V SA/Wa 2734/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant specjalista - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Miasta na Prawach Powiatu R. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez miasto na prawach powiatu R. (dalej: strona, zobowiązana, skarżąca) była decyzja Ministra Finansów (dalej: Minister lub organ) z [...] kwietnia 2015r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] listopada 2014r., nr [...] zobowiązującą skarżącą do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. w wysokości 236.205 zł. Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W związku z przeprowadzoną kontrolą u skarżącej w zakresie prawidłowości realizacji obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę do naliczania części oświatowej subwencji ogólnej w latach 2009 - 2010, Ministerstwo Edukacji Narodowej pismem z [...] września 2014 r. poinformowało Ministra Finansów o uzyskaniu przez stronę nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości 236.205 zł. Wyjaśniło, że kontrola Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wykazała nieprawidłowości w danych o liczbie uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego w: Zespole Szkół nr [...] Specjalnych w R., Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] Specjalnych w R., Zespole Szkół nr [...] Specjalnych w R., Zespole Szkół nr [...] Specjalnych w R i Gimnazjum w Zespole Szkół nr [...] Specjalnych w R. Wskazano, że liczba uczniów przeliczeniowych została zawyżona łącznie o 54,1209 uczniów. Pismem z [...] października 2014 r. strona została powiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010. Skarżąca w piśmie z [...] października 2014 r. przedstawiła okoliczności powstania błędów oraz zajęła stanowisko w sprawie. Decyzją z [...] listopada 2014 r. Minister Finansów zobowiązał skarżącą do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. we wskazanej powyżej wysokości. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie z [...] lutego 2015 r. Minister Edukacji Narodowej wypowiedział się w sprawie zwrotu przez miasto na prawach powiatu R. części powiatowej części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010. Minister Finansów decyzją z [...] kwietnia 2015 r. o wskazanym wyżej numerze utrzymał w mocy decyzję własną z [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczył zastosowane przepisy i wskazał, że część oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 została podzielona przez Ministra Edukacji Narodowej na podstawie algorytmu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010 (Dz. U. Nr 222, poz. 1756, dalej: rozporządzenie z 22 grudnia 2009r.). Algorytm przewidywał m. in. odrębne wagi P2, P4 i P5, przy których mogli zostać uwzględnieni uczniowie wykazani w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2009 r. posiadający orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o których mowa w art 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r., nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej: u.s.o.), tj. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane z uwagi na niepełnosprawności, o których mowa w opisie ww. wag, a w przypadku wagi P5 również dzieci i młodzież z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim realizującą obowiązek szkolny lub obowiązek nauki poprzez uczestnictwo w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych, jeżeli posiadali orzeczenia o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych. Liczba uczniów (wychowanków) szkół i placówek uwzględniona przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego, w tym dla Miasta na Prawach Powiatu R., została ustalona na podstawie danych uzyskanych z systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r. i na dzień 10 października 2009 r. Jak wskazał organ, zgodnie z § 6 pkt 1 lit. k rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zbiorczych (Dz. U. Nr 277, poz. 2746, ze zm., dalej: rozporządzenie z 16 grudnia 2004r.) w ramach systemu informacji oświatowej zbierane były również dane o liczbie uczniów i wychowanków według specjalnych potrzeb edukacyjnych, wynikających z opinii lub orzeczeń, o których mowa wart. 71b ust. 3-3b u.s.o. Organ uznał, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego, nie stwierdza natomiast u ucznia niepełnosprawności. Wyjaśnił, że Zespoły orzekające działające w poradniach psychologiczno-pedagogicznych mogły w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, w części "z uwagi na", użyć określenia "sprzężone niepełnosprawności" albo wskazać co najmniej dwie niepełnosprawności, z których każda wymagała specjalnej organizacji nauki i odrębnych metod pracy dydaktycznej dostosowanych do indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych ucznia. O niepełnosprawności sprzężonej można było mówić, gdy w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego zespół orzekający wskazał co najmniej dwie niepełnosprawności, z których każda wymagała specjalnej organizacji nauki i odrębnych metod pracy dydaktycznej dostosowanych do indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych ucznia. Rodzaje niepełnosprawności zostały wymienione w § 2 ust. 1 pkt 1- 8 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie określenia warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach (Dz. U. Nr 19, poz. 166, dalej: rozporządzenie z 18 stycznia 2005r.). W kategorii "niepełnosprawności" nie mieści się "niedostosowanie społeczne" oraz jego podkategorie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 13-16 rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r. oraz przewlekłe choroby i zaburzenia psychiczne. Wskazał, że instrukcja wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.7 (30 września 2009 r.) jednoznacznie określała, że należy w odrębnych tabelach wykazywać uczniów z więcej niż jedną niepełnosprawnością (tabela NP1) i osobno uczniów z jedną niepełnoprawnością (tabela NP2). Instrukcja wskazywała również, iż w przypadku co najmniej dwóch niepełnosprawności mówimy o występowaniu u ucznia niepełnosprawności sprzężonej zdefiniowanej w art. 3 pkt 18 u.s.o., dodanym przez art. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 458) oraz wymienionej w § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia z 18 stycznia 2005r. Zauważył, że odrębnie również byli wykazywani uczniowie niedostosowani społecznie (tabela NP2a). Instrukcja wyjaśniała, że jeżeli w orzeczeniu wskazano występowanie u ucznia niepełnosprawności oraz niedostosowania społecznego, taki przypadek nie oznacza niepełnosprawności sprzężonej, a ucznia należało wykazać w tabeli NP2 i w tabeli NP2a. Minister wyjaśnił, że warunków do wykazania w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu, w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 przy wagach P2, P4 i P5, nie spełniali uczniowie, którzy według stanu na dzień 30 września 2009 r., nie posiadali orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego, a w przypadku dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim - orzeczeń o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, a orzeczenia te uzyskali dopiero po okresie sprawozdawczym, tj. po dniu 30 września 2009 r. Również uczniowie, którzy posiadali nieważne orzeczenia, tj. wydane na czas nauki w szkole podstawowej (uczeń w dniu 30 września 2009 r. był już uczniem gimnazjum), do czasu rozpoczęcia nauki w klasie I szkoły podstawowej specjalnej (uczeń uczęszczał do klasy I Szkoły Przysposabiającej do Pracy, bądź na dany rok szkolny (na rok szkolny 1998/1999,1999/2000, 2000/2001) nie spełniali warunków do wykazania w systemie informacji oświatowej i uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010. Jak wskazał organ, jedyną podstawą do wykazywania uczniów objętych kształceniem specjalnym w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010, stanowiły orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego, przy czym uczniowie posiadający orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego powinni zostać wykazani w systemie informacji oświatowej zgodnie z niepełnosprawnością wskazaną w tym orzeczeniu, a dzieci i młodzież z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, dla których w danej szkole lub placówce organizowane są zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze - na podstawie orzeczeń o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych. Warunków do wykazania w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r, a następnie uwzględnienia przy naliczaniu, w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej dla Miasta na Prawach Powiatu R. na rok 2010, - przy wadze P2, nie spełniało: 6 uczniów Zespołu Szkół Nr [...] Specjalnych w R., 10 uczniów Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] Specjalnych w R. oraz 1 uczennica Zespołu Szkół Nr [...] Specjalnych w R., co do których Zespoły nie posiadały ważnych na dzień sprawozdawczy (tj. 30 września 2009 r.) orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, - przy wadze P5, jako uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi nie spełniało 3 uczniów Zespołu Szkół Nr [...] Specjalnych w R., którzy posiadali orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane z uwagi na jedną niepełnosprawność. Upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym, upośledzenie umysłowe w stopniu znacznym, choroba przewlekła, Zespół Downa, o których mowa w diagnozie orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, nie stanowiły niepełnosprawności wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 1-8 rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r. Ponadto, w Zespole Szkół Nr [...] Specjalnych w R., ujęto jednego ucznia, który z uwagi na orzeczone upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim, nie mógł pobierać nauki w tej szkole. Zgodnie bowiem z § 1 pkt 5 statusu, Zespół Szkół Nr [...] Specjalnych w R. kształci dzieci i młodzież z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym, znacznym i głębokim. W wyniku wykazania w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2010 r. błędnych danych przez: - Zespół Szkól Nr [...] Specjalnych w R., została zawyżona o 1 ucznia liczba uczniów ogółem i liczba uczniów, którzy przy ustalaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 zostali przeliczeni wagami P4, P26 i P40 oraz o 3 uczniów niesłusznie przeliczonych wagą P5 zamiast wagą P4, - Zespół Szkół Nr [...] Specjalnych w R., została zawyżona liczba uczniów przeliczonych wagą P2 - o 6 uczniów, - Zespół Szkół Nr [...] Specjalnych w R., została zawyżona liczba uczniów przeliczonych wagą P2 - o 6 uczniów oraz liczba uczniów przeliczonych wagą P4 - o 4 uczniów, - Zespół Szkół Nr [...] Specjalnych w R. została zawyżona liczba uczniów przeliczonych wagą P2 - o 1 ucznia. Dane te zostały ustalone na podstawie wyjaśnień Ministra Edukacji Narodowej przedstawionych w pismach z [...] września 2014r. oraz z [...] lutego 2015 r. i w wyniku kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2013 r. skierowanego do miasta R. Minister Finansów ustalił, że w części powiatowej część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2010, o której strona została powiadomiona pismem z [...] lutego 2010 r. została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej liczby uczniów przeliczeniowych o 54,1209 uczniów i wynosiła 40.240.501 zł. Część oświatowa subwencji ogólnej bez uwzględnienia 54,1209 uczniów przeliczeniowych wynosi 40.004.296 zł. Kwotę 236.205 zł stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą otrzymała strona na rok 2010, a kwotą ustaloną w postępowaniu, organ uznał za kwotę nienależną. Minister Finansów wypowiedział się także w kwestii zarzutów odwołania i uznał je za niezasadne. Wskazał, że w sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 276 ze zm., dalej: k.p.a.), gdyż złożenie skargi przez stronę w innym postępowaniu dotyczącym subwencji ogólnej za 2009 r. nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu tego przepisu. W związku z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. organ zauważył, że decyzja z [...] listopada 2014 r. zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz wskazuje zawyżoną liczbę uczniów w podziale na poszczególne Zespoły Szkół oraz przy poszczególnych wagach, wykazaną w systemie informacji oświatowej i uwzględniona przy naliczaniu, w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej dla zobowiązanej na rok 2010. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych tym przepisem. Organ poza wskazaniem, że jego decyzja nie ma charakteru uznaniowego i suchym przytoczeniem danych wynikających z ustaleń kontroli w ogóle nie odnosi się do poruszanych przez zobowiązaną kwestii związanych z interpretacją przepisów prawa, a w jej ocenie ma to znaczenie dla oceny czy wyniki kontroli w tym kontekście są prawidłowe ponieważ jeżeli przyjąć wyjaśnienia Miasta za zasadne przynajmniej w części należałoby uznać, że uczniowie posiadali jednak ważne orzeczenia. Brak odniesienia się Ministra Finansów do tego zagadnienia stanowi także naruszenie art. 9 i 11 k.p.a. Na marginesie zauważyła, że to właśnie Ministerstwa jako najwyższe organy władzy administracyjnej wykonawczej przygotowujące regulacje prawne są odpowiedzialne za ich poprawność, a w przypadku wątpliwości co do ich interpretacji czy stosowania powinny obywatelom wyjaśnić związane z tym kwestie, a nie działać w ten sposób, że konsekwencje wadliwych regulacji ponosi wyłącznie obywatel lub jak w tym przypadku cały samorząd. 2) brak podstaw prawnych do przeprowadzenia kontroli w jednostkach oświatowych przez Urząd Kontroli Skarbowej, 3) art. 37 ust 1 pkt 2 ustawy z 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2014r., poz. 1115 ze zm., dalej: u.d.j.s.t.) w związku z art. 169 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.) uprzednio art. 145 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych oraz art 71 b u.s.o. w związku z rozporządzeniem z 22 grudnia 2009r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i interpretację, tj. przyjęcie, że w niniejszej sprawie skarżąca uzyskała nienależną, a zatem otrzymaną bez podstawy prawnej subwencje, 4) § 7 ust. 3 rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania ( Dz.U., Nr 13 poz. 114 ze zm., dalej: rozporządzenie z 12 lutego 2001r.), oraz § 20 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008r w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz.U., Nr 173, poz. 1072, dalej: rozporządzenie z 18 września 2008r.) poprzez ich niezastosowanie, tj. przyjęcie, że orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane na czas nieokreślony oraz na konkretny okres edukacyjny nie stanowią podstawy wpisu do SIO. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa - art.145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami skargi. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakreślonych tymi przepisami granicach, sąd stwierdza, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie była prawidłowość decyzji Ministra Finansów, nakładającej na stronę obowiązek zwrotu nienależnie wypłaconej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.d.j.s.t. w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji; 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Sąd w pełni podziela ustalenia dokonane w tym zakresie przez Ministra Finansów i uznaje je za własne. W odniesieniu do zarzutu naruszenia wskazanego wyżej art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. stwierdzić należało, że jest on niezasadny. Przedmiotem prowadzonego przez Ministra Finansów postępowania był zwrot przez zobowiązaną nienależnie otrzymanej kwoty, w części powiatowej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010. Sytuację uzyskania przez jednostkę samorządu terytorialnego kwoty części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości wyższej od należnej reguluje cytowany wyżej art. 37 u.d.j.s.t. W myśl art. 71b ust. 1 u.s.o. kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a ww. ustawy, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5. Zgodnie z art. 71b ust. 3 u.s.o. opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. Art.71b ust. 5 u.s.o. zobowiązuje Starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego do zapewnia mu, na wniosek rodziców, odpowiedniej formy kształcenia, uwzględniając rodzaj niepełnosprawności, w tym stopień upośledzenia umysłowego. Należy również wyjaśnić, że w okresie którego dotyczy rozpoznawana sprawa obowiązywała ustawa z dnia 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej (Dz.U. Nr 49, poz.463 ze zm., dalej: ustawa o SIO). Stosownie do art. 4 ust.1 tej ustawy szkoły i placówki oświatowe prowadziły bazy danych oświatowych obejmujące zbiory danych określone w ustawie, między innymi zbiór danych o uczniach, słuchaczach, wychowankach i absolwentach. Zbiór ten, stosownie do art. 3 ust.3 pkt 1 lit. h) ustawy o SIO powinien obejmować między innymi zbiory danych o liczbie uczniów, słuchaczy, wychowanków oraz absolwentów z poprzedniego roku szkolnego, w tym niebędących obywatelami polskimi, według specjalnych potrzeb edukacyjnych wynikających z opinii lub orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3-3b u.s.o., albo posiadania zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki. Dane, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1, są aktualizowane i przekazywane według stanu na dzień 30 marca i 30 września każdego roku (art. 8 ust. 1 ustawy o SIO). Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się z Ministrem, że orzeczenie o których mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o. nie stwierdzają u ucznia niepełnosprawności, gdyż orzeczenia o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności wydawane są przez Powiatowe Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności i Stopniu Niepełnosprawności na podstawie przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. W ocenie sądu z powyższych przepisów ustawy o systemie oświaty jednoznacznie wynika, że warunkiem objęcia dziecka kształceniem specjalnym jest posiadanie przez niego orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego. Konsekwencją uregulowań ustawowych dotyczących kształcenia specjalnego są zapisy przyjęte w algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 22 grudnia 2009 r. Zakres zadań realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego ustalony został na podstawie danych uzyskanych z systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r. Zgodnie z opisami wag P2, P4 i P5, przy wagach tych mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie wykazani w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2009 r., którzy posiadali orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego wydane z uwagi na niepełnosprawności wymienione w opisie tych wag, a w przypadku dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim uczestniczący w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych - orzeczenia o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, a nie wszyscy uczniowie niepełnosprawni wykazani w systemie informacji oświatowej. Zatem w przedmiotowej sprawie badaniu i ocenie podlegało uzyskanie przez skarżącą części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010. Minister Finansów ustalił, że w części powiatowej część oświatowa subwencji ogólnej dla Miasta na Prawach Powiatu R. została nieprawidłowo skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej liczby uczniów przy wagach P2 i P5. Uczniowie ci nie posiadali według stanu na dzień 30 września 2009 r. aktualnych orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego bądź posiadali orzeczenia wydane z uwagi na jedną niepełnosprawność, a nie niepełnosprawności sprzężone. Ponadto jeden uczeń w ogóle nie mógł pobierać nauki w jednej ze szkół, gdyż nie spełniał wymagań Statutu tej szkoły, gdyż posiadał upośledzenie umysłowe o stopniu lekkim, zamiast wymaganego przez szkołę stopnia umiarkowanego, znacznego lub głębokiego. W związku z tym, że jedyną podstawą do ujmowania uczniów przy dodatkowych wagach P2, P4 i P5 były orzeczenia, o których mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o., które uczniowie powinni byli posiadać na dzień 30 września 2009 r. nie można uznać, że przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej przy dodatkowych wagach mogli zostać uwzględnieni uczniowie, którzy takie orzeczenia uzyskali po dniu 30 września 2009 r. nawet jeżeli były to orzeczenia wydane na czas nieokreślony, albo posiadający orzeczenia na poprzedni etap nauki bądź na nieaktualny rok szkolny. W tym miejscu sąd podziela stanowisko Ministra Finansów, że jeżeli uczeń posiadał orzeczenie na poprzedni etap edukacyjny, na okres roku szkolnego wskazany w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, który upłynął, winien był uzyskać następne orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 3 rozporządzenia z 12 lutego 2001 r. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydawane były na okres roku szkolnego, etapu edukacyjnego, okres kształcenia w danej szkole albo na czas nieokreślony. Podobny zapis zawierał również § 9 ust. 1 rozporządzenia z 18 września 2008 r., który przewidywały wydanie orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego na okres roku szkolnego, etapu edukacyjnego albo okres kształcenia w danej szkole. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w sprawie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej nie ma zastosowania przepis art. 169 u.f.p. dotyczący zwrotu do budżetu państwa dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Zastosowanie bowiem miał cyt. wyżej art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t., który stanowił materialnoprawną podstawę orzekania przez organ. Zatem zarzut naruszenia przez Ministra Finansów art. 169 u.f.p. jest zatem bezprzedmiotowy. Minister Finansów dokładnie wyjaśnił stan faktyczny przedmiotowej sprawy oraz w sposób wyczerpujący rozpoznał cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały ustalone w oparciu o przekazany przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. wynik kontroli z [...] maja 2013 r. nr [...] przeprowadzonej w szkołach prowadzonych przez stronę w zakresie prawidłowości realizacji obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę do naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej w latach 2009-2010 oraz na podstawie wyjaśnień Ministra Edukacji Narodowej. Urząd Kontroli Skarbowej w K. przeprowadził kontrolę w ramach kompetencji określonych w przepisach ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2015r., poz. 553, ze zm.). Podstawę do przeprowadzenia kontroli stanowił art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który stanowił m.in., że do zadań Urzędów Kontroli Skarbowej należy kontrola zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi. Powołanie się przez UKS w K. na art. 31 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 290 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) dotyczy jedynie kwestii proceduralnych a nie materialnoprawnych, które regulowane były art. 2 wskazanej ustawy. Zatem podmiot ten był uprawniony do przeprowadzenia kontroli. Co więcej skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych w toku kontroli, tylko dokonuje swoistej interpretacji ustalonych faktów. Dlatego też organ mógł przyjąć dokonane przez UKS ustalenia i stosownie je ocenić. Strona natomiast mogła - z czego korzystała, zarówno na etapie postępowania kontrolnego jak i postępowania administracyjnego –odnieść się do tych ustaleń. Podkreślić trzeba, że dokumenty na podstawie których Minister Finansów dokonał ustalenia stanu faktycznego zostały sporządzone przez organ kontroli skarbowej i Ministra Edukacji Narodowej w zakresie ich działania (pismo z dnia [...] grudnia 2014 r.). Stanowią więc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zdaniem sądu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia przez Ministra Finansów § 7 ust. 3 rozporządzenia z 12 lutego 2001 r. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 71b ust. 6 u.s.o. Minister Edukacji Narodowej w ww. rozporządzeniu z 12 lutego 2001 r. określił między innymi wzór orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Sąd zauważa, że w decyzji z [...] kwietnia 2015 r. Minister Finansów wyjaśnił stronie (strona 3 decyzji), że zgodnie ze wzorem orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 12 lutego 2001 r. w orzeczeniu należało wskazać z uwagi na jaki rodzaj zaburzeń i odchyleń rozwojowych dziecka, wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, orzeka się o potrzebie kształcenia specjalnego. Podał również, że Zespoły orzekające działające w poradniach psychologiczno-pedagogicznych mogły w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, w części "z uwagi na", użyć określenia "sprzężone niepełnosprawności" albo wskazać co najmniej dwie niepełnosprawności, z których każda wymagała specjalnej organizacji nauki i odrębnych metod pracy dydaktycznej dostosowanych do indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych ucznia. O niepełnosprawności sprzężonej można było mówić, gdy w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego zespół orzekający wskazał co najmniej dwie niepełnosprawności, z których każda wymagała specjalnej organizacji nauki i odrębnych metod pracy dydaktycznej dostosowanych do indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych ucznia. Zasadnie także organ stwierdził, że rodzaje niepełnosprawności zostały wymienione w § 2 ust. 1 pkt 1- 8 rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r. Natomiast w pkt 9 tego paragrafu wskazano oddzielną kategorię związaną ze sprzężonymi niepełnosprawnościami. W kategorii "niepełnosprawności" nie mieści się "niedostosowanie społeczne" oraz jego podkategorie wymienione w pkt 13-15 § 2 ust. 1 rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r. oraz przewlekłe choroby i zaburzenia psychiczne. Prawidłowo również Minister Finansów, za Ministrem Edukacji Narodowe, zwrócił uwagę na wzór orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 18 września 2008 r. w którym to wzorze orzeczenia wskazano, iż zespół orzekający "orzeka o potrzebie kształcenia specjalnego ze względu na ......" i w tym miejscu należało wskazać rodzaj niepełnosprawności dziecka, w tym stopień upośledzenia umysłowego, lub niedostosowanie społeczne, orzeka się o potrzebie kształcenia specjalnego, a w przypadku niepełnosprawności sprzężonej - wskazać współwystępujące niepełnosprawności. Co więcej należy stwierdzić, że definicja "niepełnosprawności sprzężonej" w rozumieniu występowania u dziecka niesłyszącego lub słabosłyszącego, niewidomego lub słabowidzącego, z niepełnosprawnością ruchową, z upośledzeniem umysłowym albo z autyzmem co najmniej jeszcze jednej z wymienionych niepełnosprawności, została wprowadzona do ustawy o systemie oświaty ustawą z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U., Nr 56 poz. 458). Ustawa ta weszła w życie od dnia 22 kwietnia 2009 r. i w art. 3 pkt 18 zmienianej ustawy zawarła ww. definicję legalną niepełnosprawności sprzężonej. Wymienione w powyższym przepisie niepełnosprawności pokrywają się z niepełnosprawnościami wskazanymi w § 2 ust. 1 pkt 1- 8 rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r. Zatem od tej daty, strona nie powinna mieć - jeśli wcześniej miała, czego sąd nie potwierdza - jakichkolwiek wątpliwości, co należało rozumieć przez ten termin. Trzeba również podkreślić, że wejście w życie tego przepisu dawał skarżącej możliwość prawidłowego wykazywania przez szkoły i placówki w systemie informacji oświatowej danych o uczniach objętych kształceniem specjalnym z uwagi na niepełnosprawności sprzężone, które stanowiły podstawę do kalkulacji kwoty części oświatowej subwencji ogólnej dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego. Wbrew twierdzeniom strony Minister Finansów nie wskazywał w zaskarżonej decyzji, że uczniowie posiadający orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych wydane na czas nieokreślony nie mogą być wykazywani w systemie edukacji oświatowej. W wyniku kontroli z [...] maja 2013 r. skierowanym do miasta R. dane o orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego zostały przedstawione dla poszczególnych uczniów (Zespołu Szkół Nr [...] Specjalnych im. [...], Zespołu Szkół Nr [...] Specjalnych, Zespołu Szkół Nr [...] Specjalnych, Zespołu Szkół Nr [...] Specjalnych w R.) ze wskazaniem daty ich wydania, a także okresu, na który zostały wydane (na czas nieokreślony, okres roku szkolnego, okres kształcenia w danej szkole, etapu edukacyjnego). W śród zawyżonej liczby uczniów przyjętej do naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010, nie było uczniów, którzy na dzień 30 września 2009 r. posiadaliby orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane na czas nieokreślony). Słusznie także organ wskazywał w decyzji, że warunków do wykazania w systemie informacji oświatowej nie spełniali uczniowie, którzy posiadali nieważne orzeczenia, tj. 1) wydane na czas nauki w szkole podstawowej (uczeń w dniu 30 września 2009 r. był już uczniem gimnazjum), 2) do czasu rozpoczęcia nauki w szkole podstawowej specjalnej (uczeń uczęszczał do Szkoły Przysposabiającej do Pracy), 3) na dany rok szkolny (na rok szkolny 1998/1999, 1999/2000, 2000/2001). Warunków takich nie spełniali też uczniowie, którzy według stanu na dzień 30 września 2009 r., nie posiadali orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego, a orzeczenia te uzyskali dopiero po okresie sprawozdawczym, tj. po dniu 30 września 2009 r. W ocenie sądu dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie mogło mieć znaczenia, że po okresie sprawozdawczym poradnie psychologiczno-pedagogiczne wydały uczniom orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego na czas nieokreślony, ani też że orzeczenia te zostały wydane przed wyliczeniem kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009. Podstawę do ustalenia kwoty części oświatowej subwencji ogólnej dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego, w tym i dla skarżącej, stanowiły bowiem dane o uczniach wykazane w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r., w tym dane o uczniach wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Słusznie także w tym zakresie zwrócił uwagę organ, że na uczniów, którzy uzyskali orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego po dniu 30 września 2009 r., strona miała możliwość uzyskania środków z rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej. Zgodnie z "Kryteriami podziału 0,6% rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010", o których pismem z [...] lutego 2010 r. Minister Edukacji Narodowej poinformował wszystkie jednostki samorządu terytorialnego. Zatem skarżąca miała możliwość wystąpienia z wnioskiem o dofinansowanie wzrostu zadań w I półroczu roku budżetowego 2010 polegającego na zwiększeniu łącznej liczby uczniów (wychowanków) w szkołach i placówkach. Ponadto część oświatowa subwencji ogólnej nie jest jedynym źródłem finansowania zadań oświatowych, lecz jedynie uzupełnia dochody własne jednostek samorządu terytorialnego. O przeznaczeniu środków otrzymanych z części oświatowej subwencji ogólnej - zgodnie z art. 7 ust. 3 u.d.j.s.t. - decyduje organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Dlatego też podnoszony przez stronę zarzut naruszenia § 7 ust. 3 rozporządzenia z 12 lutego 2001r. oraz § 20 rozporządzenia z 18 września 2008 r. był bezzasadny. Tym bardziej, że organ w żaden sposób nie kwestionował ważnych orzeczeń. Sąd także stwierdza, że podział części oświatowej subwencji ogólnej odbył się z uwzględnieniem zakresu realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, w tym przez stronę zadań oświatowych ustalonego na podstawie danych uzyskanych z systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r. i na dzień 10 października 2009 r. Zgodnie z § 6 pkt 1 lit. k rozporządzeniem z 16 grudnia 2004 r. w ramach systemu informacji oświatowej zbierane były również dane o liczbie uczniów i wychowanków według specjalnych potrzeb edukacyjnych, wynikających z opinii lub orzeczeń, o których mowa wart 71b ust. 3-3b u.s.o., w tym orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego i orzeczeń o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych. Dlatego też nie można zgodzić się ze skarżącą, że finansowane i wykazywane w SIO jest dziecko i jego niepełnosprawność. Kształceniem specjalnym obejmuje się uczniów niepełnosprawnych na podstawie orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego. Dlatego też uzyskanie części oświatowej subwencji ogólnej w określonej wysokości uzależnione jest od posiadania przez ucznia orzeczenia, o którym mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o. Słusznie zatem organ stwierdził, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogło mieć znaczenia, że uczeń, faktycznie w placówce przebywa i pozostaje niepełnosprawny, gdyż warunkiem koniecznym uzyskania subwencji było m.in. legitymowanie się przez danego ucznia określonym aktualnym orzeczeniem. Sąd dodatkowo wyjaśnia, że podstawą przyznania subwencji w określonej wysokości jest posiadanie orzeczenia wydanego zgodnie z art.71b ust. 3 u.s.o. Wskazuje na to przepis art.71b ust. 5 u.s.o., który obliguje Starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka do zapewnia mu, na wniosek rodziców, odpowiedniej formy kształcenia, uwzględniając rodzaj niepełnosprawności, w tym stopień upośledzenia umysłowego, ale tylko w odniesieniu do dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Ponadto przepisy rozporządzenia z 22 grudnie 2009 r. w sposób wyraźny uzależniają przyznanie określonej wagi od posiadania orzeczeń, o których mowa w art. 71 b ust. 3 u.s.o. Dlatego Dyrektor Szkoły/Zespołu szkół nie był uprawniony do wprowadzenia do systemu informacji oświatowej informacji o uczniach z niepełnosprawnością sprzężoną, jeżeli nie dysponował najpóźniej w dniu 30 września danego roku, tj. w dacie aktualizacji i przekazywania danych SIO orzeczeniem o takiej niepełnosprawności wydanym zgodnie z art.71b ust. 3 u.s.o. Za niezasadny również sąd uznał zarzut naruszenia przez Ministra Finansów art. 107 § 3 k.p.a. Organ ten wnikliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną decyzji. Minister Finansów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej. Wyjaśnił, dlaczego warunków do wykazania w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r, a następnie uwzględnienia przy naliczaniu, w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej dla zobowiązanej na rok 2010 nie spełniali uczniowie nie posiadający na dzień 30 września 2009 r. aktualnych orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego, a także dlaczego warunków do przeliczenia wagą przeznaczoną dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi nie spełniali uczniowie posiadający orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane z uwagi na jedną niepełnosprawność. Prawidłowo również Minister Finansów wyjaśnił, że jedyną podstawą do wykazywania uczniów objętych kształceniem specjalnym w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010, stanowiły orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego, a dzieci i młodzież dla których w danej szkole lub placówce organizowane są zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze - orzeczenia o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych. W związku z powyższym okoliczności, na które powoływała się strona, m.in. brak wpływu Miasta na uzyskanie przez uczniów orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego nie mogły mieć wpływu na decyzję zobowiązującą do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010. Przepis art. 37 u.d.j.s.t. nie przewiduje bowiem takich przesłanek wydania decyzji. W związku z powyższym bezzasadny pozostaje zarzut naruszenia przez Ministra Finansów art. 9 i 11 k.p.a. Mając powyższe na względzie sąd uznał, że wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. Ponadto sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy, uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.