V SA/Wa 2739/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej; oddala skargę. Przedmiotem skargi z dnia 27 maja 2015r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J.U. (dalej jako: "Skarżący", "Wnioskodawca") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (ARiMR) nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. ustalił Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu z tytułu renty strukturalnej w wysokości [...] zł, powiększoną o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczane od dnia następującego po upływie terminu 60 dni od daty doręczenia tej decyzji. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie. Pismem z dnia [...] września 2014 r. J. U. zwrócił się o rozłożenie na raty kwoty [...] zł z uwagi na bardzo trudną sytuację materialną, gdyż nie uzyskuje żadnego dochodu i utrzymuje się z renty małżonki, A. U. otrzymywanej z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w wysokości [...] zł. Strona wskazała także, że nie posiada żadnych nieruchomości ani rzeczy ruchomych. Posiada natomiast zadłużenie w ZUS. Postanowieniem [...] z dnia [...] października 2014 r. Prezes ARiMR odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozłożenia na raty kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, uzasadniając, że postępowanie może zostać wszczęte dopiero po wydaniu prawomocnej decyzji w sprawie ustalenia kwoty płatności nienależnej (nadmiernej) podlegającej zwrotowi. Pismem z dnia [...] października 2014 r. J. U. wystąpił z prośbą o umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, z uwagi na bardzo trudną sytuację finansową i zdrowotną. Strona została wezwana do sprecyzowania żądania zawartego w ww. piśmie. Strona w pismach z dnia [...] listopada 2014 r. i [...] listopada 2014 r. wskazała, iż pismo z dnia [...] października 2014 r. jest wnioskiem o umorzenie kwoty [...] zł, z uwagi na bardzo trudną sytuację finansową. Po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] października 2014 r. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. Nr [...], decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie wniosła skargi. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. wezwano Stronę do uzupełnienia wniosku o informacje na temat sytuacji majątkowej, źródeł i wysokości dochodów wnioskodawcy oraz osób prowadzących z wnioskodawcą wspólne gospodarstwo domowe, posiadanych nieruchomości i ruchomości. W dniu [...] stycznia 2015 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło oświadczenie J.U. o nieosiąganiu dochodu. Strona oświadczyła, że utrzymuje się z żoną z Jej renty chorobowej w wysokości [...] zł, razem z żoną zajmują dwie izby w budynku mieszkalnym syna, nie posiadają samochodu ani innych ruchomości, Strona nie posiada też żadnych nieruchomości. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił J. U. umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ustalonej w odrębnym postępowaniu decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Odmawiając umorzenia należności Prezes ARiMR wskazał, iż fakt znajdowania się dłużnika w trudnej sytuacji materialnej, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., nie stanowi przesłanek umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności, podkreślając, iż w ocenie organu I instancji w przedmiotowym przypadku nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności, nie ma zatem możliwości zastosowania § 3 ust.1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. J. U. złożył odwołanie od decyzji Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że niniejsza sprawa dotyczy umorzenia należności oraz odsetek za zwłokę naliczonych od należności z tytułu środków wypłaconych Stronie w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Organ wyjaśnił, że kwestie związane z umarzaniem należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów przepis ust. 1, wskazujący na przesłanki umorzenia należności z tytułu wypłaconych przez ARiMR środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także z tytułu zabezpieczeń i kar nieobjętych klasyfikacją budżetową Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, ma zastosowanie również do należności z tytułu wypłaconych przez ARiMR środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tego funduszu po zakończeniu realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013. Organ podkreślił, że należy mieć na względzie, że § 3 ust. 1 nie przewiduje możliwości umarzania należności z tytułu wypłaconych przez agencje płatnicze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich. Możliwość taką wprowadza § 3 ust. 2 tego rozporządzenia w odniesieniu do PROW 2007-2013, ale po zakończeniu jego realizacji. Ponadto, w myśl art. 33 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz. U. UE L 209 z 11.08.2005 r., str. 1), Państwo Członkowskie może zdecydować o wstrzymaniu procedury windykacji po zakończeniu programu rozwoju obszarów wiejskich, na warunkach przewidzianych w art. 32 ust. 6. Zatem również brzmienie tego przepisu wskazuje, że umorzenie kwot nienależnie pobranych płatności ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie, możliwe jest dopiero po zakończeniu realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (PROW 2007-2013). Należy jednak mieć na względzie, że rozporządzenie 1290/2005 zostało uchylone z dniem 1 stycznia 2014 r. przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549). Organ wskazał, że rozporządzenie 1306/2013 nie zawiera regulacji analogicznej do art. 33 ust. 7 rozporządzenia 1290/2005. Uchylone zostały również regulacje dotyczące okresu realizacji PROW 2007-2013 i zakończenia tego programu zawarte w rozporządzeniu 1290/2005 (art. 28). Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 88 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. U. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 487) rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 utraciło moc. Stosuje się je jednak nadal do operacji realizowanych zgodnie z programami zatwierdzonymi przez Komisję na mocy tego rozporządzenia przed dniem 1 stycznia 2014 r. Przepisy rozporządzenia 1698/2005 znajdą zatem zastosowanie do PRO W 2007-2013. Zgodnie zaś z przepisem art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005 bez uszczerbku dla art. 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, wydatki kwalifikują się do wkładu z EFRROW, jeżeli odpowiednia pomoc jest rzeczywiście wypłacana przez agencję płatniczą pomiędzy dniem 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2015 r. Operacje podlegające współfinansowaniu nie powinny być zakończone przed datą rozpoczęcia kwalifikowalności. Skoro zatem za kwalifikowalne uznaje się wydatki obejmujące okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2015 to okres ten uznać należy za okres realizacji PROW 2007-2013. Wskazuje na to również brzmienie art. 86 rozporządzenia 1698/2005 dotyczący oceny okresowej i ex post realizacji poszczególnych programów. Zgodnie z ust. 7 tego przepisu ocenę bieżącą organizuje się z inicjatywy instytucji zarządzających we współpracy z Komisją. Organizuje się ją na bazie wieloletniej i obejmuje ona okres 2007-2015. Zatem również i ten przepis wskazuje na to, że realizacja PROW 2007-2013 obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. W konsekwencji, zdaniem organu, przyjąć należy, że w myśl przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. kwestia umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 - 6 w odniesieniu do PROW 2007-2013 będzie mogła być rozważana po zakończeniu realizacji tego programu tj. po dniu 31 grudnia 2015 r. Niezależnie od powyższego organ zauważył, iż zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., Prezes agencji płatniczej, w omawianym przypadku Prezes ARiMR, umarza z urzędu należności przypadające Agencji z tytułu wypłaconych przez nią środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, o ile należność w ramach jednego programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.). Organ podkreślił, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1913/2006 zostało, z dniem 4 września 2014 r., uchylone przez rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18). Z przepisu art. 40 w związku z art. 36 lit. g rozporządzenia Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany euro to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca, w którym wydana została decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranej płatności. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że w niniejszej sprawie decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności została wydana w dniu [...] września 2014 r., tak więc należy zastosować kurs na dzień [...] sierpnia 2014 r. Na dzień [...] sierpnia 2014 r. kurs wymiany euro opublikowany przez Europejski Bank Centralny wynosił [...] zł, a więc kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła [...] zł, podczas gdy zadłużenie J. U. z tytułu nienależnie pobranych płatności wynosiło [...] zł. Przedmiotowa należność mogłaby być umorzona gdyby nie była wyższa od kwoty [...] zł. W odniesieniu do żądania Strony, dotyczącego umorzenia należności z tytułu środków wypłaconych w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, organ stwierdził, że w świetle wskazanych powyżej przepisów nie jest możliwe umorzenie należności, z częściowo innych względów niż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR. Prezes ARiMR rozważał bowiem merytoryczne przesłanki umorzenia należności, określone w § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. Niezakończenie realizacji PROW na lata 2007-2013, jeśli chodzi o przepis § 3, stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy umorzenia należności, która w przedmiotowej sprawie powinna być uwzględniana w pierwszej kolejności i nie ma potrzeby badania, czy wystąpiły inne, merytoryczne przesłanki do umorzenia należności. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r., możliwość umorzenia odsetek za zwłokę dotyczy tylko sytuacji, w której zachodzą przesłanki do umorzenia należności głównej. Z racji tego, że w przedmiotowej sprawie te przesłanki nie zaistniały nie jest też możliwe umorzenie odsetek od należności. Dalej Minister wskazał, że zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, dłużnik ma możliwość złożenia do Prezesa ARiMR wniosku o odroczenie terminu spłaty całości lub części należności lub o rozłożenie płatności całości lub części należności na raty. Organ podkreślił, iż w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. błędnie podano, że odmowa umorzenia należności dotyczy należności ustalonej decyzją Prezesa ARiMR, a nie decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. Prawidłowo natomiast wskazano numer i datę wydania decyzji oraz kwotę należności. Omyłka ta, zdaniem organu odwoławczego jest oczywista i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...], J. U. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jak i poprzedzającej ją decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. (Dz. U. z 2010 r., nr 258, poz. 1747), poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do jego zastosowania Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa,v:art.145 §1 p.p.s.a.). Zgodnie z art.134 §1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do art.209 ust.1 ustawy z dna 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz.1240 ze zm.) należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Szczegółowe zasady i tryb umarzania tych należności zostały określone w wydanym na podstawie art.209 ust.2 ustawy o finansach publicznych rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. Nr 258, poz. 1747, dalej: rozporządzenie). Przypadki, w których może nastąpić umorzenie należności zostały wymienione w § 3 ust. 1 i w § 4 ust.1 rozporządzenia. Stosownie do § 3 ust.1 rozporządzenia Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i Prezes Agencji Rynku Rolnego, zwani dalej "prezesem agencji płatniczej", mogą z urzędu umarzać w całości lub w części należności z tytułu wypłaconych przez te agencje środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także z tytułu zabezpieczeń i kar nieobjętych klasyfikacją budżetową Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek: 1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego; 2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych; 3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. W myśl ust.2 tego paragrafu przepis ust. 1 ma zastosowanie również do należności z tytułu wypłaconych przez agencje płatnicze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tego funduszu po zakończeniu realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 tj. po dniu 31 grudnia 2015 r. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że MRiRW prawidłowo przywołał ww. przepisy rozporządzenia oraz rozważył czy w sprawie nie zostały spełnione przesłanki, które umożliwiałyby umorzenie zadłużenia wnioskodawcy. Wyjaśnić należy, że stosownie do § 4 ust.1 rozporządzenia prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności, o ile należność w ramach jednego programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.). Organ orzekający prawidłowo ustalił, że w sprawie brak podstaw do umorzenia zadłużenia w oparciu o tę przesłankę, ponieważ kwota przypadających do zwrotu wielokrotnie przekracza równowartość 100 euro. Odnosząc się do podniesionej przez stronę trudnej sytuacji majątkowej strony, Sąd dostrzegając cieżką sytuację dłużnika, wyjaśnia, że okoliczności te nie mogą być podstawą umorzenia posiadanego przez skarżącego zadłużenia, ponieważ przepisy (§ 3 ust.1 rozporządzenia) takiej możliwości nie przewidują. Względy społeczne albo gospodarcze oraz możliwości płatnicze dłużnika mogą być tylko, stosownie do § 7 rozporządzenia, podstawą odroczenia terminu spłaty należności lub rozłożenia jej na raty. Zarzut naruszenia § 3 ust.1 pkt 5 rozporządzenia jest więc nieuzasadniony. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z wyżej przedstawionych przyczyn Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę