów sprzedanych netto w okresie objętym wnioskiem podana we wniosku wyniosła 1.606.045,93 zł. W trakcie kontroli na miejscu przeprowadzanej w dniach [...]-[...] kwietnia 2013 r. stwierdzono, że faktura VAT nr [...] na kwotę netto 4.110,00 zł została omyłkowo ujęta w załączniku W-1.1/20. W dniu [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. wydał decyzję nr [...] o przyznaniu pomocy finansowej w łącznej wysokości 64.061.754,75 zł oraz odmowie przyznania pomocy w łącznej wysokości 1.401.594,96 zł. Pomoc ta została wypłacona w dniu [...] maja 2013r. W dniach od [...] września do [...] października 2013 r. przeprowadzono w siedzibie skarżącej kontrolę na podstawie art. 11 ust.1 pkt.4 ustawy z dnia 19 grudnia 2003r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011r. nr.145, poz. 868 ze zm. dalej ustawa o organizacji rynków owoców i warzyw) w zakresie zgodności rzeczywiście poniesionych kosztów i wydatków z kwotami deklarowanymi we wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Kontrola zakończyła się sporządzeniem w dniu [...] października 2013 r. protokołu z czynności kontrolnych. W trakcie kontroli stwierdzono m.in. różnicę pomiędzy zadeklarowaną przez grupę wartością produkcji sprzedanej grupy, a stwierdzoną wartością produkcji sprzedanej przez grupę. Skarżąca nie przedstawiła w załączniku W-1.2/20 do wniosku faktury korygującej [...] z dnia [...] listopada 2012 r. do faktury [...], tym samym zadeklarowana przez grupę wartość produkcji sprzedanej była większa od wartości rzeczywistej o 550 zł. W kontroli na miejscu uczestniczyli również pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w G. przeprowadzający audyt certyfikujący. W wyniku tych działań stwierdzono dodatkowe nieprawidłowości związane ze sprzedażą do członków grupy, które miały wpływ na kwotę przyznaną w ramach decyzji nr [...]. Wskazano, iż faktury dotyczące sprzedaży ogórka do M. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A." na łączną kwotę 297.500,00 zł zostały uznane za niekwalifikujące się, z uwagi na fakt, że faktury nie potwierdzają wartości wprowadzonej do obrotu przez samą grupę producentów, ale przez jej członka. W związku z faktem, iż ustalenia przeprowadzonej w dniach [...] września 2013 r. do [...] października 2013 r. kontroli, miały wpływ na wysokość przyznanej pomocy finansowej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną nr [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] marca 2014 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR: - uchylił w całości dotychczasową decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., - przyznał pomoc finansową w łącznej wysokości 64.031.949,75 zł, w tym: • pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 130 388,59 zł za I niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania, z czego pomoc ze środków UE wynosi: 97 791,44 zł, • pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 63 901 561,16 zł, za I niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania z czego pomoc ze środków UE wynosi: 42 601 040,77 zł, - odmówił przyznania pomocy finansowej w łącznej wysokości 1.431.399,96 zł, w tym: • pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 30 216,00 zł za I niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania, • pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 1 401 183,96 zł, za I niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania. Organ wskazał, iż na podstawie przeprowadzonych kontroli zakwalifikowano wartość produktów netto w wysokości 1.303.885,93 zł. Jako inwestycje zrealizowane w zakresie objętym wnioskiem wskazano: - zakup budynków przechowalni warzyw na ok. 1400t. i ok. 4800t. oraz magazynów opakowań wraz z działką w R., - budowa przechowalni warzyw na ok. 11800t. w R., - zakup przechowalni warzyw na ok. 1360 t. w C. wraz z działką i infrastrukturą, - zakup skrzyniopalet drewnianych 19000 szt., - zakup skrzyniopalet metalowych siatkowych do kapusty białej, czerwonej, włoskiej 4000 szt., - zakup skrzynek plastikowych do przechowywania pomidorów i ogórków ( 40*60*25) 49600 szt., - zakup skrzynek plastikowych do przechowywania pora i kapusty pekińskiej (40*60*41) 10000 szt., - zakup palet plastikowych do przechowywania kapusty pekińskiej, ogórka, pomidora i pora 3540 szt., - zakup i montaż linii do mycia, sortowania i pakowania buraczka do przechowalni na ok. 4800 t. w R., - zakup i montaż linii do sortowania i pakowania kapusty pekińskiej, - zakup i montaż linii do sortowania i pakowania ogórka, - zakup i montaż linii do sortowania i pakowania kapusty, - zakup i montaż linii do włoszczyzny, - zakup i montaż kartoniarki, - zakup wózków widłowych 18 szt., - zakup wózków platformowych ok. 2,0 t. elektrycznych 8 szt., - zakup ładowarek teleskopowych 5 szt., - zakup kombajnów do warzyw ASA LIFT 3 szt., - zakup kombajnu do zbioru kapusty, - zakup kombajnu do warzyw korzeniowych Grimme, - zakup samochodu chłodni z przyczepą chłodnią, - zakup zestawów specjalistycznych-ciągnik siodłowy z naczepą chłodnią 4 szt. Łączna zadeklarowana przez stronę wartość kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania po złożonych korektach do wniosku wyniosła 87.070.326,82 zł. W trakcie weryfikacji organ I instancji stwierdził różnice w zakresie kwalifikowanych kosztów inwestycji w części dotyczącej budowy przechowalni warzyw na ok. 11800 t. w R. Grupa złożyła kosztorys powykonawczy z dnia [...] grudnia 2012 r. na kwotę netto 6.080.635,91 zł. Organ zlecił przeprowadzenie weryfikacji prawidłowości jego sporządzenia. W wyniku tej weryfikacji stwierdzono, że dla tej inwestycji można uznać kwalifikowalne koszty w wysokości 4.212.389,73 zł. W trakcie tej weryfikacji uwzględniono wyjaśnienia złożone przez skarżącą oraz maksymalny poziom cen w cennikach cen jednostkowych (SEKOCENBUD). Z tego względu niemożliwe było uznanie poziomu cen przyjętego przez stronę i tym samym za koszty kwalifikowalne przyjęto koszty w wysokości 4.212.389,73 zł. W przypadku pozostałych inwestycji w wyniku weryfikacji danych przyjęto koszty kwalifikowane w wysokości przedstawionej przez stronę. Tym samym łączny poziom zakwalifikowanych kosztów inwestycji wyniósł 85.202.081,55 zł. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z artykułem 7 ust. 3 lit a rozporządzenia Rady (WE) nr 1182/2007 z dnia 26 września 2007 r. ustanawiającego przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniające dyrektywy 2001/112/WE, 2001/113/WE i rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 318/2006 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2202/96: podczas okresu przejściowego państwa członkowskie mogą przyznać grupom producentów pomoc mającą na celu wsparcie tworzenia się tych grup i ułatwienie im działalności administracyjnej; Zgodnie z art. 7 ust. 5 ww. rozporządzenia: pomoc, o której mowa w ust. 3 lit. a), jest określana dla każdej grupy producentów na podstawie wartości produkcji tej grupy wprowadzonej do obrotu i wynosi odpowiednio w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku 10%, 10 %, 8 %, 6 % i 4 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu w przypadku grup produkcyjnych w państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub później. Natomiast art. 43 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw ( Dz. Urz. L nr. 157 str.1, dalej rozporządzenia Komisji (UE) nr.543/2011) stanowi, iż: stawki pomocy, o których mowa w art. 103a ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólne organizacje rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (" rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku")( Dz. Urz. L nr. 299 str.1, dalej rozporządzenie Rady (WE) nr. 1234/2007), zmniejsza się o połowę w stosunku do produkcji stanowiącej przedmiot obrotu przekraczającej 1.000.000 EUR. Ponadto zgodnie z art. 43 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011: pomoc, o której mowa w art. 103a ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 ( mająca na celu wsparcie tworzenia się tych organizacji oraz ułatwianie im działalności administracyjnej), dla każdej grupy producentów podlega rocznemu limitowi wynoszącemu 100.000 EUR. Zgodnie z art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 wkład unijny w finansowanie pomocy określonej w art. 103a ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 wynosi: 1) 75 % w regionach kwalifikowalnych w ramach celu konwergencji; oraz 2) 50 % w pozostałych regionach. Pozostała część pomocy wypłacana jest przez państwa członkowskie w formie płatności zryczałtowanej. Wnioski o przyznanie pomocy nie muszą zawierać dowodów dotyczących wykorzystania pomocy. W rezultacie pomoc finansowa na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej wypłacana jest według stawki ryczałtowej na podstawie rocznej wartości produktów sprzedanych grupy, która wynosi w pierwszym roku realizacji planu dochodzenia do uznania 10% wartości produktów sprzedanych nie przekraczającej 1.000.000 euro, lub 5% wartości produktów sprzedanych przekraczającej 1.000.000 euro. Natomiast górna wartość pomocy dla poszczególnych grup producentów nie może przekraczać 100.000 euro za pierwszy rok. Organ zauważył, iż z uwagi na fakt, że grupa wnioskowała o pomoc na pokrycie kosztów poniesionych w niepełnym okresie rocznym (realizacja PDU rozpoczęła się w dniu 18 lutego 2012 r.), górna wartość pomocy została obliczona proporcjonalnie do długości niepełnego okresu rocznego (318/366 dni x 100.000 euro) i wynosi 86.885,2459 euro, co stanowi 363.319,34 zł. Organ wskazał, iż do ustalenia wysokości pomocy na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej przyjęto kurs euro Europejskiego Banku Centralnego z dnia 17 lutego 2012 r. w wysokości 4,1816 zł. Dodał, iż zakwalifikowana wartość produktów sprzedanych w okresie objętym wnioskiem wyniosła 1 303 885,93 zł. W rezultacie wyliczona za pierwszy rok realizacji PDU kwota pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej wyniosła 130.388,59 zł i wynika z wyliczenia 10% x 1.303.885,93 zł. W rezultacie, organ I instancji przyznał przedmiotową pomoc za I rok realizacji PDU w wysokości 130.388,59 zł (z czego pomoc ze środków UE wyniosła: 97.791,44 zł). Dalej organ wskazał, iż zgodnie z art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011, udział wkładu unijnego w pomoc określoną w art. 103a ust. I lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, wyrażony jako dotacja kapitałowa lub równoważnik dotacji kapitałowej, nie przekracza jako odsetek kwalifikowalnych kosztów inwestycji: 3) 50 % w regionach kwalifikowalnych w ramach celu konwergencji, oraz 4) 30 % w pozostałych regionach. Zainteresowane państwa członkowskie zobowiązują się do wkładu w finansowaniu przynajmniej 5 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji. Na pokrycie kwalifikowalnych kosztów inwestycji beneficjenci pomocy płacą przynajmniej: 1) 25 % w regionach kwalifikowalnych w ramach celu konwergencji, oraz 2) 45 % w pozostałych regionach. Zauważył, iż zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 stycznia 2006 r. w sprawie wysokości krajowych środków finansowych przeznaczonych na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 16, poz. 122 ze zm.) wysokość krajowych środków finansowych przeznaczonych na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wynosi 25% kosztów. W rezultacie pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wynosi 75% poniesionych kosztów inwestycji (50% kosztów inwestycji refundowanych jest ze środków wspólnotowych oraz 25% z budżetu krajowego), 25% kosztów inwestycji pokrywa grupa producentów. Po uwzględnieniu całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji ustalił, iż wartość kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wyniosła 85.202.081,55 zł. W rezultacie wyliczona za pierwszy rok realizacji PDU kwota pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji wyniosła 63.901.561,16 zł i wynika z wyliczenia 75 % x 85.202.081,55 zł. Tym samym łączna należna kwota pomocy finansowej stanowiąca sumę pomocy na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji wyniosła 64.031.949,75 zł (130 388,59 zł+ 63 901 561,16 zł). Organ I instancji wskazał również, iż stosownie do art. 117 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011, w przypadku, gdy wnioskowana kwota pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, przekracza kwotę należną, ustaloną w trakcie kontroli, o więcej niż 3% kwoty należnej, nakłada się odpowiednią karę. Różnica pomiędzy kwotą wnioskowaną (65.463.349,71 zł) a należną (64 031 949,75 zł) wyniosłą 1.431.399,96 zł, co stanowi 2,19 % kwoty należnej. W rezultacie stronie przyznano pomoc finansową bez zastosowania ww. obniżeń. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji w części, tj. w tym zakresie w jakim organ nie przyznał pomocy finansowej w wysokości: I. 29.750,00 złotych w związku z obniżeniem wartości produktów sprzedanych netto co spowodowane było zakwestionowaniem sprzedaży produktów grupy na rzecz "A." M. S. na kwotę 297.500,00 złotych, II. 55 złotych w związku z nie przedstawieniem przez grupę w załączniku W-1.2/20 do wniosku faktury korygującej [...] z dnia [...] listopada 2012 roku, III. 1.401.183,96 złotych w związku ze stwierdzoną przez organ różnicą w zakresie kwalifikowanych kosztów inwestycji w części dotyczącej budowy przechowalni warzyw w R. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie okoliczności sprawy, II. prawa procesowego, tj. art. 84 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, III. prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1-4, ust. 6 zdanie pierwsze oraz ust. 7, w zw. z art. 42 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 W oparciu o podnoszone zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części kwestionowanej przez grupę i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie pomocy zgodnie z wnioskiem, względnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Organ II instancji wyjaśnił, iż w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy prawa unijnego, w szczególności rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Eurotom) nr 1605/2002 (Dz. Urz. L nr 298 str.1, dalej rozporządzenie nr 966/2012), rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz. L nr. 209, str. 1 ze zm.), od dnia 1 stycznia 2014 r. zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) 485/2008 (Dz. Urz. L nr. 347, str.549, dalej rozporządzenie nr 1306/2013) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007, zastąpione od dnia 1 stycznia 2014 r. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. L 347, str.671, dalej rozporządzenie nr 1308/2013), w związku z art. 231 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia oraz akty wykonawcze do niego tj. rozporządzenie Komisji (UE) nr 543/2011 i przepisy krajowe w tym ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, ze zm., dalej u.f.p.) oraz ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, a także wydane w oparciu o nią akty wykonawcze: 1) rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 5, poz. 27, dalej rozporządzenie w sprawie wstępnego uznawania), zastąpione rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2013 r., poz. 1178); 2) rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 98, poz. 822), zastąpione rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2013 r., poz. 872), zwane dalej "rozporządzeniem". W odpowiedzi na przywołany przez skarżącą argument naruszenia prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1-4, ust. 6 zdanie pierwsze oraz ust. 7, w zw. z art. 42 rozporządzenia Komisji (UE) nr., 543/2011, Prezes ARiMR wskazał, że pomimo faktu, iż ww. przepisy nie określają kryteriów podmiotowych dla nabywców owoców i warzyw, sprzedawanych przez wstępnie uznane grupy producentów owoców i warzyw, trudno uznać, ażeby sprzedaż przez Grupę produktów do jej członka, celem dalszej odsprzedaży, była traktowana jako wprowadzenie do obrotu produktów przez samą Grupę. Organ II instancji wyjaśnił, iż jednym z warunków przyznania pomocy finansowej jest zafakturowanie sprzedaży owoców i warzyw na etapie EXW (loco) grupa producentów. Przy wyznaczaniu wartości produkcji sprzedanej na podstawie której ustalana jest ww. pomoc finansowa, zgodnie z art. 42 ust. 1 ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr. 543/2011, stosuje się art. 50 ust. 1-4 i 7 oraz art. 50 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 543/2011, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, tj. wartość produkcji sprzedanej danej grupy producentów oblicza się na podstawie produkcji samej grupy producentów oraz jej członków będących producentami i obejmuje ona wyłącznie te owoce i warzywa, w odniesieniu do których grupa producentów została wstępnie uznana, oraz do wartości produkcji sprzedanej wlicza się wyłącznie produkcję grupy producentów lub jej członków będących producentami, wprowadzoną do obrotu przez grupę producentów. Organ wyjaśnił, iż w sytuacji, w której Grupa sprzedaje wytworzone przez członków produkty, zamiast "na zewnątrz" jak stanowi ww. przepis ust. 6 art. 50 ("do obrotu"), do jej członka, który finalnie sprzedaje dalej ww. produkty, nabyte uprzednio od Grupy, sprzedane w ww. sposób produkty, nie sposób uznać w pierwszej kolejności za produkty wprowadzone do obrotu, w sytuacji zaś ich dalszej odsprzedaży przez Grupę, za produkty wprowadzone do obrotu przez Grupę. W konsekwencji, w ocenie Prezesa ARiMR, wydając zaskarżoną decyzję, organ I instancji właściwie zastosował ww. przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr. 543/2011. W ocenie organu II instancji zarzut związany z wprowadzeniem dopiero rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2013 r., poz. 1178), regulacji § 1 pkt 4 lit. f, zgodnie z którą, statut powinien określać zasady i warunki sprzedaży owoców i warzyw wytworzonych przez członków tego podmiotu, z wyłączeniem możliwości sprzedaży owoców i warzyw członkom tego podmiotu, jest bezzasadny. Prezes ARiMR wyjaśnił, iż podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji był bowiem przepis unijny, który obowiązuje bezpośrednio i nie uległ zmianie. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż wartość faktury nr [...], jest tożsama z kwotą faktury [...] zauważył, iż faktura [...] nie znalazła się w załączniku W-1.2/20 do wniosku i nie stanowiła podstawy do wyliczenia pomocy finansowej. Natomiast faktura [...] była fakturą korygującą do faktury [...], tym samym, zadeklarowana przez Grupę wartość produkcji sprzedanej była większa od wartości rzeczywistej o 550 zł. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 84 k.p.a., Prezes ARiMR wskazał, że fakt korzystania przy ocenie zebranego materiału dowodowego, z pomocy osoby mającej wiedzę specjalistyczną w danym zakresie, nie zwalnia organu z odpowiedzialności za podjęte rozstrzygnięcie. Dodał, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie podkreśla się, iż organ administracji publicznej nie jest związany opinią biegłego w zakresie ustalania stanu faktycznego sprawy administracyjnej ani w zakresie określania konsekwencji prawnych ustalonego stanu faktycznego. W ocenie Prezesa ARiMR organ I instancji skorzystał z możliwości jakie daje mu k.p.a., powołał biegłego rzeczoznawcę i oceniając swobodnie cały materiał dowodowy, uwzględniając własne wątpliwości co do wartości realizacji inwestycji budowlanej oraz fakt, iż biegły, jako osoba posiadająca specjalistyczną wiedzę, ma najlepsze rozeznanie co do wartości inwestycji, przyjął za wiarygodną przeprowadzoną przez Niego wycenę. W ocenie organu II instancji kodeks postępowania administracyjnego nie ustanawia jakichkolwiek formalnych kryteriów kwalifikacji biegłego. Oznacza to, że biegłym w rozumieniu komentowanego przepisu może być zarówno osoba wpisana na przewidzianą przepisami prawa listę biegłych (rzeczoznawców), jak i osoba spoza tej listy, która ma wiedzę fachową w danej dziedzinie. Organ II instancji wskazał ponadto, iż w sytuacji ubiegania się przez grupę producentów o dofinansowanie kosztów budowy, rozbudowy, przebudowy lub remontu budynków lub budowli, ocena kosztorysu dołączonego przez Grupę do wniosku o płatność, powinna być przeprowadzona przez uprawnionego kosztorysanta, na podstawie zalecanych i powszechnie stosowanych katalogów norm i normatywów, np. KNR, KNNR, KNZ, KNRW, NNRNKB oraz wyłącznie na podstawie dostępnych i stosowanych baz zawierających ceny katalogowe, np. BISTYP-CONSULTING, SEKOCENBUD, INTERCENBUD, ORGBUD. Uprawniony kosztorysant, dokonując oceny poziomu zastosowanych cen do kalkulacji wartości kosztorysowej zrealizowanych robót budowlanych, powinien opierać się wyłącznie na powszechnie stosowanych ww. bazach zawierających ceny katalogowe, bez odwoływania się do subiektywnych, własnych ocen, nie znajdujących potwierdzenia w ww. bazach cenowych. Prezes ARiMR wyjaśnił, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2014 r. organ I instancji wskazał, iż w trakcie weryfikacji wartości realizowanej inwestycji, zastosowano maksymalny poziom cen w cennikach cen jednostkowych (SEKOCENBUD), w związku z czym, brak jest możliwości uznania przyjętego przez skarżącą poziomu cen (6.080.635,91 zł) i tym samym, za koszty kwalifikowane właściwie przyjęto koszty 4.212.389,73 zł. Dodał, iż w trakcie prowadzonego przed organem I instancji postępowania, skarżąca miała dostęp do akt sprawy i w żadnym wypadku nie wnosiła uwag związanych z korzystaniem przez organ I instancji z pomocy zewnętrznego podmiotu do sprawdzenia wysokości przyjętych kosztów. Ponadto w ocenie organu II instancji argument o nadzwyczajnych warunkach atmosferycznych oraz krótkim okresie realizacji inwestycji, jako przyczynie wyższego poziomu cen, jest nieuzasadniony, gdyż taką wartość tego etapu robót przewidywał aneks do umowy z wykonawcą z sierpnia 2012 r., który zastosowanych cen nie uzasadniał nadzwyczajnymi warunkami atmosferycznymi, czy też krótkim okresem realizacji inwestycji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. G. Sp. z o.o. w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] zaskarżając ją w części, tj. w zakresie w jakim organ II instancji utrzymał w mocy decyzję o nieprzyznaniu skarżącemu pomocy finansowej w wysokości: I. 29.750,00 zł w związku z obniżeniem wartości produktów sprzedanych netto co spowodowane było zakwestionowaniem sprzedaży grupy na rzecz "A." M. S. na kwotę 297.500,00 złotych; II. 1.401.183,96 zł w związku ze stwierdzoną różnicą w zakresie kwalifikowanych kosztów inwestycji w części dotyczącej budowy przechowalni warzyw w R. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) prawa procesowego art. 7 i 8 k.p.a., a także art. 75 ust. 1 i art. 77 ust. 1 k.p.a., a w konsekwencji niewyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 2) prawa procesowego, tj. art. 84 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec bezkrytycznego przyjęcia opinii biegłego za ustalenia własne, podczas gdy opinia nie uwzględniała wszystkich istotnych okoliczności i cech porównawczych; 3) prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1-4, ust. 6 zdanie pierwsze oraz ust. 7, w zw. z art. 42 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2014 roku oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2014 roku; 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej Prezes ARiMR naruszył zasady z art. 7 k.p.a., czego skutkiem była nieprawidłowa ocena i weryfikacja rzeczywistych kosztów dotyczących budowy przechowalni warzyw w miejscowości R. Podniosła, iż wątpliwości budzą kryteria wyboru podmiotu, który przeprowadził weryfikację kosztorysu i dostarczył kluczowy dla sprawy dowód w postaci opinii biegłego. Wskazała, że z dokumentu kosztorysu, jak również pisma przedłożonego w charakterze uzupełnienia kosztorysu z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie wynika czy osoba je sporządzająca miała stosowne uprawnienia do przeprowadzenia czynności tego rodzaju, zwłaszcza do opracowania kosztorysu. Dodała, iż brak jest jakichkolwiek informacji o zajmowanym stanowisku czy posiadanych kompetencjach albo o innych czynnikach, które doprowadziły do wyboru konkretnego biegłego. Organ nie wyjaśnia jakie kryteria zaważyły o wyborze osoby sporządzającej kosztorys, ani tym bardziej jakie wykształcenie lub praktykę posiada. Odnosząc się do samej ekspertyzy strona skarżąca wskazała, iż trudno efektom pracy R. L. przypisać walor dowodu z opinii biegłego, bowiem nie zawiera ona formalnego uzasadnienia, które w każdym przypadku jest niezbędne. Ponadto kosztorys i pismo uzupełniające z dnia [...] kwietnia 2013 r. w swojej treści i sposobie edycji nie przekonują w pełni o profesjonalizmie osoby autora. Akceptacja przez organ tak zredagowanych dokumentów nie wzbudza zaufania obywateli do państwa i do samego procesu oceny dowodu (art. 8 k.p.a.). Zdaniem skarżącej kosztorys nie uwzględnia szczególnych warunków jakie panowały przy prowadzeniu prac budowlanych. W jej ocenie niedopuszczalne i zupełnie nieprofesjonalne było sporządzenie opinii porównawczej bez uprzednich oględzin placu budowy i zapoznania się z warunkami panującymi przy wykonywaniu prac. Wskazała, iż autor opinii nie zapoznał się i nie uwzględnił okoliczności, które mogły determinować odstępstwa od standardowo przyjętych stawek i wartości poszczególnych robót. Wyjaśniła, iż metodologia sporządzania kosztorysów budowlanych nakazuje dla prawidłowej oceny wartości robót uwzględniać między innymi: - przedmiar robót; - KNR (Katalog Nakładów Rzeczowych) ujęty w cennikach, tj. SEKOCENBUD, BISTYP, itp.; - stawkę roboczo - godziny uzyskaną z lokalnego rynku budowlanego; - zysk wykonawcy robót. Dodała, iż dane powinny być ponadto dostosowane do charakteru nieruchomości, sposobu wykonywania robót budowlanych, ewentualnych utrudnień na placu budowy i innych cech mających wpływ na koszt - wartość wykonywanych lub przewidzianych do wykonania robót budowlanych. Zdaniem skarżącej kosztorys przygotowany w niniejszej sprawie, nieuwzględniający wymogów prawa, nie powinien stanowić wiarygodnego i obiektywnego źródła wiedzy bowiem pozostaje w oderwaniu od czynników mających realny wpływ na ostateczną wartość i wycenę prac. Dokonując oceny wartości dowodowej opinii biegłego, w ocenie skarżącej, organ I instancji nie wziął pod uwagę oczywistych nieprawidłowości, ani uwag i wyjaśnień grupy, przyjmując bezkrytycznie ustalenia biegłego za własne. Skarżąca wskazała ponadto, iż przedłożona dokumentacja nie spotkała się też z dogłębną analizą. Organ I instancji, a za nim organ II instancji nie wyjaśnił faktycznie dlaczego jednym dokumentom przyznał istotną wartość dowodową, a inne pominął. W ocenie skarżącej organ II instancji niezasadnie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w G. również w zakresie odmowy przyznania pomocy na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej na kwotę 29.750,00 złotych w związku z obniżeniem wartości produktów sprzedanych netto, co spowodowane było zakwestionowaniem sprzedaży grupy na rzecz "A." M. S. na kwotę 297.500,00 złotych. Zdaniem skarżącej z art. 50 ust. 6 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 nie wprowadza ograniczeń w zakresie podmiotów, na rzecz których może nastąpić zbycie produktu. Dodała, iż żaden przepis, w chwili dokonania sprzedaży produktów na rzecz M. S., tj. między [...] października 2012 roku a [...] października 2012 roku, wprost nie zabraniał dokonania takiej transakcji. Nie można zatem, w ocenie skarżącej, stosować wykładni rozszerzającej przepisu, czy jego nadinterpretacji, w sposób oczywiście niekorzystny dla skarżącego. Dodała, iż organ II instancji naruszył tym samym zasadę płynącą z art. 8 k.p.a. Zdaniem skarżącej, skoro organ nakazuje stosowanie przepisu wbrew jego wykładni językowej, powinien na poparcie swojej hipotezy podeprzeć się poglądami doktryny czy orzecznictwa sądów. Skarżąca dodała, iż na gruncie prawodawstwa krajowego kwestię obrotu produktami wytworzonymi przez członków podmiotu grupy reguluje obecnie pośrednio Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 roku w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania. Akt ten wszedł w życie jednak dopiero z dniem 4 listopada 2013 roku i dopiero wówczas pojawiła się regulacja (z pkt. 4 lit. f), iż statut podmiotu powinien określać zasady i warunki sprzedaży owoców i warzyw wytworzonych przez członków tego podmiotu, przy czym z wyłączeniem sprzedaży owoców i warzyw członkom tego podmiotu. Zdaniem skarżącej z tego przepisu można wnosić, iż zakaz taki został dopiero wówczas implementowany, a zatem w stosunku do grupy nie było takiego obowiązku w chwili przeprowadzenia transakcji z "A." M. S. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w postępowaniu administracyjnym. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej odnosząc się do twierdzeń organu w przedmiocie sprzedaży produktów przez grupę producentów owoców i warzyw na rzecz jej członka zauważył, iż skarżąca przenosząc własność produktów na rzecz członka grupy, celem ich dalszego odsprzedania, de facto wprowadziła produkty do obrotu. Dodał, iż rozumienie przepisów rozporządzenia proponowane przez organ stanowi nadinterpretację przyjętą na potrzeby powstałego sporu, oczywiście niekorzystną dla skarżącego. Podniósł, iż organ II instancji nie odniósł się do zarzutu niewłaściwego doboru osoby biegłego, z wiedzy którego skorzystał w trybie art. 84 kpa. Dodał, iż pomimo licznych zarzutów skarżącej, zarówno co do doboru osoby biegłego, ale i efektów jego pracy, braków i zastrzeżeń do przygotowanej opinii, organ nie odnosi się do żadnego z nich, powielając dosłownie stanowisko zajmowane uprzednio. Odnosząc się do spostrzeżeń organu dotyczących aneksu do umowy z wykonawcą inwestycji F. R. PPHU "K.", w którym wskazano wyższy poziom cen bez uzasadnienia tego faktu nadzwyczajnymi warunkami atmosferycznymi, czy też krótkim okresem realizacji projektu, pełnomocnik skarżącej podniósł, iż Prezes ARiMR wyciąga z tego faktu błędne wnioski. Wyjaśnił, iż ww. aneksem z dnia [...] sierpnia 2012 r. zmniejszono kwotę wynagrodzenia za całą inwestycję w zakresie przechowalni 11800 ton w R. z 51.000.000 zł netto do 47.657.872 zł netto oraz wydłużono termin realizacji jej prac ziemnych do końca grudnia 2012 roku (pierwotnie planowano ich ukończenie do końca listopada 2012 roku). Wskazał, iż przedłużające się formalności związane z uzyskaniem pozwolenia na budowę sprawiły, że już w dniu podpisania aneksu zarówno inwestor jak i wykonawca mieli pełną świadomość i właśnie uwzględniali ten fakt, że prace ziemne będą wykonywane bardzo trudnych na tym terenie warunkach, w okresie zimowym, w końcówce miesiąca grudnia. Dodał, iż skarżąca nie miała możliwości wykonania prac ziemnych nie tylko przed 24 grudnia 2012 roku, ale też później, tj. w 2013 roku. W ocenie pełnomocnika wcześniejsze rozpoczęcie realizacji wykluczał brak pozwolenia na budowę. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i uprawniająca skarżącą do podjęcia prac została wydana [...] grudnia 2012 r. Natomiast prace ziemne rozpoczęto [...] grudnia 2012 r., po upływie 30 dniowego okresu na wniesienie przez organ — Starostę Powiatu P. — sprzeciwu wobec zgłoszenia przez skarżącą wniosku zgłoszenia wykonania tychże prac. Jednocześnie, zdaniem pełnomocnika, prace ziemne nie mogły zostać wykonane także po [...] grudnia 2012 r. Wyjaśnił, iż w ramach I etapu inwestycji przewidzianego na 2012 rok wykonaniu miały podlegać prace przygotowawcze, w tym właśnie prace ziemne. Skarżąca rozpatrywała i zapytywała o możliwość przesunięcia zaplanowanej w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania PDU na rok 2012 inwestycji budowy przechowalni na rok 2013, co jednak okazało się niemożliwe. Potwierdził to w swojej opinii Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. Pełnomocnik zauważył, iż zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) Nr 302/2012 zmiany w zakresie całkowitych kwot wydatków określonych w planie uznania mogą nastąpić w ciągu danego roku i w odniesieniu do tego roku. W tych okolicznościach przesuniecie wykonania prac ziemnych na 2013 roku było niemożliwe bowiem zmianie uległyby zatwierdzone uprzednio kwoty wydatków na inwestycje także dalszych latach, tj. 2013. Prace ziemne należało wykonać w terminie pierwotnym, zatem wyłącznie do końca grudnia 2012 roku, w przeciwnym razie, tj. w przypadku niezrealizowania inwestycji lub jej etapu w okresie w zatwierdzonym w PDU pomoc na pokrycie kosztów kwalifikowanych inwestycji nie przysługiwałaby skarżącemu. Jeśli grupa producentów zrealizuje inwestycje lub kolejny etap, ale poza ustalonym w PDU terminem nie otrzyma dofinansowania. W ocenie pełnomocnika, skarżący nie miał zatem prawnych i faktycznych możliwości przesunięcia I etapu realizacji inwestycji na 2013 rok bowiem wiązałoby się to z utratą możliwości uzyskania przysługującej pomocy finansowej, a prace należało wykonać miedzy [...] grudnia 2012 a [...] grudnia 2012 rokiem. Jeśli chodzi o samą wartość spornych prac pełnomocnik podkreślił, że na skutek postępowania zainicjowanego przez skarżącą (pismo z dnia [...] listopada 2012 roku) organy ARiMR Oddział w G. (tu postanowienie [...] z dnia [...] grudnia 2012 roku) jak i Marszałek Województwa [...] (decyzja [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.) zatwierdziły w PDU kwotę zarówno na całą inwestycję jak i jej poszczególne etapy, także prace ziemne na kwotę 6.080.635 złotych. Kwoty i wartości prac powinny zostać wówczas szczegółowo przeanalizowane przez organ i ewentualnie na tym etapie mogły podlegać zakwestionowaniu, co rzecz jasna nie miało miejsca. Pełnomocnik wskazał, iż organy znały wartości prac obejmujących wszystkie etapy inwestycji, w tym w zakresie spornych prac ziemnych i je w pełni akceptowały. Pełnomocnik skarżącej podniósł dalej, iż organ nie odniósł się do zarzutów dot. formalnych braków opinii. W jego ocenie, dokumentom przygotowanym przez R. L. brakuje pełnego uzasadnienia, w wyniku czego skarżąca nie mogła w pełni odnieść się do argumentów i wniosków tamże zawartych. Zauważył, iż uzasadnienie opinii każdorazowo ma na celu możliwość zweryfikowania prawidłowości przeprowadzonych czynności przez biegłego. Pozwala na merytoryczne odniesienie się i pełne sformułowanie zastrzeżeń. Tymczasem biegły lakonicznie stwierdza, że w jego ocenie zasadnym jest zastosowanie stawek maksymalnych, bez względu na okoliczności, których de facto nie znał i nie wziął pod uwagę. Pełnomocnik zauważył ponadto, iż organ nie odniósł się do przedłożonych przez skarżącą dowodów, które potwierdzają po pierwsze warunki w jakich przyszło prowadzić inwestycję, po drugie wykazują rzeczywistą wartość inwestycji. Wyjaśnił, iż skarżąca przedłożyła oświadczenia wykonawców oraz prywatną opinię rzeczoznawcy - biegłego sądowego. Do pisma procesowego z dnia [...] marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej załączył poświadczone za zgodność z oryginałem kopie: - aneksu z dnia [...] sierpnia 2012 r. do umowy z dnia [...] marca 2012 r., - decyzji Starosty P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. – zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, - zaświadczenia Starosty P. z dnia [...] grudnia 2012 r., - pisma skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r., - pisma skarżącego z dnia [...] czerwca 2012 r., - pisma [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. z dnia [...] czerwca 2012 r., - pisma skarżącego z dnia [...] listopada 2012 r., - postanowienia Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., - decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., - pisma [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. w z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że rozstrzygnięcie organu II instancji częściowo zostało wydane z naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji, natomiast w zakresie objętym zaskarżeniem przez skarżącą nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tej części decyzji. Powyższe uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie wskazanym w pkt 1 wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z tytułu naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a w pozostałym zakresie decyzji organu II instancji. Przede wszystkim Sąd wskazuje, że spór w sprawie sprowadza się do odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzenia działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w PDU za I niepełny rok realizacji PDU. Tylko w tym zakresie G. Sp. z o.o. w C. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Natomiast decyzja organu II instancji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji odniosła się do całego kontrolowanego rozstrzygnięcia, w tym do części niezaskarżonej, dotyczącej przyznania pomocy finansowej. Wynika to z treści rozstrzygnięcia i opisu zawartego w komparycji decyzji, w tym opisu żądanie strony jako uchylenia decyzji w całości. Wskazać należy, że o zakresie toczącego się postępowania odwoławczego (czy do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, czy do całego rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji) decyduje strona składająca odwołanie. W tym zakresie organ odwoławczy nie jest władny do działania z urzędu. W odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji strona określiła zakres zaskarżenia tej decyzji (żądała uchylenia zaskarżonej decyzji w części kwestionowanej przez siebie i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy poprzez przyznanie pomocy zgodnie z wnioskiem). Poza sporem pozostaje okoliczność, iż w części niezaskarżonej decyzja organu I instancji stała się ostateczna. Oznacza to, że biorąc pod uwagę treść odwołania, a zwłaszcza zakres zaskarżenia decyzji określony w odwołaniu, organ odwoławczy nie mógł orzekać w odniesieniu do całej decyzji organu I instancji. W rozpatrywanej sprawie sentencja decyzji organu I instancji składa się z kilku odrębnych rozstrzygnięć oznaczonych tiretami. Taka konstrukcja decyzji administracyjnej, gdzie o przyznaniu lub odmowie przyznania stronie określonych praw rozstrzyga organ w kilku tiretach decyzji zezwala na przyjęcie w postępowaniu odwoławczym rozwiązania określonego w treści art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. w odniesieniu do tej części decyzji, która została zaskarżona. W związku z powyższym stwierdzić należy, że brak było podstawy prawnej do zastosowania w części niezaskarżonej art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. Powyższe, zdaniem Sądu, ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Sąd wyraża stanowisko i wskazuje, że w wypadku niezłożenia odwołania od decyzji organu I instancji w zakresie tiretu 1 (uchylenie w trybie art. 151 § 1 pkt.2 k.p.a. decyzji nr. [...] z dnia [...] kwietnia 2013r.), tiretu 2 i 3 ( przyznającego pomoc finansową w wielkościach tam opisanych) tej decyzji, to decyzja ta w tej części stała się ostateczna. Nie może zatem organ II instancji poddać kontroli niezaskarżoną część decyzji organu I instancji i ponownie rozpatrzyć sprawę w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia. Oznaczałoby to bowiem działanie organu odwoławczego w tym zakresie z urzędu, bez wniesionego w tej części odwołania. Postępowanie odwoławcze nie może być wszczęte z urzędu (wyrok NSA z 6 września 2007 r., sygn. akt I OSK 675/07), może być wszczęte wyłącznie wskutek wniesienia środka zaskarżenia (odwołania) przez uprawniony podmiot i jest w pełni oparte na zasadzie skargowości. Zatem utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy w tym zakresie decyzji organu I instancji naruszyło art. 16 k.p.a. (decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne). Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych) oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wymieniony przepis art. 156 § 1 pkt.3 k.p.a. stanowi o tym, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powyższe spowodowało konieczność stwierdzenia nieważności organu w tym zakresie na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ( pkt. 1 wyroku). Przechodząc do rozważenia zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia w pozostałym zakresie Sąd wskazuje, że podziela ustalenia organu odnoszące się do odmowy przyznania pomocy finansowej w zakresie wskazanym przez organ. Odmowa przyznania pomocy finansowej dotyczy zarówno przedmiotu pokrycia kosztów związanych z utworzeniem grupy i prowadzeniem działalności administracyjnej jak i pokrycia części kwalifikowanych kosztów inwestycji. W pierwszym wskazanym przedmiocie odmowa dotyczy kwoty 30.216 zł i wynika z faktu nieuznania w podstawie jej wyliczenia wartości produkcji sprzedanej członkowi grupy oraz brakiem ujęcia we wniosku faktury korygującej nr. [...] z dnia [...] listopada 2012r. zmniejszającej ilość sprzedanej kapusty młodej luz (o 1000kg.) i pomniejszającej wartość produktów sprzedanych o 550 zł netto. Słusznie, zdaniem Sądu orzekającego, organ potraktował oba opisane zdarzenia jako wpływające na wyliczenie kwoty stanowiącej wartość pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy i prowadzeniem działalności administracyjnej. Przede wszystkim przypomnieć należy, że skarżąca jest wstępnie uznaną grupą producentów owoców i warzyw dla grupy produktów "warzywa" na mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2012r. nr. [...]. Powyższą decyzją uzyskała również zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania (PDU) jej za organizacje producentów owoców i warzyw. Zatwierdzony PDU był w 2012r. dwukrotnie zmieniany, a jego zmiany były zatwierdzane decyzjami Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2012r. i z dnia [...] grudnia 2012r. Potwierdza to dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych a fakty z niej wynikające są przedmiotem sporu w sprawie. Możliwość uzyskania wstępnego uznania grupy oparta jest przede wszystkim na przepisach prawa unijnego popartego regulacjami krajowymi. To w oparciu o treść art. 125e rozporządzenia Rady (WE) 1234/2007 zaistniała możliwość utworzenia takiej grupy. Zgodnie z jego treścią : "1.W państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub później, lub które są położone w najbardziej oddalonych regionach Wspólnoty, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu, lub na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1405/2006, grupy producentów mogą być tworzone jako podmiot prawny lub jasno określone części podmiotów prawnych z inicjatywy rolników uprawiających co najmniej jeden produkt sektora owoców i warzyw lub produkty tego sektora przeznaczone wyłącznie do przetworzenia, w celu uzyskania decyzji o uznaniu ich za organizacje producentów. Takie grupy producentów mogą skorzystać z okresu przejściowego w celu spełnienia wymogów niezbędnych do uznania ich za organizacje producentów zgodnie z art. 122. W celu zakwalifikowania grupy przedstawiają one właściwemu państwu członkowskiemu podzielony na etapy plan dochodzenia do uznania, którego zatwierdzenie sygnalizuje początek okresu, o którym mowa w akapicie drugim, i stanowi wstępne uznanie. Okres przejściowy nie może przekraczać pięciu lat. 2. Przed zatwierdzeniem planu uznawania państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swoich zamiarach i ich przewidywanych następstwach finansowych." Uzupełnieniem tej regulacji jest przepis art. 2 ustawy krajowej z dnia 19 grudnia 2003r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno, przyznający kompetencje marszałkom województw do wydawania ww. decyzji. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 103a pkt.1 lit. "a" i lit. "b" rozporządzenia Rady (WE) nr. 1234/2007: "1. W trakcie okresu przejściowego dopuszczonego zgodnie z art. 125e państwa członkowskie mogą przyznać grupom producentów sektora owoców i warzyw utworzonych w celu ubiegania się o uznanie ich za organizacje producentów: a) pomoc mającą na celu wsparcie tworzenia się tych organizacji i ułatwienie im działalności administracyjnej; b) pomoc bezpośrednią lub za pośrednictwem instytucji kredytujących na pokrycie części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 akapit trzeci. 2. Pomoc, o której mowa w ust. 1 lit. a), podlega zwrotowi przez Wspólnotę zgodnie z przepisami, które powinna przyjąć Komisja, dotyczącymi finansowania takich środków i obejmującymi progi, pułapy oraz zakres finansowania przez Wspólnotę. 3. Pomoc, o której mowa w ust. 1 lit. a), ustalana jest dla każdej grupy producentów na podstawie wartości produkcji tej grupy wprowadzonej do obrotu i wynosi w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku: a) odpowiednio 10 %, 10 %, 8 %, 6 % i 4 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu w państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub później; b) odpowiednio 5 %, 5 %, 4 %, 3 % i 2 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu w najbardziej oddalonych regionach Wspólnoty, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu, lub na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1405/2006 z dnia 18 września 2006 r. ustanawiające szczególne środki dotyczące rolnictwa dla mniejszych wysp Morza Egejskiego(163). Te wartości procentowe mogą być zmniejszone w zależności od wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przekraczającej ustalony próg. Do dopłat wypłacanych grupie producentów w danym roku można zastosować określony pułap." Według treści art. 45 rozporządzenia wykonawczego komisji (UE) nr. 543/2011 : "1. Grupa producentów składa jeden wniosek o pomoc, o której mowa w art. 103a ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, w terminie trzech miesięcy od końca każdego z okresów rocznych lub półrocznych określonych w art. 43 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Wniosek zawiera deklarację wartości produkcji sprzedanej w odniesieniu do okresu, dla którego wnioskowana jest pomoc." Natomiast w myśl art. 46 tegoż rozporządzenia państwa członkowskie oceniają kwalifikowalność grup producentów do uzyskania pomocy, tj. czy przyznanie pomocy jest należycie uzasadnione. Przepisu prawa unijnego określają również podstawy wyliczenia pomocy finansowej określonej art. 103a ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr. 1234/2007. Podstawę ustalenia tej pomocy stanowi wartość produkcji wprowadzonej do obrotu. Według treści art. 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr.543/2011 wartość produkcji sprzedanej danej organizacji producentów oblicza się na podstawie produkcji samej organizacji producentów oraz jej członków będących producentami i obejmuje ona wyłącznie te owoce i warzywa, w odniesieniu do których organizacja producentów została uznana. Wartość produkcji sprzedanej może obejmować owoce i warzywa, które nie muszą być zgodne z normami handlowymi, jeżeli normy te nie mają zastosowania zgodnie z art. 4. Natomiast według ust. 6 ww. przepisu do wartości produkcji sprzedanej wlicza się wyłącznie produkcję organizacji producentów lub jej członków będących producentami wprowadzoną do obrotu przez organizację producentów. Słusznie organ uznał, że wymienione w tym przepisie wprowadzenie produkcji do obrotu oznacza działanie polegające na sprzedaży tej produkcji podmiotom trzecim, a nie na jej sprzedaży pomiędzy wstępnie uznaną grupą a jej członkami. Wynika to wprost z faktu, że wielkość wprowadzonej produkcji do obrotu wpływa na wysokość przyznanej pomocy publicznej. Pomoc ta jest przyznawana tylko w ściśle określonych warunkach i w ściśle sprecyzowanych wysokościach, z tej racji, że jej działanie jest antykonkurencyjne, czyli przeciwne ogólnej zasadzie wspólnotowej . Pomoc, o której mowa w niniejszej sprawie jest przyznawana wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw. Jak wskazano wyżej wstępne uznanie grupy podlega dużemu sformalizowaniu i kontroli organów państwa członkowskiego. Uzależnione jest od opracowania i realizacji planu dochodzenia do uznania. Czynności te wymagają decyzyjnej zgody organów państwa członkowskiego. Grupa jest wstępnie uznawana w zakresie określonej produkcji, a wstępne uznanie ma prowadzić do uznania grupy, której działalność związana będzie z wprowadzeniem do obrotu produktów swoich członków. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr. 543/20112011 wartość produkcji sprzedanej danej organizacji producentów oblicza się na podstawie produkcji samej organizacji producentów oraz jej członków będących producentami i obejmuje ona wyłącznie te owoce i warzywa, w odniesieniu do których organizacja producentów została uznana. Zatem wskazana jest tu produkcja grupy oraz jej członków jako jeden zbiór podlegający wprowadzeniu do obrotu. Przepis podkreśla również, że dotyczy to produkcji w zakresie, której organizacja została uznana. Zatem przyznanie pomocy finansowej wyliczonej w oparciu o wartość produkcji wprowadzonej do obrotu z oczywistych względów dotyczy tej produkcji, która została sprzedana podmiotom trzecim. Przyjęcie za prawdziwe twierdzenia skarżącej, że do wartości tej wlicza się obrót wewnętrzny między członkami grupy a grupą przeczyłoby istocie rzeczy. Przeczyłoby całej konstrukcji wymienionego dofinansowania. Pomoc ta ma na celu ułatwienie sprzedaży wyprodukowanych towarów, a nie obrót nimi między grupą zebranych przez siebie producentów. Taki obrót mógłby wprost prowadzić do czynności czysto pozornych. Nie taka jest idea pomocy publicznej. Nie takie są zasady gospodarowania środkami budżetowymi zarówno unijnymi, jak i krajowymi. Ma rację organ podkreślając, że środki wypłacane w ramach pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw są środkami budżetowymi, pochodzącymi z budżetu unijnego jak i krajowego, i jako takie podlegają szczególnej ochronie, muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami gospodarności, efektywności, i skuteczności oraz w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów (art. 30 rozporządzenia nr 966/2012 oraz art. 44 ust. 3 ustawy o finansach publicznych). Słusznie zatem organ odmówił przyjęcia do podstawy wyliczenia pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy i prowadzenia działalności administracyjnej wielkości obrotu produktami między grupą a jej członkiem, a także uwzględnił fakt istnienia faktury korygującej. Przedstawionej wyżej wykładni nie zmienia okoliczność, że w prawie krajowym wprowadzono stosowne zapisy dopiero rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania, gdzie w § 1 pkt 4 lit. f wskazano, iż statut powinien określać zasady i warunki sprzedaży owoców i warzyw wytworzonych przez członków tego podmiotu, z wyłączeniem możliwości sprzedaży owoców i warzyw członkom tego podmiotu. Powyższy zapis prawny jest tylko potwierdzeniem prawidłowej wykładni prawa unijnego zawartym w prawie krajowym. Prawo unijne się nie zmieniło w tej kwestii. Ma racje Prezes ARiMR, iż w przedmiotowej sprawie należało zastosować bezpośrednio wskazany przepis unijny z art. 50 rozporządzenia Komisji (UE) nr. 543/2011 zgodnie z przedstawiona wyżej wykładnią. Tym samym nieuprawniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisu prawa materialnego z art. 50 w zw. z art. 42 rozporządzenia Komisji (UE) nr. 543/2011. Odnosząc się do zarzutów dotyczących odmowy przyznania dofinansowania na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji Sąd wskazuje, że nie dopatrzył się ich słuszności w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji w tej części. Podnieść należy, że kwestia ta została dość słabo uzasadniona w zaskarżonym rozstrzygnięciu jednak poddaje się kontroli Sądu. Przede wszystkim wskazać należy, że odmowa jest związana z kosztami dotyczącymi budowy przechowalni warzyw na ok. 11800 t. w R. w okresie objętym wnioskiem w zakresie uwzględnionym w PDU. Grupa złożyła kosztorys powykonawczy z dnia [...] grudnia 2012 r. na kwotę netto 6.080.635,91 zł. Organ przeprowadził weryfikację prawidłowości jego sporządzenia przy pomocy wyznaczonego kosztorysanta, którym był R. L. W wyniku tej weryfikacji kosztorysant stwierdził a organ przyjął to jako ustalenie w sprawie, że dla tej inwestycji można uznać kwalifikowalne koszty w wysokości 4.212.389,73 zł., tj. na maksymalnym poziomie cen w cennikach cen jednostkowych SEKOCENBUD. Podkreślić należy, że analiza akt wykazuje, iż spór dotyczył tylko wysokości przyjętych cen w kosztorysie powykonawczym. Kosztorysant nie zakwestionował zakresu prac. Świadczy o tym jego oświadczenie z [...] kwietnia 2013r oraz z [...] kwietnia 2013r., w którym zaznaczał odpowiedzi (7) na pytania organu zawarte w stosownym formularzu. W ramach odpowiedzi zaznaczono, że kalkulacja przedstawiona w kosztorysie jest zgodna rzeczowo z przedmiarem/obmiarem robót, opis pozycji kosztorysu robót budowlanych przewidzianych do wykonania jest zgodny z podstawą wyceny, roboty są wykonana zgodnie z pozwoleniem na budowę i zakresem przekazanym przez organ itp. Kosztorysant wskazał jedynie, że kwestionuje wyliczoną wartość kosztorysową z uwagi na odbieganie od wartości rynkowej oraz że ceny jednostkowe wykonania robót budowlanych są wyższe od określonych w dostępnych zbiorach cen jednostkowych , a uzasadnienie przekroczenia ich wartości nie jest wystarczające. W piśmie z [...] kwietnia 2013r. R. L. podtrzymał twierdzenie, że maksymalne stawki wg. SEKOCENBUD za I kwartał 2013r. są wystarczające na pokrycie kosztów przedstawionych robót, aczkolwiek wskazał, że nie jest w stanie zweryfikować czy wystąpiły bardzo trudne warunki podnoszone przez inwestora. Dalsza analiza akt wykazuje, że skarżąca podnosiła, iż zostały podwyższone ceny z uwagi na trudne warunki pogodowe wykonania robót budowlanych oraz termin ich wykonania i krótki czas ich wykonania– grudzień 2012r., w zakresie ujętym w PDU. Na tę okoliczność w aktach administracyjnych znajduje się oświadczenie wykonawcy robót z dnia [...] kwietnia 2013r. – P.P.H.U. K. F. R. oraz prywatna ekspertyza, zlecona przez skarżącą, a wykonana przez rzeczoznawcę majątkowego P. N. wskazująca na zasadność przyjęcia 55% wskaźnika zwiększającego stawkę bazową z uwagi na oświadczenie inspektora nadzoru budowy , iż prace wykonywane były często w okresie nocnym a także z uwagi na występującą o tej porze roku zmarzlinę gruntu. Organ w odniesieniu do twierdzeń skarżącego wskazał, że argument o nadzwyczajnych warunkach atmosferycznych oraz krótkim okresie realizacji inwestycji, jako przyczynie wyższego poziomu cen, jest nieuzasadniony, gdyż taką wartość tego etapu robót przewidywał aneks do umowy z wykonawcą z sierpnia 2012 r., Dodatkowo organ podkreślił, że wypłacane środki podlegają szczególnej ochronie i muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami gospodarności, efektywności i skuteczności, oraz w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów. Realizując te cele uznał za zasadne przyjęcie cen wykonanych robót budowlanych na poziomie maksymalnych cen jednostkowych wskazanych przez kosztorysanta. Sąd podziela ustalenia dotyczące zastosowania tylko maksymalnych cen jednostkowych SEKOCENBUD. Analiza akt wykazuje, że to błędne zaplanowanie inwestycji było przyczyną wykonywania robót budowlanych w ostatnim miesiącu roku kalendarzowego. Przede wszystkim Sąd podnosi, że w aktach administracyjnych znajduje się pełna dokumentacja, w tym są tam również dokumenty, które skarżąca przedstawiła w postępowaniu sądowym przy piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014r. Wśród dokumentów jest zarówno pozwolenie budowlane z dnia [...] grudnia 2012r., jak i zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2012r. dotyczące zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych innych niż objęte pozwoleniem na budowę ( ogrodzenie działki, obiekty tymczasowe), jak też decyzje Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2012r. o wstępnym uznaniu skarżącej jako grupy producentów owoców i warzyw dla grupy produktów "warzywa" z zatwierdzeniem planu dochodzenia do uznania (PDU), z dnia [...] października 2012r. i z dnia [...] grudnia 2012r. o zatwierdzeniu zmian w PDU. Z dokumentów tych wynika, że przedmiotowa inwestycja była zaplanowana i ujęta w PDU zatwierdzonym już w lutym 2012r. Zmiany PDU uzasadniane są tylko błędem w ich ujęciu. Z treści pozwolenia na budowę wynika, że wniosek o jego uzyskanie został złożony dopiero [...] listopada 2012r., w trakcie rozpatrywania był uzupełniany przez inwestora na wezwanie organu. Zatem wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...] grudnia 2012r. nie wskazuje na nadmierne i nieuprawnione opóźnienie w rozpatrzeniu sprawy, niemożliwe do przewidzenia przez inwestora. Decyzja ta była poprzedzona decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2012r. wydaną przez Wójta Gminy P. oraz decyzją tego samego organu wydaną w dniu [...] sierpnia 2012r.o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazać należy, że w PDU podnoszona była kwestia, iż działka na której zaplanowano przedmiotowa inwestycję graniczy z gruntami objętymi ochroną Natura 2000. W tych warunkach w świetle obowiązującego prawa budowlanego - art. 28 i 33 ust.2 pkt.3 - ustawy z dnia 7 lipca 1994r.( Dz. U. z 2013, poz. 1409 ze zm.) oraz prawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art. 59 i art. 53 – ustawy z dnia 27 marca 2003r. ( Dz. U z 2015r. poz. 199 j.t.) regulujących obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę po uprzednim otrzymaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla którego nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji wydawanej po uzgodnieniach z organami odnoszącymi się do uwarunkowań środowiskowych , nie można mówić o nadzwyczajnych okolicznościach, nieznanych stronie przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnej, wpływających na wykonanie zaplanowanych działań. Okoliczność, że zaplanowane prace budowlane można było podjąć dopiero w drugiej połowie grudnia 2012r. nie jest w przedmiotowej sprawie nadzwyczajnie uzasadniona. Zatem podnoszone przez stronę okoliczności o trudnych warunkach atmosferycznych i krótkim okresie wykonania prac w świetle przedstawionej wyżej argumentacji nie dają powodu do zwiększenia pomocy publicznej zgodnie z żądaniem skarżącej. W tych warunkach Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, 8, 75 §1, 77 § 1 i 84 k.p.a. w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd z urzędu orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji w zakresie wskazanym w pkt 1 wyroku. Natomiast o oddaleniu skargi, odnoszącej się do części decyzji, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd nie orzekał gdyż skarżąca przegrała sprawę w zakresie przez siebie zaskarżonym. Zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje tylko w przypadku uwzględnienia skargi.