V SA/Wa 2726/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi P. [...] spółka jawna z siedzibą w P. na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie: Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu odsetek oraz rozłożenie na raty należności głównej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez P. spółka jawna z siedzibą w P. (skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (NCBiR) z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], na mocy której udzielono skarżącej ulgi w postaci umorzenia należności w wysokości [...] zł z tytułu odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od kwoty należności głównej w wysokości [...] zł, rozłożono na 36 rat podlegającą zwrotowi należność główną oraz ustalono opłatę prolongacyjną w wysokości [...] zł. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] NCBiR określiło zobowiązanie do zwrotu dofinansowania udzielonego skarżącej na podstawie umowy o dofinansowanie projektu nr [...] na realizację projektu pn. "[...]" w wysokości [...] zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 3 października 2013 r. do dnia dokonania ich zwrotu. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję NCBiR. Rozstrzygnięcie stało się prawomocne, w związku z odrzuceniem skargi na tę decyzję przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (prawomocne postanowienie z dnia 19 lutego 2016 r. sygn.akt V SA/Wa 4835/15). Wnioskiem z dnia 23 czerwca 2015 r. skarżąca zwróciła się do NCBiR o przyznanie ulgi w spłacie należności wskazanej w ww. decyzji NCBiR, w postaci rozłożenia na 36 rat należności głównej oraz umorzenia w całości odsetek od tej kwoty. W uzasadnieniu wskazano, że spółka w ramach realizowanego projektu dokonała zakupu nieopatentowanej wiedzy technicznej oraz przystąpiła do tworzenia makiety Laboratorium. Wnioskodawca podniósł, iż zwrócono się do Urzędu Skarbowego w P. o zwrot podatku VAT w wysokości [...] zł. Wskutek kontroli podatkowej oraz wszczętego w jej następstwie postępowania podatkowego, które - jak wskazał beneficjent - trwało 13 miesięcy, została wydana decyzja o braku podstaw do zwrotu części poniesionego przez beneficjenta podatku VAT. Wnioskodawca wskazał również, że ww. sprawa w przedmiocie zwrotu podatku VAT jest przedmiotem postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Beneficjent stwierdził ponadto, że na skutek tego postępowania spółka doznała znacznych trudności w finansowaniu projektu, które skutkowały zawieszeniem prac prowadzonych w toku realizacji projektu. We wniosku beneficjent podniósł również, że władze RP nie podjęły spodziewanych działań w celu uregulowania sytuacji prawnej przedsiębiorstw zajmujących się odzyskiem surowców z odpadów elektronicznych, do których były zobligowane w związku z koniecznością transpozycji do polskiego porządku prawnego regulacji Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2012/19/UE z 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, dalej: "Dyrektywa nr 2012/19/UE". Wobec powyższego spółka stwierdziła, że dalsza realizacja projektu nie jest ekonomicznie uzasadniona w związku z brakiem możliwości konkurowania z podmiotami, które prowadzą odzysk w sposób sprzeczny z przepisami ochrony środowiska. W konsekwencji beneficjent zmuszony był przebudować model swojej obecności na rynku oraz dokonać ponownej oceny opłacalności projektu, na realizację którego otrzymał dofinansowanie. Wniosek o udzielenie ulgi w spłacie należności został doprecyzowany pismem z dnia 1 października 2015 r., w którym beneficjent przedstawił dodatkowe wyjaśnienia w sprawie. Wskazano, że wniosek z dnia 23 czerwca 2015 r. został oparty na przesłance "ważnego interesu Beneficjenta" i podyktowany był względami gospodarczymi, tj. trudną sytuacją finansową Spółki. Beneficjent podkreślił, że spółka zainwestowała własne środki, aby móc realizować efektywnie założenia projektu. Nieruchomości spółki są jednakże obciążone hipoteką na rzecz NCBiR, zaś sama spółka nie posiada żadnych oszczędności. W związku z tym, zdaniem beneficjenta, jednorazowa zapłata zobowiązania określonego decyzją NCBiR z [...] maja 2015 r. nr [...] postawiłaby spółkę w stan upadłości. W wyniku rozpoznania wniosku i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, NCBiR decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] postanowiło: rozłożyć na 36 rat należność główną w wysokości [...] zł, określoną decyzją NCBiR z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. znak [...], ustalić opłatę prolongacyjną w wysokości [...] zł, naliczoną od dnia następnego po dniu złożenia wniosku o rozłożenie na raty, tj. od 24 czerwca 2015 r., określić - w załączniku nr 1 do ww. decyzji - wysokość rat oraz terminy ich zapłaty, umorzyć odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od kwoty należności głównej określonej w decyzji NCBiR z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w wysokości [...] zł. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem sprawy, skarżąca pismem z dnia 7 kwietnia 2016 r. złożyła odwołanie do Ministra Rozwoju, wnosząc o uchylenie ww. decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Zarzuciła decyzji organu I instancji błędne wyliczenie kwoty oraz odsetek wskazanych w decyzji NCBiR z dnia [...] marca 2016 r. Zdaniem strony treść tej decyzji nie oddaje w żaden sposób istoty wniosku złożonego przez beneficjenta. Jednocześnie strona stwierdziła, iż ze względu na trudną sytuację finansową oraz warunki panujące na rynku, spółka nie może zaakceptować podanych przez NCBiR wyliczeń. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Minister Rozwoju wydał decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał i wyjaśnił materialnoprawne podstawy udzielania ulg względem należności, o których mowa w art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej "u.f.p."). Wyjaśnił, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania takiego uprawnienia (ulga w postaci rozłożenia na raty należnej kwoty oraz umorzenia odsetek) zapada w ramach swobodnego uznania administracyjnego. Odnośnie sytuacji finansowej skarżącej spółki Minister podkreślił, iż niepowodzenia finansowe w działalności gospodarczej, przejawiające się m.in. brakiem wolnych środków pieniężnych, z których spółka mogłaby finansować bieżącą działalność, obowiązkiem spłaty kredytów i pożyczek, a także innych zobowiązań czy też problemami z odzyskaniem podatku VAT, nie stanowią o zaistnieniu w sprawie przesłanki dotyczącej możliwości płatniczych strony. Zdaniem organu odwoławczego powyższe okoliczności objęte są ryzykiem podmiotu podejmującego działalność gospodarczą i nie stanowią okoliczności nadzwyczajnych uzasadniających przyznanie stronie wnioskowanej ulgi. Co więcej, za przyznaniem stronie ulgi w postaci rozłożenia na raty należnej kwoty dotacji oraz umorzenia odsetek nie mogą przemawiać ponoszone przez stronę wydatki związane z regulowaniem bieżących zobowiązań wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podkreślił, że regulowanie zobowiązań, w tym w szczególności, zobowiązań publicznoprawnych, nie stanowi okoliczności nadzwyczajnych ze względów społecznych czy gospodarczych, ani też ze względu na "ważny interes dłużnika" i jest związane z prowadzeniem każdej działalności gospodarczej. Tym samym, konieczność regulowania zobowiązań przez stronę, w związku z prowadzoną działalnością, nie powinna obciążać Skarbu Państwa. Ponadto w interesie Skarbu Państwa nie leży udzielanie ulgi podmiotowi, który daje pierwszeństwo spłatom zobowiązań cywilnoprawnych (wobec banków czy innych wierzycieli) kosztem regulowania zobowiązań publicznoprawnych. Z drugiej zaś strony, w interesie Skarbu Państwa nie jest z pewnością doprowadzenie do upadłości likwidacyjnej spółki, do której mogłoby dojść, gdyby organ nie udzielił beneficjentowi wnioskowanej ulgi i zażądał jednorazowej spłaty całej należnej NCBiR kwoty wraz z odsetkami. W związku z tym, biorąc pod uwagę treść opinii sporządzonej przez biegłego rewidenta, Minister stwierdził, że NCBiR prawidłowo uznało, że jednorazowa spłata należności głównej, jak również zobligowanie beneficjenta do spłaty odsetek zachwiałyby dalszym funkcjonowaniem spółki i wpłynęłyby negatywnie na prowadzoną przez beneficjenta działalność gospodarczą. Nadto w ocenie Ministra, skoro beneficjent we wniosku z dnia 23 czerwca 2015 r. o udzielenie ulgi w spłacie należności wystąpił o rozłożenie jej na 36 rat oraz o umorzenie w całości odsetek od tej należności, to należało stwierdzić, że w ten sposób beneficjent wykazał zamiar dokonania zwrotu całej należności głównej, jednakże nie w formie jednorazowej zapłaty, ale w dogodnych do spłaty ratach, co jednak będzie możliwe do realizacji przy jednoczesnym umorzeniu przez organ w całości należnych od niej odsetek. Zdaniem Ministra, spełnienia przesłanki "ważnego interesu dłużnika" oraz "możliwości płatniczych dłużnika" upatruje się w realnych możliwościach spłaty przez beneficjenta zobowiązania wobec NCBiR, jak również ryzyku zaprzestania przez spółkę prowadzenia działalności gospodarczej i ewentualnej jej likwidacji. Z kolei, w kontekście zaistnienia w sprawie przesłanki "interesu publicznego", organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest dokonanie oceny prawidłowości działań władz RP w przedmiocie implementowania Dyrektywy nr 2012/19/UE, lecz rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia stronie ulgi w spłacie należności w postaci rozłożenia na raty należności głównej i umorzenia odsetek od tej należności. Nie jest zatem uzasadnione rozstrzyganie w toku niniejszego postępowania, czy istnieje związek pomiędzy podnoszonym przez beneficjenta argumentem dotyczącym zaniechania władz RP w przedmiocie transpozycji ww. dyrektywy unijnej a pogorszeniem się sytuacji finansowej spółki i trudnościami w spłacie przez spółkę zobowiązań. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że specyfika prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej nie stanowi sytuacji nadzwyczajnej ze względów gospodarczych. Strona prowadzi działalność gospodarczą ukierunkowaną na osiąganie wymiernych korzyści w postaci dochodów (zysków), zaś sama branża w jakiej prowadzi działalność gospodarczą nie decyduje o wystąpieniu w sprawie przesłanki uzasadnionych względów gospodarczych i nie jest z nią tożsama. W ocenie Ministra NCBiR w sposób prawidłowy i wyczerpujący dokonało analizy sprawy pod kątem występowania przesłanek, które warunkują udzielenie ulgi w postaci rozłożenia na raty spłaty należności i umorzenia odsetek. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że kwota należności głównej w wysokości [...] zł stanowi różnicę pomiędzy dofinansowaniem przekazanym beneficjentowi w związku z realizacją projektu, a wydatkami rozliczonymi przez beneficjenta we wnioskach o płatność oraz zwrotami środków dokonanymi na rachunki wskazane przez NCBiR. Przedmiotowa należność główna - zgodnie z wnioskiem beneficjenta - została podzielona na 36 równych rat, z wyjątkiem pierwszej - wyższej od pozostałych o 12 groszy. Z kolei, opłata prolongacyjna została ustalona na podstawie art. 57 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201., dalej "o.p.") oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2003 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. nr 165 poz. 1373 z późn. zm.), z zachowaniem następujących zasad: opłata prolongacyjna ustalona została w trybie art. 57 § 1 o.p., stawka opłaty prolongacyjnej wynosi 50% stawki odsetek za zwłokę, zaś wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej obowiązującej w dniu wydania decyzji. Natomiast kwota odsetek, które zgodnie z wnioskiem Beneficjenta zostały umorzone, została określona w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonej od dnia przekazania środków, tj. od 3 października 2013 r. do dnia wydania przez organ I instancji decyzji, tj. do 11 marca 2016 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju w całości. Zarzuciła: 1) obrazę przepisów postępowania, tj.: - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a."), poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestnika do organu prowadzącego postępowanie, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - art. 80 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów oraz nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego, 2) obrazę prawa materialnego, tj. art. 57 § 1 o.p., poprzez błędne jego zastosowanie, Wskazane naruszenia miały, zdaniem skarżącej, istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach organów nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Ministra Finansów, które to ustalenia uznał za prawidłowe (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Skarżąca wystąpiła do NCBiR z wnioskiem o rozłożenie na 36 rat kwoty głównej dofinansowania przypadającej do zwrotu oraz umorzenie w całości odsetek naliczonych od tejże kwoty głównej. Tak sformułowane żądanie wniosku zyskało akceptację organów orzekających w sprawie, które rozstrzygnęły o umorzeniu odsetek za zwłokę i rozłożeniu na raty płatności należności głównej w liczbie proponowanej przez spółkę. Kwestia udzielania ulg względem należności, o których mowa w art. 60 u.f.p. jest uregulowana w art. 64 u.f.p. w związku z art. 55 u.f.p. Zgodnie z art. 64 ust. 2 pkt 2 u.f.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielić określonych w art. 55 u.f.p. ulg (umorzenie w całości albo w części, odroczenie spłaty lub rozłożenie na raty) w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 1 – 6 u.f.p. (w niniejszym przypadku - art. 60 ust. 6 u.f.p. - z tytułu udzielonej beneficjentowi dotacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, finansowanego z udziałem środków europejskich oraz należne odsetki od tych środków), które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Kryteria pomocy de minimis określa rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. W myśl art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013 całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200 000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 22.05.2015 r. sygn. akt II GSK 829/14, wyrok z 7.06.2016 r. sygn. akt II GSK 239/15) art. 55 u.f.p. , powołany w art. 64 u.f.p., określa tylko rodzaje ulg. Z treści art. 60 u.f.p., jak i pozostałych przepisów regulujących ulgi w spłacie należności o charakterze publicznoprawnym nie wynika, aby ustawodawca przyjął, że ulgi obejmujące te należności są udzielane na tych samych podstawach materialnoprawnych co ulgi w należnościach o charakterze cywilnoprawnym. Nie ma podstaw prawnych stanowisko, że do udzielania ulg w zakresie należności publicznoprawnych stosuje się te same zasady (przesłanki), które odnoszą się do udzielania ulg w należnościach cywilnoprawnych, a zatem art. 56 i 57 u.f.p. Oznacza to, że na podstawie odesłania zawartego w art. 67 u.f.p. należy stosować w tym zakresie odpowiednio przepisy działu III ustawy z 1997 r. - Ordynacja podatkowa, czyli art. 67a § 1 o.p. Według tego przepisu organ podatkowy na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może udzielać ulg w spłacie należności publicznych w tym przepisie określonych. Przesłanki ważnego interesu podatnika (dłużnika) lub interesu publicznego, wymienione w art. 67a § 1 o.p. mają odpowiednik w przesłankach określonych w art. 57 u.f.p. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji badał przesłanki umorzenia w oparciu o art. 67a § 1 o.p., natomiast organ II instancji oparł się na art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p. Mając na uwadze, iż przesłanki określone w obu tych przepisach są tożsame, powołanie się przez organ II instancji na niewłaściwą podstawę prawną uznać należy za naruszenie, które nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak słusznie przyjął organ, rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania ulgi, w postaci rozłożenia na raty należnej kwoty oraz umorzenia odsetek, zapada w ramach swobodnego uznania administracyjnego. W sprawie, w której rozstrzygnięcie w postępowaniu przed organem administracji publicznej zapada w ramach swobodnego uznania, organ administracji publicznej dokonuje wyboru jednego z dwu możliwych rozstrzygnięć merytorycznych. Podkreślenia wymaga również fakt, iż nawet gdyby organ administracji publicznej ustalił, że w sprawie zachodzą przesłanki umożliwiające przyznanie stronie wnioskowanej ulgi, to i tak organ nie byłby zobligowany do wydania decyzji o przyznaniu wnioskowanej przez stronę ulgi. Wynika to właśnie z istoty uznania administracyjnego, w oparciu o które wydawane jest rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania ulgi w spłacie należności publicznoprawnych. Wniosek o przyznanie ulgi jest każdorazowo indywidualnie rozpatrywany przez właściwy organ administracji publicznej, co miało miejsce także w niniejszym przypadku. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy stwierdzić, iż jak wynika z zebranego materiału dowodowego, organy obu instancji szczegółowo i wyczerpująco przeanalizowały sprawę pod względem występowania przesłanek, które warunkują udzielenie ulgi w postaci rozłożenia na raty spłaty należności i umorzenia odsetek. Zebrane zostały niezbędne dowody, które potwierdziły istnienie okoliczności faktycznych umożliwiających zastosowanie ulg uznaniowych w płatności należności. Organ posiłkował się opiniami dwóch biegłych, legitymujących się specjalistyczną wiedzą z zakresu rachunkowości. Organ dokonał także prawidłowego wyliczenia wysokości umorzonych odsetek oraz wysokości opłaty prolongacyjnej. Organ posłużył się przy tym elektronicznymi kalkulatorami i wydruki z tych operacji, zawierające szczegółowe wyliczenia znajdują się w aktach administracyjnych (k. 290 – 361). Zarzuty skarżącej zatem dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych są całkowicie chybione. Autor skargi w żaden sposób nie uzasadnił zarzutów procesowych, którymi w jego ocenie dotknięta jest zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji. Nie doprecyzował przy tym, jakie dowody nie zostały zebrane w toku postępowania wyjaśniającego, jakich okoliczności one dotyczyły, jaki był ich wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Całkowicie gołosłowne są także zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 57 § 1 o.p. poprzez jego błędne zastosowanie Sąd wskazuje, iż również ten zarzut jest bezpodstawny. Zgodnie bowiem z art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. W ustawie o finansach publicznych, kwestie umarzania, odraczania spłaty i rozkładania na raty niepodatkowych należności budżetowych nie zostały uregulowana w sposób w sposób wyczerpujący. Art. 64 u.f.p. określa tylko rodzaje należności, w przypadku których mogą zostać udzielone ulgi w spłacie, art. 55 u.f.p. określa tylko rodzaje ulg. Poza unormowaniami ustawy zawartymi w art. 60-64 i art. 55 ustawa o finansach publicznych odsyła w pozostałym zakresie do stosowania kodeksu postępowania administracyjnego i przepisów działu III ordynacji podatkowej. Przepis art. 57 o.p. stanowiący o obowiązku ustalenia opłaty prolongacyjnej w decyzji orzekającej o przyznaniu ulg uznaniowych w płatności zobowiązań, znajduje się w dziale III Ordynacji podatkowej. Prawidłowo zatem organy zastosowały regulacje zawarte w tym przepisie. W orzecznictwie sądów administracyjnych stosowanie tego przepisu w sprawach dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p. nie budzi żadnych wątpliwości. Reasumując, rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie zapadło w ramach swobodnego uznania i nie musiało być korzystne dla strony, nawet w sytuacji spełnienia przesłanek uzasadniających przyznanie ulgi. Organ udzielił spółce wnioskowanej ulgi, a zatem podnoszone zarzuty dotyczące wadliwości przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego są przede wszystkim niezrozumiałe. Niezależnie od tego sąd stwierdza, iż organ zbadał wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.