V SA/Wa 2722/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na informację Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; 1. Stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia w zakresie rozpoznania protestu; 2. zasądza od Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i wpisu sądowego. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, działając na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 7 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. nr 68, poz. 141 ze zmian.), ogłosiła nabór wniosków o dofinansowanie projektów w ramach konkursu. Konkurs został ogłoszony w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka lata 2007-2013, i celów Działań 1.4-4.1 określonych w Szczegółowym opisie priorytetów Programu Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013: "poprawa poziomu innowacyjności przedsiębiorstw dzięki wykorzystywaniu rezultatów prac B+R oraz wspieranie wdrożeń wyników prac B+R realizowanych w ramach działania 1.4, a także wdrożenie wyników prac B+R będących rezultatem programu "Inicjatywa Technologiczna I". W ramach powyższego konkursu K. Sp. z o.o. w S. złożyła w dniu [...] listopada 2009 r. wniosek, w którym wnosiła o dofinansowanie projektu pt: "[...]". W internetowym komunikacie z dnia 5.03.2010r. zatytułowanym " Komunikat dotyczący listy projektów rekomendowanych do dofinansowania dla Działania 1.4 –4.1 PO IG " wnioskodawcy zostali poinformowani o przekazaniu raportu z oceny wniosków do Instytucji Pośredniczącej do akceptacji. Wniosek skarżącej znalazł się na tej liście. Następnie jednak wniosek skarżącej poddano ponownej ocenie, w rezultacie której PARP pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. poinformowała skarżącą, że jej wnioskowi nie zostało przyznane dofinansowanie, gdyż nie spełnia kryteriów obligatoryjnych nr 2 i 9. W związku z powyższą informacją, skarżąca wniosła protest do PARP. W uzasadnieniu wyjaśniła, że nie zgadza się, aby jej wniosek podlegał ponownej ocenie w oparciu o ponowne opinie ekspertów. W piśmie z dnia [...] września 2010 r. PARP poinformowała skarżącą że protest nie podlega rozpoznaniu z przyczyn formalnych. Agencja mianowicie uznała, że protest nie został oparty o kryteria wyboru projektów, zatwierdzone przez Komitet Monitorujący PO IG. Jako podstawę swojego stanowiska wskazała § 20 ust. 1 lit d Procedury odwoławczej w ramach PO IG. Na takie rozstrzygniecie skarżąca wniosła w terminie odwołanie do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Ministerstwo, pismem z dnia [...] października 2010 r. (doręczonym w dniu 8 listopada 2010r.), poinformowało skarżącą, że jej odwołanie dotyczące oceny merytorycznej wniosku pozostawiono bez rozpoznania. Z uzasadnienia informacji wynika, że Ministerstwo uznało, iż protest oraz odwołanie dotyczą procedury oceny, a nie samych kryteriów oceny. Wobec tego uznało, że stosownie do § 20 Procedury Odwoławczej w ramach PO IG odwołanie należy pozostawić bez rozpoznania. Od tego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżyła negatywną ocenę merytoryczną jej wniosku o dofinansowanie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: • naruszenie § 20 ust, 1 lit. d Procedury odwoławczej w ramach PO IG [Załącznik 4.4. do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 (edycja ósma, z dnia 12 czerwca 2009r.) , poprzez błędne uznanie, że zarzuty dotyczące uchybień, mających miejsce w procedurze dokonywania oceny merytorycznej wniosku, nie są oparte o kryteria wyboru projektów, wobec czego powoływanie się na takie zarzuty stanowi podstawę do uznania środka odwoławczego za podlegający pozostawieniu bez rozpoznania, pomimo że zgodnie z celami postępowania odwoławczego, jak i treścią § 7 ust. 2 Procedury odwoławczej, uchybienia dotyczące procedury oceny projektów mające wpływ na wynik tej oceny należy uznać za zarzuty oparte o kryteria wyboru projektów podlegające merytorycznemu rozpoznaniu w postępowaniu odwoławczym, a w rezultacie, bezzasadne pozostawienie przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Państwową Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości wniesionych przez skarżącą środków zaskarżenia bez rozpoznania, jako nie opartych na kryteriach wyboru projektów; • naruszenie art. 28 ust. 5 i 6 oraz art.26 ust. 2 oraz ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez dokonanie "nieformalnych" (bez ujawnienia na stronie internetowej) zmian w dokumentacji stanowiącej system realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (w tym Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG oraz instrukcji wypełnienia Biznes Planu), polegające na wprowadzeniu dodatkowego postępowania oceniającego projekty, w których przewidziano koszty wdrożenia dziesięciokrotnie wyższe niż koszty wdrażanych badań, co doprowadziło do naruszenia zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów oraz nie zapewniło przejrzystości reguł przy ocenie projektu. W zawiązku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzająca oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że instytucje rozpoznające środki odwoławcze literalnie zastosowały § 20 ust, 1 lit. d Procedury odwoławczej w ramach PO IG, co spowodowało, że środki odwoławcze, które nie zostały oparte o kryteria wyboru projektów, zatwierdzone przez Komitet Monitorujący PO IG, zostały pozostawione bez rozpatrzenia. W zakresie drugiego zarzutu skargi wskazała, że w przypadku niezaakceptowania przez Instytucję Pośredniczącą projektu listy rankingowej otrzymanej z PARP należało dokonać ponownej weryfikacji wniosków, co miało miejsce. Projekty niezaakceptowane przez Instytucję Pośredniczącą powinny podlegać ponownej ocenie, aby wykluczyć arbitralność decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153,poz.1270 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2 tego przepisu, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena projektu wniesionego przez skarżącą wnioskiem z [...].11.2009r. w konkursie ogłoszonym w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka lata 2007-2013, i celów Działań 1.4-4.1 określonych w Szczegółowym opisie priorytetów Programu Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 pt. "poprawa poziomu innowacyjności przedsiębiorstw dzięki wykorzystywaniu rezultatów prac B+R oraz wspieranie wdrożeń wyników prac B+R realizowanych w ramach działania 1.4, a także wdrożenie wyników prac B+R będących rezultatem programu "Inicjatywa Technologiczna I", na którą skarga została wniesiona w trybie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ) dalej: ustawa z.p.p.r. Dodać należy, iż art. 37 ustawy z.p.p.r. stanowi, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Niemniej, w art. 30b ustawy z.p.p.r. ustawodawca nakłada na Instytucję zarządzającą obowiązek ustanowienia, w systemie realizacji danego programu operacyjnego, procedury odwoławczej (terminu, trybu i warunków) i zakreśla ogólne ramy takiej procedury. Poddając rozstrzygnięcia Instytucji zarządzającej lub Instytucji pośredniczącej (której powierzono określone zadania) kontroli sądowej, ustawodawca w art. 30c i 30d ustanowił również szczegółowy tryb wnoszenia i rozpoznawania skarg, odbiegający od ogólnego modelu, wskazując w art. 30e zakres stosowania przepisów p.p.s.a. Zaskarżone negatywne oceny projektów nakazuje traktować jak akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Sąd może uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W tym miejscu przypomnieć także należy, iż art. 7 Konstytucji stanowi, ze organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zgodnie zaś z art. 1 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne są powołane do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Cytowana wyżej Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (u.z.p.p.r.) nie stanowi inaczej, zatem działania administracji publicznej, podejmowane na podstawie omawianej ustawy, kontrolowane są przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem. Oceniając, co będzie stanowić wzorzec kontroli sądowej, uznać należy, że prawo, wedle którego oceniana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy u.z.p.p.r., ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Zatem, kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez organ oceny projektu, sąd administracyjny ma na względzie zgodność z prawem powszechnie obowiązującym, a także z postanowieniami aktów wydanych na podstawie prawa powszechnie obowiązującego przez właściwe podmioty i w granicach ich kompetencji. Wzorzec kontroli stanowią postanowienia u.z.p.p.r., postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego oraz postanowienia regulaminu konkretnego konkursu. Sąd nie jest jednak związany aktami prawa administracyjnego innymi niż wymienione w art. 178 Konstytucji, w tym znaczeniu, że zanim je zastosuje jako wzorzec kontroli, może i powinien badać ich zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a więc przede wszystkim z przepisami ustaw i Konstytucji. O ile nie stwierdzi niezgodności, powinien stosować je, jako wzorzec kontroli sądowo administracyjnej. Jak wyżej wskazano, sprawa niniejsza została zainicjowana wnioskiem skarżącego dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 (w skrócie: PO IG), Oś priorytetowa 1: Badania i rozwój nowoczesnych technologii oraz Oś priorytetowa 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 1.4: " Wsparcie projektów celowych" i Działanie 4.1: "Wsparcie wdrożeń wyników prac B+ R". Program ten został zatwierdzony przez Komisję Europejską decyzją z dnia 1 października 2007 r. w sprawie przyjęcia Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w ramach pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, a następnie przyjęty uchwałą Nr 267/2007 Rady Ministrów w dniu 30 października 2007 r. W zakresie regulacji krajowych dotyczących PO IG wymienić trzeba ustawę z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712), rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 7 kwietnia 2008r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka , 2007 – 2013 ( Dz.U. Nr 68, poz.141 ze zm.) oraz Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (tj. dokument zwany dalej uszczegółowieniem opracowany na podstawie PO IG, lata 2007-2013). W Załączniku 4.4 do wymienionego uszczegółowienia uregulowano procedurę odwoławczą w ramach PO IG, w tym w ramach systemu instytucjonalnego (dotyczącego tzw. postępowania przesądowego). Ponadto sposób przeprowadzenia konkursu jest unormowany w Regulaminie przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (Priorytet 1: Badania i rozwój nowoczesnych technologii, Priorytet 4 Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia; Działania 1.4 – 4.1: " Wsparcie projektów celowych" oraz "Wsparcie wdrożeń wyników prac B+ R") stanowiącym opracowanie zasad dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie, przygotowane na podstawie obowiązujących przepisów prawa krajowego i wspólnotowego. Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy instytucje rozpoznające protest i odwołanie prawidłowo pozostawiły te środki odwoławcze bez rozpatrzenia. U podstaw tych rozstrzygnięć formalnych legła ocena instytucji rozpoznającej protest, iż nie został on oparty o kryteria wyboru projektu, zatwierdzone przez Komitet Monitorujący PO IG. Zgodnie ze stanowiskiem organów oceniających projekt i rozpoznających przesądowe środki odwoławcze § 20 ust. 1 lit. d Procedury odwoławczej w ramach PO IG jednoznacznie stanowi, że nie podlega rozpoznaniu środek odwoławczy, który "nie został oparty o kryteria wyboru projektów zatwierdzone przez Komitet Monitorujący PO IG ." Sąd podziela w tym zakresie pogląd skarżącego, iż protest kwestionujący dokonaną ocenę pod względem proceduralnym i zarzucający błędne, niewłaściwe i nieznajdujące oparcia w przepisach regulujących ocenę projektu, postępowanie prowadzące do wadliwego wyniku wyrażonego w końcowej ocenie jest dopuszczalny i powinien zostać rozpatrzony. Słuszne są zarzuty skargi powołujące na poparcie poglądu skarżącego przepisy procedury odwoławczej, jak i przywołujące argumenty celowościowe. Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt c Procedury odwoławczej PO IG protest zawiera wyczerpujące określenie zarzutów odnośnie do przeprowadzonej oceny wniosku o dofinansowanie projektu ze wskazaniem, w jakim zakresie, zdaniem wnioskodawcy ocena zgodności złożonego wniosku z kryteriami wyboru finansowanych operacji została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. Wnioskodawca powinien przedstawić uzasadnione stanowisko, iż w trakcie oceny został popełniony błąd, mający wpływ na wynik przeprowadzonej oceny, polegający przykładowo na: • nieuważnym przeanalizowaniu wniosku o dofinansowanie (pominięte zostały jego istotne elementy, niewłaściwie zinterpretowano wskazane w nim okoliczności lub załączone dokumenty, itp.) • niewłaściwym zsumowaniu punktów, • rozbieżności w punktacji przyznanej przez poszczególnych członków komisji konkursowej (lub inny zbiorczy podmiot oceniający, jeżeli rozbieżność ta jest większa niż 6 pkt., • niewłaściwej ocenie projektu, z innych dających się zdefiniować w sposób obiektywny przyczyn. Przepis ten ma analogiczne zastosowanie do odwołania, zgodnie z § 14 Procedury odwoławczej PO IG, który określa zakres przedmiotowy protestu. Wszystkie przytoczone wyżej przykłady uchybień dotyczą błędów w procedurze oceny projektu, z zastrzeżeniem, że błąd ten powinien mieć znaczenie dla wyniku oceny projektu. Zarzuty protestu skarżącej dotyczyły właśnie uchybień formalnych w postępowaniu prowadzącym do końcowego, negatywnego wyniku. Skarżąca spółka twierdziła bowiem, że niedopuszczalne było przeprowadzanie ponownej oceny wniosku ( aż sześciokrotnie), skoro w dwóch pierwszych ocenach merytorycznych dokonanych w dniach 25 i 28 stycznia 2010r. zgodnie uznano, że spełnił on wszelkie niezbędne kryteria merytoryczne pozwalające na rekomendowanie tego projektu do dofinansowania. W konsekwencji tej pierwotnej oceny, w dniu 5 marca 2010r. w internetowym komunikacie dotyczącym listy projektów rekomendowanych do dofinansowania z Działania 1.4. – 4.1.PO IG – wniosek skarżącej znalazł się w wykazie projektów rekomendowanych do dofinansowania. Wobec dokonania zaś ponownej – nieprzewidzianej w zasadach przeprowadzania konkursu – oceny wniosku skarżącej z negatywnym dla niej wynikiem, nie otrzymała ona w rezultacie dofinansowania. Abstrahując od słuszności tych zarzutów, od których oceny instytucje rozpoznające protest i odwołanie uchyliły się pozostawiając te środki odwoławcze bez rozparzenia, należy stwierdzić, że protest, i w konsekwencji odwołanie, powinny zostać rozpatrzone. Przytoczone zarzuty zawarte w proteście spełniają bowiem wymogi zawarte w § 7 Procedury odwoławczej PO IG, przewidziane dla protestu. W istocie – nie odnoszą się one bezpośrednio do merytorycznego uzasadnienia niezgodności wniosku z danym kryterium wyboru – lecz dokonują krytyki przebiegu oceny merytorycznej wniosku, która jednakże w ocenie wnioskodawcy miała wpływ na wynik tej oceny, czyli błędne uznanie, że wniosek nie spełnia określonych kryteriów merytorycznych. W tym sensie, zdaniem sądu, protest jest oparty o kryteria wyboru projektów, zatwierdzone przez Komitet Monitorujący Po IG, i spełnia warunki do jego merytorycznego rozpatrzenia. Świadczy o tym również treść protestu, który został sformułowany następująco: "pismem (...) doręczonym nam 16 sierpnia 2010r., Pani D. K. (...) w imieniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości zawiadomiła nas o tym, że projekt nasz nie spełnił wszystkich kryteriów obligatoryjnych i zgodnie z decyzją Instytucji Zarządzającej nie zostało nam przyznane dofinansowanie na realizację naszego Projektu. Zdaniem autorki wyżej przywołanego pisma projekt nasz nie spełnił kryteriów wskazanych pod numerem 2 i 9 Arkuszy Oceny Merytorycznej w części Kryteria obligatoryjne. Zważywszy na niżej wskazane fakty i okoliczności z decyzją tą i jej uzasadnieniem nie zgadzamy się w całości i na Pani ręce składamy protest od niej jako takiej i procedur prowadzących do jej podjęcia." Ze sformułowania protestu wynika zatem, że skarżący kwestionuje ocenę projektu prowadzącą do wniosku, że projekt nie spełnia kryteriów merytorycznych (obligatoryjnych ) nr 2 i 9, przy czym nie zgadza się zarówno z tą oceną, jak i kwestionuje prawidłowość procedury, prowadzącej do tego rezultatu. Za koniecznością rozpatrzenia protestu (a zatem następnie i odwołania), przemawia również argument wskazujący na cel przewidzianej w systemie wyboru projektu – procedury odwoławczej, której zadaniem jest przecież zarówno weryfikacja zarówno samego przebiegu procedury oceny wniosku o dofinansowanie, jak i zweryfikowanie rezultatu tej procedury, wyrażonego w ocenie wniosku, zawierającej stanowisko co do zgodności projektu z kryteriami wyboru. Ocena dopuszczalności złożenia protestu przez skarżącego w niniejszej sprawie dokonywana przez sąd powinna również uwzględniać zakres sądowej kontroli, która jak wskazano na wstępie obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a wzorcami tej kontroli są przepisy prawa powszechnie obowiązującego. W zakresie prawa do odwołania rozumianego jak prawo domagania się weryfikacji zaskarżonego aktu lub czynności polegającej na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy, z reguły przez inny (nadrzędny) organ, najszerzej prawo to formułuje art. 78 Konstytucji, zgodnie z którym każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określa ustawa. W doktrynie nie budzi wątpliwości, że prawo do odwołania należy rozumieć szeroko, a wymóg konstytucyjny spełnia środek zaskarżenia, za pomocą którego strona może domagać się ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W art. 30b ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przewidziano co najmniej jeden środek odwoławczy, który zdaniem sądu, powinien spełniać ww. wymagania. Nie można zatem uznać, że środek odwoławczy który ogranicza zakres zaskarżenia oceny projektu wyłącznie do możliwości podniesienia argumentów w istocie sprowadzających się do zarzucenia naruszenia prawa materialnego, a niedopuszczający oparcia go na zarzutach naruszenia (nawet rażącego) procedury prowadzącej do określonego wyniku, spełnia ww. wymogi. Wreszcie pozostawienie bez rozpatrzenia środków wniesionych w niniejszej sprawie jest sprzeczne z treścią ust. 5 art. 30b ustawy o z.p.p.r., który wprost wskazuje w jakich wypadkach nie podlegają rozpatrzeniu środki odwoławcze i brak jest tutaj przypadku nieoparcia ich o kryteria wyboru projektu. Z tych wszystkich przyczyn sąd uznał, że protest wniesiony przez stronę winien zostać rozpoznany przez właściwą instytucję powołaną do tego w systemie realizacji programu operacyjnego. Dlatego też przedwczesne byłoby ustosunkowanie się przez sąd do argumentów skargi kwestionujących prawidłowość procedury zastosowanej przy ocenie wniosku, przed rozpatrzeniem tych argumentów na przesądowej drodze w postępowaniu administracyjnym, przez właściwy organ. W tym miejscu należy jeszcze dodać, że sąd uznał za dopuszczalne wniesienie skargi od rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostawienia środka odwoławczego bez rozpatrzenia (będącego faktycznie rozstrzygnięciem procesowym), na podstawie art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, uznając informację z dnia 27 października 2010r za informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie przepisu art. 30c ust. 3 pkt (1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.