V SA/Wa 2728/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić M. C. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (słownie: dwustu) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, wpisaną do rejestru opłat sądowych w dniu 23 września 2020 r., pod poz. [...], Skarżąca wniosła skargę na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o umorzenie postępowania sądowego wyjaśniając, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2020 r. została uznana za nieważną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]. W piśmie z dnia 15 czerwca 2021 r. organ poinformował, że decyzja z dnia [...] grudnia 2020 r. jest ostateczna i prawomocna. W piśmie z dnia 22 czerwca 2021 r. pełnomocnik skarżącej wskazał natomiast, że nie podtrzymuje skargi, ale ze względu na faktyczne uznanie skargi przez organ wnosi o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżona decyzja została przez organ wyeliminowana z obrotu prawnego, chociaż stało się to w nieprawidłowym trybie - po wniesieniu skargi do WSA w Warszawie, a przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy przez ten Sąd. Zdaniem Sądu, skoro po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego doszło do skutecznego wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, to brak jest możliwości dalszego prowadzenia postępowania sądowego. Brak przedmiotu zaskarżenia w dacie orzekania uniemożliwia bowiem rozpoznanie sprawy. Wobec powyższego zasadne było umorzenie postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Brak było przy tym podstawy prawnej do zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącej. Nie zachodzi bowiem żadna z dwóch przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sytuacji, umożliwiających zasądzenie kosztów postępowania zakończonego postanowieniem o umorzeniu postępowania. Należą do nich: zastosowanie przez organ tzw. autokontroli, przewidzianej w art. 54 § 3 k.p.a. (art. 201 § 1 p.p.s.a.) oraz umorzenie wskutek przeprowadzonej mediacji - na podstawie art. 118 § 2 p.p.s.a. (art. 201 § 2 p.p.s.a.). Dodać należy, że art. 54 § 3 p.p.s.a. umożliwiający uwzględnienie skargi wniesionej do sądu administracyjnego na etapie przedsądowym, zakłada określone rygory, które muszą być uwzględnione. Chodzi o to, że organ administracji publicznej musi uwzględnić wniesioną skargę w całości, a zatem musi uznać za zasadne zawarte w skardze zarzuty, podstawę prawną i wnioski. To zaś w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło, ponieważ przyczyną stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji były uchybienia związane dokonywaniem doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym, a nie kwestie merytoryczne również podniesione w skardze. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.