V SA/Wa 275/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Krajewska, Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA Dorota Mydłowska, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi L. Spółka komandytowa w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu odsetek od należności celnych oddala skargę Przedmiotem postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie jest skarga L. Sp. z o.o. – sp. k. z siedzibą w R. (dalej jako Skarżący, Podatnik), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., odmawiającą zwrotu wpłaconych przez R. Sp. j. w dniu 8 kwietnia 2009r. odsetek w kwocie 39 466,00 zł. Przedmiotowe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym: W roku 2003 firma T. sp. z o.o. za pośrednictwem Agencji Celnej R. Sp. j. (obecnie Agencja Celna L. sp. z o.o.- sp. k.) dokonywała dopuszczenia do obrotu towarów z zastosowaniem procedury uproszczonej. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdzono, że w zgłoszeniach celnych deklarowano nieprawidłowe kody PCN. Na podstawie uzyskanych informacji organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie klasyfikacji taryfowej, stawki celnej oraz wymiaru należności celno-podatkowych dotyczące zgłoszeń celnych z października i listopada 2003 r. Po zakończeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzjami z dnia [...] października 2006 r. oraz [...] i [...] listopada 2006 r. uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe z zakresie klasyfikacji taryfowej, zastosowanej stawki celnej oraz wymiaru cła i podatku VAT Należności wynikające z decyzji uregulowała firma T. sp. z o.o. i jednocześnie złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie wydanych decyzji, podnosząc naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 230 § 4 Kodeksu celnego poprzez powiadomienie Spółki o zarejestrowaniu dodatkowej kwoty należności celnych po upływie 3 lat od dnia jego powstania oraz art. 65 § 5 Kodeksu celnego poprzez doręczenie decyzji zmieniającej elementy zgłoszenia celnego i ustalającej kwotę długu celnego z naruszeniem terminu z tego przepisu. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z zakresie długu celnego odnośnie firmy T. sp. z o.o. i umorzył postępowanie w sprawie, uchylił zaskarżone decyzje w części dotyczącej odsetek wyrównawczych odnośnie T. Sp. z o.o. i umorzył postępowanie w sprawie, uchylił zaskarżone decyzje w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji zostało zawarte stwierdzenie, że w odniesieniu do drugiego dłużnika – Agencji Celnej R. Sp. j. sytuacja wygaśnięcia nie zaistniała, decyzja organu I instancji została wydana i doręczona prawidłowo, zatem na podstawie art. 221 i art. 231 Kodeksu celnego dłużnik – Agencja Celna R. Sp. j. jest zobowiązana do uiszczenia kwoty należności, o której zarejestrowaniu został powiadomiony decyzjami Naczelnika Wydziału Celnego [...] w W. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w W. decyzjami nr [...] orzekł o zwrocie należności celnych oraz odsetek wyrównawczych firmie T. sp. z o.o. W dniu 25 lutego 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w W. wystawił 36 tytułów wykonawczych (o nr od [...] do [...],[...] do [...]) obciążające Agencję Celną R. Sp. j. (obecnie L. Sp. z o.o. - Sp. k.) należnościami celnymi i odsetkami wyrównawczymi. Spółka opłaciła należności celne oraz odsetki wyrównawcze przelewem w dniu 8 kwietnia 2009 r., a następnie wnioskiem z dnia 30 lipca 2009 r. R. Sp. j. (obecnie L. Sp. z o.o. - Sp. k.) wystąpiła o zwrot nienależnych odsetek od należności celnych. Zdaniem Spółki odsetki wynikające z tytułów wykonawczych zostały naliczone w sposób sprzeczny z art. 242 § 1 w zw. z art. 244 pkt 1 Kodeksu celnego, twierdząc, iż nie jest prawidłowym naliczanie odsetek od zobowiązania, które wygasło. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W.odmówił Stronie skarżącej zwrotu wpłaconych odsetek. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 258 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) osoba prowadząca agencję celną ponosi pełną odpowiedzialność majątkową wobec organów celnych za pokrycie kwot długów celnych lub innych opłat, jakie powstały na skutek nieprawidłowego lub nieterminowego dokonania albo niewykonania czynności, do których została upoważniana agencja celna. Wskazano, że z kolie o odpowiedzialności solidarnej jest mowa w art. 258 § 2 Kodeksu celnego, przy czym dopiero w wypadku udzielenia dalszego upoważnienia, o którym mowa w art. 254 § 6, odpowiedzialność majątkowa, o której mowa w § 1, ponoszą solidarnie agencje celne upoważnione do działania. W związku z powyższym organ zauważył, iż w przedmiotowej sprawie nie można mówić o odpowiedzialności solidarnej dłużników, dłużnikiem czyli osobą zobowiązaną do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego w rozumieniu przepisów Kodeksu celnego był przedstawiciel pośredni - agencja celna. Organ podsumowując stwierdził, że firma T. nie była dłużnikiem w rozumieniu przepisów Kodeksu celnego, a więc wpłacona kwota nie stanowiła należności celnych. Wskazano, że wprawdzie w art. 239 Kodeksu celnego ustawodawca przewidział możliwość spłacenia każdej kwoty należności w imieniu dłużnika, za jego zgodą, przez osobę trzecią, lecz w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nic miała miejsca, zatem od kwot należności nieziszczonych w terminie należało pobrać odsetki. Pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. L. Sp. z o.o. - Sp. k. (dawniej R. Sp. j.) wniosła odwołanie od decyzji., zarzucając decyzji Dyrektora Izby Celnej naruszenie: 221 w zw. z art. 209 § 3 i art. 3 § 3 Kodeksu celnego, poprzez jego niezastosowanie, czego konsekwencją było nie uznanie spółki T. Sp. z o. o. za dłużnika solidarnego z Wnioskodawcą, podczas gdy ustalony stan faktyczny i materiał dowodowy zgromadzony wskazywał, iż T. zapłacił należności celne jako dłużnik solidarny, co skutkowało wygaśnięciem samego długu celnego również wobec L. i skutkowało niemożnością naliczania odsetek wobec tego podmiotu po zapłacie wygaśnięciu długu; art. 258 § 2 w zw. art. 254 § 6 Kodeksu celnego, poprzez jego błędną subsumcję do zaistniałego stanu faktycznego, poprzez stwierdzenie, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy o udzieleniu dalszego upoważnienia dla agencji celnej, co nie miało miejsca; art. 244 pkt 1 w zw. z art. 242 § 2 Kodeksu celnego, poprzez jego niezastosowanie, czego konsekwencją była odmowa zwrotu wpłaconych odsetek od należności celnej, mimo iż kwota uiszczona z ich tytułu nie była prawnie należna i nie stanowiła w istocie odsetek od należności celnych. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił Stronie skarżącej zwrotu wpłaconych odsetek. Od powyższej decyzji Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2079/12 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że jako sąd I instancji, na podstawie przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może w toku kontroli legalności zaskarżanej decyzji wyjść poza granice rozpoznania skargi. Badając legalność zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny kontroluje sprawę administracyjną, czyli materialnoprawny stosunek administracyjny, w ramach której to kontroli nie tylko posiada uprawnienie, ale obowiązek wyjścia poza granice rozpoznania skargi, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, którego nie zarzuca strona w skardze. W tej sprawie Sąd uznał za konieczne wyjście poza granice rozpoznania skargi uznając, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 233 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie odniósł się do ustaleń merytorycznych dokonanych w sprawie, a także do zarzutów strony skarżącej, uznając, że wobec nieprawidłowego rozstrzygnięcia organu odwoławczego przesądzanie o kwestii dotyczącej zwrotu odsetek jest przedwczesne. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że - stosując się do zaleceń WSA - podczas ponownego rozpatrzenia odwołania orzekł wydając rozstrzygnięcie mieszczące się w katalogu, który zawarty jest w treści art. 233 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ wskazał, że zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks celny, dług celny to powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych odnoszące się do towarów. Dług celny powstaje z mocy prawa w następstwie zaistnienia określonych w Kodeksie celnym zdarzeń. W roku 2003 firma T. sp. z o.o. dokonała za pośrednictwem Agencji Celnej R. Sp. j. (obecnie L.) odpraw celnych w procedurze dopuszczenia do obrotu (z zastosowaniem procedury uproszczonej). W sprawach tych, w odniesieniu do długu celnego ciążącego na towarach ujętych w zgłoszeniach celnych, występowało dwóch dłużników, których odpowiedzialność wynika z art. 221 ustawy Kodeks celny: importer – T. i zgłaszający - Agencja Celna R. Sp. j. (obecnie L. Sp. z o.o. - Sp. k.) jako przedstawiciel pośredni. Wskazano, że jeżeli przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby to zgodnie z art. 253 § 1 ustawy Kodeks celny mamy do czynienia z przedstawicielstwem pośrednim. Dłużnikiem jest zgłaszający a w przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest także osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne. Podkreślono, że po wszczęciu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego [...] wydał decyzje określające prawidłową klasyfikację taryfową oraz prawidłowe kwoty należności celnych. Od powyższych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. firma T. sp. z o.o. wniosła odwołanie wskazując, że powiadomienie o długu nastąpiło z naruszeniem art. 230 § 4 ustawy Kodeks celny. Dyrektor uznając zarzut za uzasadniony uchylił decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w części dotyczącej dłużnika - firmy T. uznając jako jedynego zobowiązanego do pokrycia należności celnych Agencję Celną R. Sp. j. (obecnie L. Sp. z o.o. - Sp. k.). Decyzje organu I instancji zostały doręczone pełnomocnikowi jednego z dłużników (T. sp. z o.o.) po upływie terminu przewidzianego do wydania decyzji w sprawie długu celnego i po upływie 3 letniego terminu do powiadomienia dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego. W tej sytuacji, doręczenie decyzji pełnomocnikowi firmy T. sp. z o.o. po upływie terminu określonego w art. 65 § 5 oraz art. 230 § 4 ustawy Kodeks celny, nie może być uznane za prawnie skuteczne. Wpłacona kwota nie stanowiła należności celnych, bowiem firma T. sp. z o.o. nie była dłużnikiem w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks celny. Organ wskazał przy tym, że - zgodnie z art. 244 ustawy Kodeks celny - dług celny wygasa: przez uiszczenie kwoty należności, przez umorzenie kwoty należności, przez przedawnienie, jeżeli wobec towarów zgłoszonych do procedury celnej, która określa obowiązek uiszczenia kwoty należności: zgłoszenie celne zostało unieważnione zgodnie z art. 68, towary, przed ich zwolnieniem, zostały zajęte i orzeczono ich przepadek, zniszczono je na polecenie organu celnego lub zgodnie z art. 168, stały się przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, zostały zniszczone lub zostały ostatecznie utracone ze względu na ich charakter, wypadek losowy lub działanie siły wyższej, w wypadkach, o których mowa w art. 210, jeżeli towary, wobec których powstał dług celny, zostały zajęte przy nielegalnym wprowadzaniu i równocześnie lub w późniejszym terminie orzeczono ich przepadek. W niniejszej sprawie – zdaniem organu - zaszło wygaśnięcie długu celnego na podstawie art. 244 pkt 3 ustawy Kodeks celny z uwagi na brak doręczenia decyzji organu I instancji w ustawowo określonym terminie, o którym mowa w art. 230 § 4. W odniesieniu do drugiego dłużnika - Agencji Celnej L. Sp. z o.o.- Sp. k. (dawniej R. Sp. j.) taka sytuacja nie zaistniała. Decyzje organu I instancji zostały wydane i doręczone przed upływem terminu przewidzianego do wydania decyzji oraz powiadomieniem dłużnika o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego. Zatem na podstawie art. 221 i art. 231 ustawy Kodeks celny stroną zobowiązaną do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego był dłużnik – R. Sp. j. (obecnie Agencja Celna L. Sp. z o.o - Sp. k.), w stosunku do której dług celny nie przedawnił się. Natomiast w związku z tym, że wpłata dokonana została przez podmiot, który nie był do tego zobowiązany, Dyrektor Izby Celnej w W. dokonał zwrotu niesłusznie pobranych kwot należności celnych oraz odsetek wyrównawczych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 221 w zw. z art. 209 § 3 Kodeksu celnego Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że firma T. oraz Agencja Celna L. sp. z o.o.- sp. k. były dłużnikami solidarnymi w chwili dokonywania odpraw celnych. W wyniku weryfikacji zgłoszeń celnych mającej na celu dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanych towarów w przedmiotowych sprawach z uwagi na upływ terminu określonego w art. 230 § 4 ustawy Kodeks celny za dłużnika uznana została Agencja Celna L. sp. z o.o- sp. k. Organ stwierdził, że - zgodnie z art. 258 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny - osoba prowadząca agencję celną ponosi pełną odpowiedzialność majątkową wobec organów celnych za pokrycie kwot długów celnych lub innych opłat, jakie powstały na skutek nieprawidłowego lub nieterminowego dokonania albo niewykonania czynności, do których została upoważniona / agencja celna. W związku z powyższym zauważono, iż w przedmiotowej sprawie dłużnikiem czyli osobą zobowiązaną do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego w rozumieniu przepisów kodeksu celnego był przedstawiciel pośredni - agencja celna. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 258 § 2 w zw. z art. 254 § 6 ustawy Kodeks celny Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, że w niniejszej sprawie nie ma on zastosowania, ponieważ brak jakichkolwiek informacji na temat udzielenia dalszych upoważnień dla agencji celnych Reasumując Dyrektor Izby określił, że Firma T. sp. z o.o. nie była dłużnikiem w rozumieniu przepisów Kodeksu celnego, a więc wpłacona kwota nie stanowiła należności celnych. Wskazano przy tym, że wprawdzie w art. 239 ustawy Kodeks celny ustawodawca przewidział możliwość spłacenia każdej kwoty należności w imieniu dłużnika, za jego zgodą przez osobę trzecią, lecz w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ firma T. sp. z o.o. składając odwołanie od decyzji organu I instancji nie potwierdziła woli uiszczenia kwoty należności za dłużnika R. Sp. j. (obecnie L. Sp. z o.o. - Sp. k.), zatem od kwot należności nieuiszczonych w terminie zgodnie z art. 242 § 2 ustawy Kodeks celny należało pobrać odsetki według zasad i w wysokości określonej w odrębnych przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych. Od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącej spółki wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez powtórzenie w zaskarżonej decyzji argumentacji zawartej w decyzji I instancji, bez rozpatrzenia i rozważenia zarzutów podniesionych w odwołaniu, co w żaden sposób nie budzi zaufania do organów podatkowych i pozwala sądzić, że organ wydając decyzję odmowną, nie przeprowadził merytorycznego, ponownego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym; art. 221 w zw. z art. 209 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny, poprzez jego niezastosowanie, czego konsekwencją było nieuznanie spółki T.Sp. z o. o. za dłużnika solidarnego ze Stroną, podczas gdy ustalony stał faktyczny i materiał dowodowy zgromadzony wskazywał, iż T. zapłacił należności celne jako dłużnik solidarny, co skutkowało wygaśnięciem długu celnego również wobec L. i skutkowało niemożnością naliczania odsetek wobec tego podmiotu; art. 230 § 4 i art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż przepisy te odnoszą się do przedawnienia długu celnego, podczas gdy z prawidłowej wykładni wskazanych norm wynika, że regulują one wyłącznie procesowe skutki upływu terminu do powiadomienia dłużnika o zarejestrowania kwoty długu celnego, a nie przedawnienia samego długu; art. 244 pkt 1 w zw. z art. 242 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny, poprzez jego niezastosowanie, czego konsekwencją była odmowa zwrotu wpłaconych odsetek od należności celnej, mimo iż kwota uiszczona z ich tytułu nie była prawnie należna i nie stanowiła w istocie odsetek od należności celnych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W sprawie zastosowanie mają zarówno przepisy prawa krajowego - odnośnie zastosowania przepisów procesowych - przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z p. zm., dalej jako O.p.) oraz - odnośnie prawa materialnego – przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z p. zm., dalej jako Kodeks celny), bowiem stosownie do art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty nie mogą skutecznie podważyć zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Stan faktyczny między stronami postępowania jest bezsporny, kwestią sporną jest ustalenie, czy zasadnym było nieuznanie – w świetle art. 221 w zw. z art. 209 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny - przez organy celne spółki T. Sp. z o. o. za dłużnika solidarnego ze Skarżącą spółką, sporna też jest wykładnia przepisów art. 230 § 4 i art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny oraz art. 244 pkt 1 w zw. z art. 242 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny. W ocenie Sądu zarzuty 2. i 3. skargi, odnoszące się do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego tj. art. 221 w zw. z art. 209 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny - oraz art. 230 § 4 i art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, nie mogą zostać uznane za uzasadnione. Wynika to z faktu, iż na wstępie Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzjami z dnia 10, 17, 24, 26 i 27 października 2006 r. oraz 10 i 15 listopada 2006 r. uznał wobec zarówno T. Sp. z o.o., jak i wobec Skarżącego, zgłoszenia celne za nieprawidłowe z zakresie klasyfikacji taryfowej, zastosowanej stawki celnej oraz wymiaru cła i podatku VAT, a następnie w postępowaniach odwoławczych Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił te decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. w zakresie długu celnego odnośnie firmy T. Sp. z o.o. i umorzył postępowanie w sprawie, uchylił zaskarżone decyzje w części dotyczącej odsetek wyrównawczych odnośnie T. Sp. z o.o. i umorzył postępowanie w sprawie, uchylił zaskarżone decyzje w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. Tym samym na podstawie art. 209 § 3, art. 221, art. 230 § 1 i art. 231 Kodeksu celnego dłużnik – Agencja Celna R. Sp. j. (obecnie L. Sp. z o.o. – Sp. j.) była zobowiązana jako jedyna do uiszczenia kwoty należności, o której zarejestrowaniu została powiadomiona decyzjami Naczelnika Wydziału Celnego [...] w W. Spółka nie negowała swojego zobowiązania, nie złożyła skargi do sądu administracyjnego na decyzje Dyrektora Izby Celnej i opłaciła należności celne oraz odsetki wyrównawcze przelewem w dniu 8 kwietnia 2009 r. Skarżąca nie odwołała się również od żadnej z decyzji, wydanych przez Dyrektora Izby Celnej w W. w styczniu 2009 r., a dotyczących zwrotu od organu na rzecz T. Sp. z o.o. uiszczonych przez nią należności celnych oraz odsetek wyrównawczych. Wobec takiego stanu sprawy Sąd nie może uznać, iż organ celny wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem cyt. przepisów Kodeksu celnego. Odnośnie zarzutu 4. zawartego w skardze, należy podkreślić, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 30 lipca 2009r., kiedy to R. Sp. j. (obecnie L. Sp. z o.o. - Sp. k.) wystąpiła o zwrot nienależnych odsetek od należności celnych, bowiem - zdaniem Spółki - odsetki wynikające z tytułów wykonawczych zostały naliczone w sposób sprzeczny z art. 242 w zw. z art. 244 pkt 1 Kodeksu celnego. Skarżąca swoje stanowisko uzasadniała twierdząc, iż nie jest prawidłowym naliczanie odsetek od zobowiązania, które wygasło. Twierdzenie swoje Skarżąca oparła na fakcie, że skoro spółka T. uiściła należności, dług celny wygasł zgodnie z art. 244 pkt 1 Kodeksu celnego, nie było podstaw do naliczenia odsetek. Sąd nie może uznać również i tego zarzutu. W myśl przepisu art. 244 Kodeksu celnego dług celny wygasa: 1) przez uiszczenie kwoty należności, 2) przez umorzenie kwoty należności, 3) przez przedawnienie, 4) jeżeli wobec towarów zgłoszonych do procedury celnej, która określa obowiązek uiszczenia kwoty należności: a) zgłoszenie celne zostało unieważnione zgodnie z art. 68, b) towary, przed ich zwolnieniem, zostały zajęte i orzeczono ich przepadek, zniszczono je na polecenie organu celnego lub zgodnie z art. 186, stały się przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, zostały zniszczone lub zostały ostatecznie utracone ze względu na ich charakter, wypadek losowy lub działanie siły wyższej, 5) w wypadkach, o których mowa w art. 210, jeżeli towary, wobec których powstał dług celny, zostały zajęte przy nielegalnym wprowadzaniu i równocześnie lub w późniejszym terminie orzeczono ich przepadek. Natomiast przepis art. 242 § 2 Kodeksu celnego stanowi, że od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki według zasad i w wysokości określonej w odrębnych przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych. Zdaniem Sądu, wobec treści ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Celnej w W., odnoszących się do uchylenia i umorzenia postępowania zarówno co do długu celnego, jak i co do odsetek wyrównawczych odnośnie T. Sp. z o.o., jak i uchylenia co do określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i umorzenia postepowania w sprawie, jak również wobec ostateczności decyzji tego organu odnoszących się do zwrotu uiszczonych należności celnych oraz odsetek wyrównawczych, wydanych na korzyść T. Sp. z .o., nie można uznać, iż dług celny ciążący na Skarżącej spółce wygasł na mocy przepisu art. 244 pkt 1 Kodeksu celnego. Skarżąca spółka zapłaciła należności 8 kwietnia 2009 r. i dopiero wówczas nastąpiło wygaśnięcie długu celnego, który na niej ciążył. Odnośnie zaś do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia przepisów procesowych - nie można – zdaniem Sądu - w uzasadniony sposób zarzucić organom rozstrzygającym sprawę naruszenia art. 121 i art. 210 Ordynacji podatkowej Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy tych zasad nie przekroczyły, wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ odwoławczy działał na podstawie przepisów prawa, wskazał podstawę swego rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji, która zawiera prawidłowe i wyczerpujące uzasadnienie zarówno prawne, jak i faktyczne. W uzasadnieniu orzeczenia organ omówił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wskazał, na jakich dowodach oparł swoje twierdzenia i logicznie je uargumentował. Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wskazać też należy, że dokonana przez organ ocena dowodów jest zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i nie wykroczyła poza zakres swobodnej ich oceny. Należy też wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2079/12, którym Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. W tej sprawie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 233 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż z treści decyzji nie wynikało, iż została wydana przez organ odwoławczy. Sąd jednocześnie nie odniósł się do ustaleń merytorycznych dokonanych w sprawie, a także do zarzutów strony skarżącej, uznając, że wobec nieprawidłowego rozstrzygnięcia organu odwoławczego przesądzanie o kwestii dotyczącej zwrotu odsetek jest przedwczesne. Sąd rozpoznając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2013 r. uznał, że organ odwoławczy wykonał cyt. wyrok sądu administracyjnego, postępując zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.