V SA/Wa 2717/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego ... w W. z dnia ... lipca 2013 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odrzucić skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie postanowieniem z dnia ... września 2013 r. nr ... stwierdził że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego ... w W. nr ... z dnia ... Lipca 2013 r. zostało wniesione przez Przedsiębiorstwo R. sp. z o.o. w W. z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu tegoż postanowienia przywołano następujące okoliczności: Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, wszczętego z urzędu Naczelnik Urzędu Celnego ... w W. wydał decyzję nr ... z dnia ... Lipca 2013 r. określającą spółce z o.o. Przedsiębiorstwo R. z siedzibą w W. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości ... zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki ... o nr nadwozia: ... Decyzja ta została doręczona Podatnikowi w dniu 10 lipca 2013 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Pismem z dnia 23 lipca 2013 r. (nadanym w Urzędzie Pocztowym Z. w dniu 25 lipca 2013 r.) Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji. W związku z powyższym organ odwoławczy przypominał że warunkiem skuteczności procesowej czynności – wniesienie odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postepowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Poza tym rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa stosownie do postanowień art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Organ przypomniał że z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego ... w W. nr ... z dnia ... lipca 2013 r. doręczona została Podatnikowi w dniu 10 lipca 2013 r. Zgodnie z art. 223 § 1, § 2 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa Podatnik miał prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Celnej w W. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, a więc do dnia 24 lipca 2013 r. Jak wynika z akt sprawy odwołanie z dnia 23 lipca 2013 r. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym Z. w dniu ... lipca 2013 r., a więc zostało złożone przez Spółkę po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Organ podniósł, że wraz z odwołaniem Spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pokreślił również, że stwierdzenie uchybienia terminu nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. A zatem wniesienie odwołania po terminie uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie o którym wyżej mowa jak i decyzja organu I instancji (Naczelnika Urzędu Celnego ... w W. nr ...) zaskarżyło Przedsiębiorstwo R. sp. z o.o. w W. Jeżeli chodzi o postanowienie to zarzucono mu błędne ustalenie iż uchybiono terminowi do złożenia odwołania i że odebrała je osoba uprawniona do odbioru korespondencji w imieniu spółki, oraz błędne przyjęcie daty rzekomego prawidłowego doręczenia decyzji skarżącemu. Powyższy zarzut nie został w żaden sposób uzasadniony. Niezależnie od tego skarżąca Spółka sformułowała szereg zarzutów pod adresem decyzji organu I instancji wraz z motywami swojego stanowiska w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organu wniósł o jej oddalenie podnosząc iż zarzuty skarżącego sformułowane w punktach 2,3,4 i 5 skargi nie dotyczą zaskarżonego postanowienia i w związku z tym odstąpiono od ustosunkowania się do treści w nich zawartych. Sąd zważył co następuje: Skarga w części dotyczącej postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... września 2013 r. nr ... podlega oddaleniu. Z akt sprawy wynika iż decyzja organu I instancji została przesłana na prawidłowy adres skarżącej Spółki, który w toku postępowania przed organami nie był zmieniany ani kwestionowany. Z treści zwrotnego poświadczenia odbioru odpisu tejże decyzji wynika że została ona doręczona stronie skarżącej w dniu ... lipca 2013 r. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest opatrzenie tegoż dokumentu właśnie taką datą (przez P. K. późniejszego Prezesa zarządu skarżącej) oraz umieszczenia pieczęci spółki. Podkreślenia wymaga iż przesłana decyzja organu I instancji zawierała również prawidłowe i jasne pouczenie co do sposobu oraz terminu jej zaskarżenia (zob. str. ... tej decyzji). Z pouczenia wynikało iż odwołanie może być wniesione za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Ma więc rację organ odwoławczy podnosząc iż wniesienie odwołania przez Spółkę w dniu 25 lipca 2013r. miało miejsce z uchybieniem zakreślonego terminu 14 dni. Tego dnia tj. 25 lipca 2013 r. Spółka nadała bowiem w Urzędzie Pocztowym w Z. przesyłką zawierającą odwołanie i fakt ten zważywszy na dokumenty znajdujące się w aktach sprawy uznać należy za bezsporny. Podkreślenia wymaga iż ostatni dzień 14-dniowego terminu w którym możliwe było wniesienie odwołania nie był dniem uznanym za ustawowo wolny od pracy (nie była to też sobota). Z powyższych względów zaskarżone postanowienie uznać należy za prawidłowe. Organ stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w sposób uprawniony stwierdził uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania. Zatem skarga w tej części podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o skargę w części dotyczącej decyzji organu I instancji to podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako że od rozstrzygnięć podjętych przez organ od których przysługuje odwołanie do organu II instancji bądź wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarga do sądu (z pominięciem trybu odwoławczego) nie przysługuje. Zważywszy na jasną i nie budzącą wątpliwości treść art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzucił skargę w tej części postanowieniem.