V SA/Wa 2740/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K. udzielił K. S. (dalej: strona skarżąca) częściowego wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z brakiem możliwości sprzedaży spowodowanym rosyjskim embargiem. Ww. decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi w dniu [...] stycznia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] lutego 2015 r. K. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. nr [...] Prezes Agencji Rynku Rolnego (dalej: organ) działając na podstawie art.134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 2671 ze zm., dalej “k.p.a.") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. W dniu [...] kwietnia 2015 r. K. S. nadał w placówce pocztowej Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie częściowego udzielenia wsparcia. K. S. nie kwestionował, a tym samym nie obalił domniemania doręczenia mu decyzji w dniu [...] stycznia 2015 r. potwierdzając, iż decyzję odebrała jego matka. Wniosek skarżący uzasadnił otrzymaniem w dniu [...] stycznia 2015 r. niepełnej decyzji nr [...] w sprawie częściowego udzielenia wsparcia. Wnioskodawca podniósł, że otrzymał 4 z 5 stron decyzji, a więc nie otrzymał strony zawierającej tryb i sposób jej zaskarżenia oraz zarzucił, że niewłaściwie określony został adresat decyzji. Prawidłowym adresatem powinien być [...], a nie [...]. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. o numerze [...], Prezes Agencji Rynku Rolnego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K. z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...]. W podstawie prawnej postanowienia powołano art. 59 § 2 w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organstwierdził, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu na wniesienie odwołania, a wskazane we wniosku okoliczności, nie poparte odpowiednimi dokumentami, w świetle art. 58 k.p.a., nie mogą w ocenie organu stanowić podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ wyjaśnił, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (strona w żaden dostępny sposób nie mogła usunąć przeszkody). Przeszkoda musi istnieć przez cały czas biegu terminu przypisanego do złożenia odwołania. Jeżeli dana okoliczność uniemożliwiająca zainteresowanemu wniesienie odwołania ustała przed upływem terminu, niedopuszczalne jest powoływanie się na nią w składanym wniosku. Prezes Agencji Rynku Rolnego podkreślił, że twierdzenie wnioskodawcy, iż otrzymał on decyzję niekompletną, tj. bez pouczenia o trybie i sposobie zaskarżenia nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione. Organ wskazał, że tak przesłana do producenta decyzja nie zawierałaby również podpisu i pieczęci organu wydającego, a takich braków skarżący nie wskazał. Zarówno "Pouczenie" jak też podpis i data wydania decyzji stanowią całość decyzji, a w związku z faktem, iż producent nie zgłaszał, że na doręczonej decyzji brak jest podpisu organu należy domniemywać, iż producentowi doręczono całość decyzji tj.: 5/5 stron. Także w dokumentacji sprawy brak jakiejkolwiek wzmianki na temat okazania organowi I instancji "niekompletnej" decyzji czy chociażby poinformowania go o tym w trakcie wizyty w OT ARR w K. w dniu [...] lutego 2015r., o której wnioskodawca wspomina we wniosku. Ponadto organ zauważył, że wnioskodawca uchybił terminowi do wniesienia Wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Powinien to uczynić w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia. Tymczasem Wniosek (...) został wniesiony dopiero 24 dni po otrzymaniu postanowienia Prezesa ARR nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Za najpóźniejszy moment ustania przyczyny uchybienia - należy przyjąć powzięcie informacji o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, czyli otrzymanie postanowienia Prezesa ARR nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Termin na wystąpienie z Wnioskiem (...) minął zatem dnia [...] kwietnia 2015 r. Należy podnieść, że termin 7 dni przewidziany na wniesienie Wniosku (...) jest terminem nieprzywracalnym. Zdaniem Prezesa ARR, ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia Wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2015r. nie można w żadnej mierze utożsamiać z datą otrzymania odpowiedzi Dyrektora OT ARR w K. na pismo wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2015 r. o sprostowanie decyzji, poprzez skierowanie jej do prawidłowego adresata. O tym, że odwołanie od decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu, wnioskodawca wiedział ponad wszelką wątpliwość od dnia [...] marca 2015 r., kiedy to doręczone zostało mu postanowienie Prezesa ARR nr [...] z dnia [...] marca 2015r. Odnosząc się do argumentu dotyczącego skierowania decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie tj. do podmiotu o nazwie [...], podczas gdy prawidłowym adresatem był [...], organ wskazał, że jest on bezzasadny. Zgodnie z art. 29 k.p.a., stronami w postępowaniu administracyjnym mogą być wyłącznie osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Przepis ten określa krąg podmiotów, które w postępowaniu administracyjnym mogą być stronami, gdy mają w sprawie administracyjnej indywidualny interes lub obowiązek, o którym trzeba rozstrzygnąć w drodze decyzji administracyjnej na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązujących. Niewątpliwie w kręgu tym nie mieszczą się, jako nie posiadające osobowości prawnej, firma [...] ani [...]. Organ podkreślił, że poddając analizie Wniosek o udzielenie nadzwyczajnego wsparcia K. S. z dnia [...] października 2014 r. należy stwierdzić, iż oznaczył on stronę jako [...], wpisując jednocześnie nr NIP [...] i REGON [...], pod jakimi prowadzi jako osoba fizyczna działalność gospodarczą [...]. Potwierdza to wpis do CEIDG, rejestru REGON oraz prowadzonego przez ARR Centralnego Rejestru Przedsiębiorców (CRP). Z danych widniejących we wpisie do rejestru REGON wynika, iż [...] to jednostka lokalna, posługująca się nr REGON [...]. Niezależnie od tych nieścisłości we wniosku, niezmienny pozostaje fakt, iż złożył go K.S.. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że przedmiotowa decyzja została wydana prawidłowo i nie było konieczności wydawania kolejnej decyzji czy też jej prostowania. Jej adresatem była osoba fizyczna – K.S. W przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, firma, pod nazwą której prowadzona jest działalność gospodarcza, nie jest podmiotem praw i obowiązków, dlatego decyzja powinna być skierowana do osoby fizycznej z podaniem jej nazwiska, imienia, a następnie nazwy firmy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 05.09.2006 r. - sygn. akt VI SA/Wa 889/06). Ponadto organ wskazał, że wnioskodawca chcąc uczestniczyć w mechanizmach administrowanych przez ARR winien dbać o aktualność swego wpisu w Centralnym Rejestrze Przedsiębiorców (CRP) prowadzonym przez ARR. W przypadku zaistnienia zmian dotyczących danych zgłoszonych do rejestru CRP, w którym wnioskodawca figuruje jako [...], podmiot zobowiązany jest do niezwłocznej aktualizacji swoich danych w tym rejestrze. Podmiot mógł dokonać aktualizacji danych poprzez złożenie formularza rejestracyjnego WPR_P1_f1 bądź złożenie korekty Powiadomienia (...) z dnia [...] września 2014 r. lub korekty Wniosku (...) z dnia [...] października 2014 r. K.S. nie dokonał takiej aktualizacji, pomimo że formularze stwarzały taką możliwość. Zatem jego argumenty w tej kwestii, w ocenie organu,należy uznać za niezasadne. Reasumując organ stwierdził, że brak łącznego spełnienia wymaganych przepisami przesłanek z art. 58 k.p.a., nie pozwala uwzględnić Wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i przywrócić terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie częściowego udzielenia wsparcia. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem K. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go decyzji Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K. Jako podstawę skargi wskazał: • naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji (art. 156§1 pkt 4 k.p.a.) polegające na skierowaniu decyzji organu I instancji w stosunku do podmiotu nie będącego stroną w sprawie - tj. do podmiotu o nazwie "[...]" podczas gdy prawidłowym adresatem był ,,[...]", • naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (art.156§1 pkt 7 k.p.a.) polegające na skierowaniu do strony decyzji organu I instancji niekompletnej, tj. bez pouczenia o trybie i sposobie zaskarżenia, • naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, tj. okoliczność, że wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję polegające na niezawinionym uchybieniu terminowi do złożenia odwołania od decyzji pierwszo-instancyjnej przez K. S. oraz złożeniu wniosku o przywrócenie tego terminu, • naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, tj. okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co wynikało z wprowadzenia jej w błąd przez pracownika oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego w K. • naruszenie prawa materialnego, a to art. 84 ust. 1 pkt. B rozporządzenia wykonawczego Komisji UE nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011r. poprzez jego błędną wykładnię i ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej tego przepisu w sytuacji w której utrzymanie roślin przez okres 52 dni od daty zgłoszenia pisemnego powiadomienia OT ARR było zupełnie niemożliwe z uwagi na cykl życia roślin (które w dacie zgłoszenia wiązały owoce) lub co najmniej połączone z koniecznością poniesienia dodatkowych, wiążących się ze znacznym zaangażowaniem pracy i kapitału nakładów w postaci zapewnienia roślinom, które miały zostać przeznaczone do biodegradacji ogrzewania i nawożenia oraz utrzymywania temperatur w zamkniętych jednostkach (tunele, szklarnie) w okolicach 20 stopni Celsjusza i odpowiedniej wilgotności, którego to koszt dodatkowo przewyższyłby wysokość wsparcia • błędu w ustaleniach faktycznych polegających na nieprawidłowych ustaleniach w myśl których prowadzący gospodarstwo rolne K. S. był zobowiązany oraz był w stanie utrzymać uprawę ogórka przez okres 52 dni od daty zgłoszenia wniosku o rekompensatę w sytuacji w której specyfika uprawy nie pozwalała na przyjęcie takich ustaleń oraz błędu w ustaleniu że uprawa nie była prowadzona w pozostałych (niezakwalifikowanych tunelach foliowych podczas gdy tunele te w związku z upływem czasu oraz koniecznością zapewnienia warunków sanitarnych zostały opróżnione ze szczątków roślin, • naruszenia art. 9 k.p.a. oraz przepisów załącznika nr 2 do zarządzenia nr 96/2014Z Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dn. 19.09.2014r. poprzez interpretację wszelkich wątpliwości i niejasności związanych z procedurą ubiegania się o wsparcie dla producentów rolnych związane z zamknięciem rynku przez [...], (zwłaszcza zapisów w formularzu ubiegania się o wsparcie (załącznik nr 1 do "Warunków uczestnictwa w mechanizmie Tymczasowe Nadzwyczajne Wsparcie Producentów Owoców i Warzyw "), w tym wskazanej drobnym drukiem w przypisie dolnym uwagi 11 do tego formularza - na niekorzyść ubiegającego się o to wsparcie K. S., podczas gdy organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a nadto organy te wg. zasady wyrażonej w Kodeksie Postępowania Administracyjnego czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek - w sytuacji w której dana procedura stosowana była po raz pierwszy, zaś K. S. nie miał ani przygotowania prawniczego ani obeznania w prawie zaś zarówno skarżący jak i Oddział Terenowy Agencji Rynku Rolnego miały do czynienia z daną procedurą po raz pierwszy co mogło przyczynić się do zaistnienia błędów ze stron obu podmiotów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie postanowienia z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił ustalenia faktyczne zawarte w jego uzasadnieniu czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych. Organ ustalił, że strona skarżąca złożyła, z uchybieniem siedmiodniowego terminu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Jest to prawidłowe ustalenie oparte na treści uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu i dacie jego wniesienia, a także oparte na datach: doręczenia decyzji i wniesienia odwołania. Z akt administracyjnych wynika, iż decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K. z dnia [...] stycznia 2015r., została doręczona dorosłemu domownikowi w dniu [...] stycznia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Pod uzasadnieniem decyzji zamieszczone zostało prawidłowe pouczenie o sposobie i trybie odwołania, które odpowiada treści art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. Odwołanie strona skarżąca nadała w urzędzie pocztowym w dniu [...] lutego 2015r. (koperta ze stemplem pocztowym w aktach administracyjnych). Wskazany w art. 129 § 2 k.p.a., ustawowy 14-dniowy termin do wniesienia odwołania dla K. S. upłynął z dniem [...] lutego 2015r. Z zestawienia daty doręczenia decyzji organu I instancji oraz daty nadania odwołania w urzędzie pocztowym wynika, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Skarżący wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powinien wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia. Tymczasem Wniosek (...) został wniesiony dopiero 24 dni po otrzymaniu postanowienia Prezesa ARR nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Za najpóźniejszy moment ustania przyczyny uchybienia - należy przyjąć powzięcie informacji o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, czyli otrzymanie postanowienia Prezesa ARR nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Termin na wystąpienie z Wnioskiem (...) minął zatem dnia [...] kwietnia 2015 r. Należy podnieść, że termin 7 dni przewidziany na wniesienie Wniosku (...) jest terminem nieprzywracalnym. Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia Wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2015r. nie można w żadnej mierze utożsamiać z datą otrzymania odpowiedzi Dyrektora OT ARR w K. na pismo wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2015 r. o sprostowanie decyzji, poprzez skierowanie jej do prawidłowego adresata. O tym, że odwołanie od decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu, wnioskodawca wiedział ponad wszelką wątpliwość od dnia [...] marca 2015 r., kiedy to doręczone zostało mu postanowienie Prezesa ARR nr [...] z dnia [...] marca 2015r. Odnosząc się do zarzutu skargi polegającego na skierowaniu decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie tj. do podmiotu o nazwie [...], podczas gdy prawidłowym adresatem był [...], co zdaniem skarżącego winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji (art. 156 p § 4 k.p.a.) - należy wskazać, że jest on bezzasadny. Zgodnie z art. 29 k.p.a., stronami w postępowaniu administracyjnym mogą być wyłącznie osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Przepis ten określa krąg podmiotów, które w postępowaniu administracyjnym mogą być stronami, gdy mają w sprawie administracyjnej indywidualny interes lub obowiązek, o którym trzeba rozstrzygnąć w drodze decyzji administracyjnej na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązujących. Niewątpliwie w kręgu tym nie mieszczą, się, jako nie posiadające osobowości prawnej, firma [...] ani [...]. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, poddając analizie Wniosek o udzielenie nadzwyczajnego wsparcia K.S. z dnia [...].10.2014 r. należy stwierdzić, iż oznaczył on stronę jako [...], wpisując jednocześnie nr NIP ([..]) i REGON ([...]), pod jakimi prowadzi jako osoba fizyczna działalność gospodarczą [...]. Potwierdza to wpis do CEIDG, rejestru REGON oraz prowadzonego przez ARR Centralnego Rejestru Przedsiębiorców (CRP). Z danych widniejących we wpisie do rejestru REGON wynika, iż [...] to jednostka lokalna, posługująca się nr REGON [...]. Niezależnie od tych nieścisłości we wniosku, niezmienny pozostaje fakt, iż złożył go K. S. Decyzja oraz skarżone postanowienie zostały zatem skierowane do osoby będącej stroną w sprawie. K. S. brał czynny udział w całym postępowaniu, a zatem nie zaistniały też okoliczności dające podstawę do wznowienia postępowania. Równie niezasadny jest zarzut posiadania przez decyzję wady powodującej jej nieważność z mocy prawa z uwagi na skierowanie do strony decyzji niekompletnej, tj bez pouczenia o trybie i sposobie zaskarżenia. Twierdzenie wnioskodawcy, iż otrzymał on decyzję niekompletna, ti. bez pouczenia o trybie i sposobie zaskarżenia nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione. Należy wskazać, że tak przesłana do producenta decyzja nie zawierałaby również podpisu i pieczęci organu wydającego, a takich braków skarżący nie wskazał. Zarówno "Pouczenie" jak też podpis i data wydania decyzji stanowią całość decyzji, a w związku z faktem, iż skarżący nie zgłaszał, że na doręczonej decyzji brak jest podpisu organu należy domniemywać, iż producentowi doręczono całość decyzji tj.: 5/5 stron. Także w dokumentacji sprawy brak jakiejkolwiek wzmianki na temat okazania organowi I instancji "niekompletnej" decyzji czy chociażby poinformowania go o tym w trakcie wizyty w OT ARR w K. w dn.[...].02.2015r., o której wnioskodawca wspomina we wniosku. Ponadto, odnosząc się do ww. zarzutu należy również mieć na uwadze, że producent został poinformowany przez OT ARR w K. pismem z dnia [...].12.2014 r (znak: [...]) o podtrzymaniu stanowiska Komisji kontrolującej oraz o toczącym się postępowaniu, po zakończeniu którego zostanie wydana decyzja, do której strona może się odwołać w trybie art. 129 § 1 k.p.a., w związku z § 2 k.p.a. Zatem K.S. znał przepis dotyczący terminu do wniesienia odwołania. Podnieść przy tym należy, że nawet w przypadku braku pouczenia w decyzji , co zarzuca skarżący - nie jest to brak powodujący jej nieważność. Pouczenie o przysługujących środkach prawnych jest tym elementem decyzji, który nie wpływa na jej ważność, ponieważ brak pouczenia w decyzji, jak również jego wadliwość polegająca na nieprawidłowym pouczeniu strony o przysługujących jej możliwości kwestionowania rozstrzygnięcia, nie powoduje nieważności decyzji. Wada w tym zakresie nie jest zaliczana do wad istotnych decyzji, zatem może być ona, stosownie do postanowień art. 111 k.p.a., usunięta w ramach rektyfikacji decyzji administracyjnej (B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji..., s. 11). Wykładnia przepisu art. 111 § 2 k.p.a. prowadzi również do wniosku, że tylko żądanie uzupełnienia decyzji wniesione w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji powoduje przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie skarżący nie wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie decyzji w zakresie pouczenia. Jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, złożony dopiero 24 dni po otrzymaniu postanowienia Prezesa ARR nr [...] z dnia [...].03.2015r., został natomiast rozpatrzony negatywnie postanowieniem Prezesa ARR nr [...] z dnia [...].05.2015r., w którym organ odmówił przywrócenia terminu wobec brak łącznego spełnienia wymaganych przepisami przesłanek z art. 58 k.p.a. Odnosząc się zarzutów dotyczących nieprawidłowych ustaleń, w myśl których producent był zobowiązany oraz był w stanie utrzymać uprawę ogórka przez okres 25 dni od daty zgłoszenia wniosku o rekompensatę w sytuacji, w której specyfika uprawy nie pozwalała na przyjęcie takich ustaleń - podnieść należy, że wobec wniesienia odwołania z uchybieniem terminu do jego wniesienia, organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu nie wypowiadał się w kwestiach merytorycznych sprawy. Z kolei Sąd w niniejszej sprawie badał zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z prawem. Nie mają więc według Sądu żadnego wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia podnoszone przez stronę zarzuty w kwestiach merytorycznych sprawy. Z tego też względu niezasadne są pozostałe zarzuty skargi. Reasumując, nie ulega wątpliwości, że skarżący w żaden sposób nie wykazał ani zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ani, wbrew zarzutom skargi, nie wykazał, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji I instancji było przez niego niezawinione. W związku z powyższym uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.