V SA/Wa 2748/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Marek Krawczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi D. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez D. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Strona") jest postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], o utrzymaniu w mocy postanowienia Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Z. z/s w W., wydane w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w przypadku następstwa prawnego na rok 2012. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Spółka O. A. złożyła w dniu [...] maja 2012 r. wniosek o przyznanie płatności na rok 2012 zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., nr 170, poz. 1051 z późn. zm.). W toku postępowania, Spółka wniosła o jego zawieszenie. W dniu [...] sierpnia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. postanowieniem zdecydował o zawieszeniu postępowania. W dniu [...] czerwca 2014 r. Strona złożyła wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych w przypadku przekazania gospodarstwa rolnego od O. A. Sp. z o.o. na rok 2012. Postanowieniem oznaczonym datą [...] lutego 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zawiesił z urzędu postępowanie z wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. o przyznanie płatności obszarowej na rok 2012 w przypadku następstwa prawnego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR sprostował oczywistą omyłkę w ww. orzeczeniu, tj. datę wydania postanowienia oraz nazwę spółki, której sprawa dotyczy. Datę wydania postanowienia, znajdującą się na stronie 1, tj. 09-02-2014 r. zastąpiono datą 09-02-2015 r. Nazwę spółki, czyli B. A. sp. z o.o., zastąpiono nazwą O. A. sp. z o.o. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, organ I instancji przytoczył treść art. 113 § 1 kpa, zgodnie z którym może on z urzędu lub na wniosek strony prostować błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez siebie rozstrzygnięciach. Na ww. postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu zażalenia przywołano fragment Komentarza do Kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa Andrzeja Wróbla oraz stwierdzono, iż stanowisko Strony jest słuszne, bowiem do kategorii oczywistych pomyłek pisarskich nie można zaliczyć merytorycznego błędu w nazwie podmiotu, którego praw postępowanie dotyczy. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o sprostowaniu oczywistych omyłek pisarskich. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że dokonane korekty dotyczyły oczywistych błędów pisarskich. Sprostowanie powyższych błędów nie prowadziło do ponownego, merytorycznego rozpatrywania sprawy, a było jedynie zabiegiem formalnym. Dyrektor powołał orzeczenia sądów administracyjnych oraz literaturę, z których wynika - zdaniem organu - prawidłowość tezy o pełnej dopuszczalności sprostowania omyłek przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. Strona złożyła na ww. postanowienie Dyrektora Oddziału ARiMR skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem organu I instancji w całości. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organy naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 113 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przy czym przedmiotowe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Strony, zaskarżonym postanowieniem próbowano rektyfikować zasadniczy błąd, tj. datę wydania orzeczenia o zawieszeniu postępowania z urzędu oraz osobę wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Agencji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko w sprawie. Organ wskazał w szczególności, że w przypadku błędnej daty wydanego orzeczenia o zawieszeniu postępowania, przytoczyć należy orzeczenie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 746/2007, zgodnie z którym wada polegająca na błędnym ujęciu daty wydania powinna być usunięta w trybie art. 113 § 1 k.p.a., ponieważ brak jest w takich przypadkach podstaw do uchylenia konkretnego orzeczenia zawierającego wadę pisarską. W przypadku zaś błędnego wskazania nazwy spółki przekazującej w sentencji decyzji, organ podkreślił, iż postanowienie wydane zostało w sytuacji złożenia wniosku o uwzględnienie następstwa prawnego, gdzie przekazującym jest O. A. sp. z o.o., co – mimo błędu pisarskiego – wynika wprost z wydanego postanowienia. Zdaniem Dyrektora Oddziału Agencji, istotne jest, że w treści uzasadnienia faktycznego organ I instancji prawidłowo wskazał, że sprawa dotyczy wniosku transferowego złożonego przez spółkę D. A. sp. z o.o., która jest następcą prawnym spółki O. A. sp. z o.o. Co więcej, w postanowieniu, na pierwszej stronie, powołano prawidłowy znak sprawy, który został nadany podczas prowadzenia postępowania, w związku ze złożonym wnioskiem transferowym i wskazano również, że sprawa dotyczy spółek D. A. sp. z o.o. i O. A. sp. z o.o. – następstwo prawne 2012. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga zasługuje na oddalenie. W niniejszej sprawie Sąd poddał kontroli jedynie zaskarżoną kwestię sprostowania błędów w postanowieniu zawieszającym postępowanie w sprawie przyznania płatności, nie badał natomiast zasadności samego zawieszenia. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być jedynie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji. Postanowienie w przedmiocie sprostowania decyzji może dotyczyć również jej uzasadnienia (por: wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., I OSK 974/10). Uwagi te, dotyczące prostowania decyzji administracyjnych dotyczą również prostowania innych rozstrzygnięć administracyjnych. Sprostowaniu w trybie określonym w cytowanym powyżej przepisie mogą podlegać wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Za "błąd pisarski" uważa się widoczne, niezamierzone, niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Przez "oczywiste omyłki" natomiast należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 962/10). Niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu o sprostowanie w trybie wymienionego przepisu nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa. W niniejszej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., sprostował dwa błędy pisarskie. Pierwszy błąd dotyczył daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z urzędu. Korygowane postanowienie w swej pierwotnej wersji zawierało datę 9 lutego 2014 r. Organ dokonał sprostowania, w wyniku którego datę zmieniono na prawidłową, tj. na dzień 9 lutego 2015 r. W ocenie Sądu, powyższy błąd mieści się w pojęciu oczywistej omyłki. Należy w szczególności zauważyć, iż właściwa data, a więc ujmując rzecz syntetycznie "rok 2015, a nie rok 2014" wynika z akt administracyjnych sprawy. Co ważne, korygowane postanowienie oznaczone zostało poprawną datą dzienną (9 lutego), a ponadto zaopatrzone zostało w prawidłowo oznaczony znak sprawy ([...]). Jedynym błędem, jaki poczyniono na tym etapie było pomylenie daty rocznej. Zdaniem Sądu, takie zdarzenie jak pomyłka w zakresie oznaczenia daty rocznej należy do kategorii oczywistych omyłek i może pojawić się wszędzie tam, gdzie działa administracja publiczna. Ta ostatnia w praktyce składa się z aparatu urzędniczego, którego działanie obarczone jest zwykłymi, prozaicznymi błędami. Ratio legis art. 113 § 1 k.p.a. sprowadza się do umożliwienia sprawnej i skutecznej korekty błędów zaliczanych do kategorii oczywistych. Zdaniem Sądu, nie ma wątpliwości, iż organ prawidłowo sprostował datę wydania kwestionowanego postanowienia. Na poparcie powyższego poglądu Sądu, zgodnie z którym pomyłki w zakresie oznaczenia daty wydawanych rozstrzygnięć, należą do kategorii oczywistych pomyłek pisarskich przytoczyć można orzeczenia sądów administracyjnych, w których uchybienia co do oznaczenia daty były kwalifikowane tożsamo (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2013 r, sygn. akt VII SA/Wa 856/13, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 490/16). Drugi błąd dotyczył nazwy podmiotu występującego w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej. Spółka D. A. jest następcą prawnym spółki O. A. W pierwotnej wersji sentencji postanowienia zawieszającego postępowanie wskazano natomiast, iż poprzednikiem prawnym Skarżącej jest B. A. sp. z o.o. Także i w tym wypadku, przedmiotowe uchybienie należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską. Na taki pogląd Sądu wpływa nie tylko cytowana powyżej judykatura, ale także analiza akt sprawy, a ponadto inne elementy wydanego postanowienia o zawieszeniu postępowania. Przede wszystkim wskazać należy, iż orzeczenie zawierało prawidłowy znak sprawy [...]), a tuż pod nim prawidłowe oznaczenie podmiotów ubiegających się o płatność, tj. spółkę D. A. oraz jej poprzedniczkę – spółkę O. A.. Co więcej, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia także wskazano właściwe nazwy ww. podmiotów. W ocenie Sądu także powyższy błąd mieści się w pojęciu oczywistej omyłki i może zostać naprawiony przez sprostowanie. Powyższy błąd w świetle akt administracyjnych jest oczywisty i jego sprostowanie nie prowadzi do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. W świetle powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.