V SA/Wa 2746/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa (poprzednio: Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od kwot dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem lub w nadmiernej wysokości postanawia 1. w trybie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) uchylić pkt 2) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 2746/15; 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Wyrokiem z 4 grudnia 2015 r. sygn. V SA/Wa 2746/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę P. w W. i uchylił wskazaną w sentencji decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju. W pkt 2 wyroku zasądzono od organu na rzecz strony skarżącej koszty sądowe w kwocie 10565 (dziesięć tysięcy pięćset sześćdziesiąt pięć) złotych. Pismem z 30 grudnia 2015 r. pełnomocnik Ministra Infrastruktury i Budownictwa wniósł zażalenie, w którym domagał się zmiany powyższego rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, zarzucając naruszenie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W pierwszej kolejności zaznaczono, że w sprawie administracyjnej znalazły zastosowanie przepisy dotyczące należności podatkowych, w tym Ordynacja podatkowa, w zakresie przepisów dotyczących umarzania należności podatkowych, a konkretnie odmowy umorzenia odsetek. Wskazano, że sprawa toczy się co do samej zasady, natomiast kwestia wysokości należności została regulowana aktami wymiarowymi. Stąd w ocenie pełnomocnika organu, błędnym było zastosowanie w niniejszej sprawie wpisu stosunkowego, albowiem skarga dotyczyła decyzji o odmowie umorzenia, a nie określającej jakąkolwiek należność. Zdaniem Ministra, w sprawie powinien zostać pobrany wpis w wysokości 500 (pięćset) złotych, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 Nr 221 poz. 2193 ze zm.; dalej: Rozporządzenie o wpisie). Powyższe pociągać powinno za sobą również zmianę w kwestii wysokości wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej, regulowane przez Rozporządzenie ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013 poz. 490). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Natomiast stosownie do art. 195 § 2 P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Zażalenie jest zasadne. W niniejszej sprawie strona skarżąca uiściła wpis sądowy w wysokości opartej o § 1 pkt 1 Rozporządzenia o wpisie w kwocie 3.348 (trzy tysiące trzysta czterdzieści osiem) złotych. Suma ta stanowiła podstawę dla wskazania w wyroku kosztów sądowych, jakie zasądzono na rzecz strony na podstawie art. 200 p.p.s.a. Jednakże jak słusznie wskazuje pełnomocnik organu, niniejsza sprawa powinna zostać objęta wpisem stałym. Powyższe wynika z okoliczności, iż w istocie przedmiotem sporu nie była wysokość kwoty pieniężnej, jaką zobowiązana była uiścić strona skarżąca, lecz okoliczność umorzenia lub odmowy umorzenia tej należności. Zatem nie mają zastosowania przepisy art. 231 p.p.s.a. oraz § 1 pkt 1 Rozporządzenia o wpisie. Natomiast w ocenie Sądu niesłusznie pełnomocnik organu wskazuje jako podstawę wysokości wpisu § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia o wpisie, odnoszącego się do spraw dotyczących zobowiązań podatkowych. Podstawą rozstrzygnięcia administracyjnego w niniejszej sprawie był art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2013 poz. 885; dalej: u.f.p.), mówiący wprost o środkach publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym. Zatem w sprawie nie ma mowy o zobowiązaniach podatkowych, pomimo zastosowania w postępowaniu, na podstawie art. 67 u.f.p., przepisów ordynacji podatkowej dotyczących umarzania zobowiązań. Dlatego zdaniem Sądu, wpis od skargi w niniejszej sprawie powinien znaleźć oparcie w § 2 ust. 6 Rozporządzenia o wpisie i wynosić 200 zł. Zmiana podstawy prawnej oraz wysokości wpisu sądowego od skargi pociąga za sobą również zmianę ustalonego w wyroku wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej, które wynosić powinno 240 zł, stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013 poz. 490). Zatem skoro w sprawie nie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia o której mowa w art. 216 p.p.s.a., koszty sądowe stanowią łączną kwotę 457 zł, na którą składają się: wpis stały w wysokości 200 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł. Mając na uwadze powyższe, wobec uznania zażalenia pełnomocnika skarżącego za oczywiście uzasadnione należało stosownie do art. 195 § 2 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.