V SA/Wa 275/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2016 r. ze skargi [...] sp. j. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes PFRON") z [...] maja 2015 r., znak: [...] odmawiającą [...]Spółka jawna w [...] (dalej: "skarżąca", "strona") wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2015r. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżąca przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji do PFRON wniosek Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc styczeń 2015r. Decyzją z [...] maja 2015r. Prezes PFRON odmówił wypłaty dofinansowania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że z dokumentacji będącej w posiadaniu Funduszu m.in. sprawozdania finansowego za 2013 r. jak również bilansu oraz rachunku zysków i strat sporządzonych na koniec listopada 2014 r. wynikało, że strona znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Jak wyjaśnił Prezes PFRON, w myśl art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 127, poz. 721 ze zm. dalej jako "ustawa o rehabilitacji"), pomoc ze środków Funduszu (w formie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych) nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Z przedstawionych przez stronę dokumentów wynika w ocenie organu, że jej zobowiązania przewyższały wartość jej aktywów, a co się z tym wiąże kapitał własny przyjął wartość ujemną. W odwołaniu skarżąca podniosła, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 187 z 26 czerwca 2014r. dalej jako rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014) w art. 1 ust. 4 lit. c) przywołanym w komparycji zaskarżonej decyzji wyraźnie stanowi, że jego postanowienia nie mają zastosowania do pomocy udzielanej przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji, a tak sytuację ekonomiczną pracodawcy ocenił Prezes PFRON, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego przy interpretacji art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji nie można też zastosować Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, ponieważ Wytyczne nie mogą być uznane za prawo Unii Europejskiej w rozumieniu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), gdyż zostały ustanowione mocą komunikatu Komisji, a komunikat nie jest wymieniony wśród źródeł prawa Unii Europejskiej. Ponadto, zdaniem strony, organ przyjął błędną wykładnię art. 11 ust. 2 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 233 – dalej: "p.u.n."). Proste utożsamianie majątku z wartością aktywów ujawnioną w bilansie jest mylące co do rzeczywistego stanu rzeczy. Pojęć "zobowiązania" i " majątek" użytych w art. 11 ust. 2 p.u.n. nie należy rozumieć jako aktywa i pasywa dłużnika w ujęciu rachunkowym, a raczej jako wartość długów i mienia. Po rozpatrzeniu odwołania Minister decyzją z [...] grudnia 2015r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, iż pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wynika to z treści art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Z kolei kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy szukać w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014. Dalej podniesiono, że z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że skarżąca jest średnim przedsiębiorstwem. Wobec powyższego, przy ocenie jej sytuacji finansowej zastosowanie będzie miała definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014. Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 1 ust. 4 lit. c) ww. rozporządzenia Komisji określa jedynie, że nie ma ono zastosowania do pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi i wprowadza definicję "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej". Z przepisów tych wynika więc obowiązek nałożony na podmioty udzielające pomocy w zakresie weryfikacji, czy wnioskodawca w momencie ubiegania się o pomoc nie spełnia definicji art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Zgodnie z art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z wymienionych w tym przepisie okoliczności. Ocena sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy dokonywana jest zatem przez podmiot udzielający pomocy, przed jej udzieleniem, na podstawie informacji przedstawionych wraz z wnioskiem o dofinansowanie. Jeżeli więc organ ustali, że wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej zgodnie z definicją zawartą w ww. rozporządzeniu, to oznacza, że nie może udzielić pomocy, bowiem rozporządzenie wyklucza takie przedsiębiorstwo i należy odmówić udzielenia pomocy. W niniejszej sprawie, jak wskazał Minister, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym dokumentów przesłanych przez stronę przy piśmie z 26 marca 2015 r.) wykazała, że na dzień 31.01.2015 r. wartość zobowiązań i rezerw na zobowiązania wynosiła 3 542 061,42 zł i przewyższyła wartość aktywów ogółem Spółki wynoszących 3 353 320,86 zł, tym samym kapitał własny przyjął wartość ujemną w wysokości 188 740,56 zł. Oznacza to, że na dzień złożenia wniosku Wn-D za styczeń 2015 r. Spółka była "przedsiębiorstwem zagrożonym"- zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia Komisji. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 p.u.n. dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Ponadto zgodnie z ust. 2 ww. artykułu dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Zauważyć, należy jak wskazał Minister, że z dokumentów finansowych wynika, że kapitał własny strony na koniec stycznia 2015 r. wyniósł (-188 740,56 zł.). Ujemny kapitał własny wskazuje na zagrożenie kontynuacji działalności strony i tym samym na zagrożenie upadłością. Ponadto jak stwierdził organ odwoławczy, ujemny kapitał własny wskazuje na to, iż strona spełnia przesłankę określoną w art. 2 pkt 18 lit. c ww. rozporządzenia Komisji i tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń za miesiąc styczeń 2015 r. nie może zostać udzielona. W ocenie Ministra nie doszło do naruszenia art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w sprawie wyłączeń blokowych, gdyż analiza zgromadzonej dokumentacji finansowej potwierdza, że strona na dzień złożenia ww. wniosku znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Następnie odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodów z wycen nieruchomości i ruchomości oraz planów amortyzacji na okoliczność ustalenia rzeczywistej wartości majątku organ odwoławczy wskazał, iż sytuacja ekonomiczna strony musi być potwierdzona dokumentem sporządzonym zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości (jednostka nie może dokonać we własnym zakresie aktualizacji wyceny środków trwałych). Poza tym organ rozpatrujący sprawę bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy pomiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji przez uznanie, że przepisem prawa Unii Europejskiej dotyczącym pomocy publicznej jest art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, a ponadto błędną wykładnię art. 11 ust. 2 p.u.n. w związku z art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 przez utożsamienie wartości majątku przedsiębiorcy z wartością bilansową netto aktywów, jak również naruszenie przepisów postępowania, a to art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 78 § 1 kpa poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącego, a w konsekwencji art. 7 i 8 kpa poprzez uchylenie się od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wskazania i naruszenia zaufania do organów państwowych. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów prowadzonego postępowania. Jak wyjaśnił autor skargi, organ poprzestał na prostym odczytaniu bilansów i porównaniu pozycji bilansowych, bez wnikania w realność wartości składników majątkowych w nim odzwierciedlonych. Tymczasem wartość bilansowa w jego ocenie przedstawia zafałszowaną, oderwaną od rzeczywistej, realnej, rynkowej wartości majątku przedsiębiorcy. Natomiast gdyby organ przeprowadził wnioskowane przez stronę dowody w postaci wycen składników majątkowych i planów amortyzacji, to ustaliłby, że zobowiązania skarżącego, w kwocie 3.542.061,42 zł są niższe od wartości rynkowej samych tylko nieruchomości i 26 maszyn, bo wynoszą łącznie 3.649.200,00 zł. Wyceny jak wskazał skarżący zostały sporządzone w październiku 2013r. oraz maju i czerwcu 2014r., a więc zachowują aktualność na dzień złożenia wniosku. Zatem wbrew twierdzeniom organu, nie istnieją w rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego przesłanki ogłoszenia upadłości. Dalej wnoszący skargę podkreślił, że zakaz aktualizacji wartości początkowej środków trwałych odnosi się wyłącznie do określenia wysokości odpisu amortyzacyjnego jako kosztu uzyskania przychodu przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Natomiast dla innych celów np. oceny zdolności kredytowej przyjmuje się rzeczywistą, rynkową wartość majątku stanowiącego zabezpieczenie, gdyż tylko taka zapewnia realną ocenę sytuacji majątkowej przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Jak wynika z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 651/2014, a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w tym rozporządzeniu. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu nr 651/2014. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 tego rozporządzenia. W powołanym akcie zostały również określone sytuacje, w których nie ma on zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc, jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona. Zgodnie z motywem 14 preambuły rozporządzenia nr 651/2014, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji należy wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia, ponieważ taka pomoc powinna być oceniana na podstawie Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw z dnia 1 października 2004 r., których okres ważności został przedłużony komunikatem Komisji dotyczącym przedłużenia okresu ważności Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw z dnia 1 października 2004 r., lub ich kolejnej wersji, w celu uniknięcia przypadków obchodzenia wspomnianych wytycznych, z wyjątkiem programów pomocy na naprawę szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi. Powołane rozporządzenie w art. 2 pkt 18 zawiera definicję przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, stanowiąc, że jest to przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności : a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE, a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne; b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE; c) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym podstępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli; d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzację i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu; e) W przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz 2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0. Organ po zbadaniu złożonych dokumentów, uznał, że wobec skarżącej zachodzi podstawa uznania za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji ekonomicznej wymieniona w art. 2 pkt 18 lit. c. Odpowiedź na pytanie, czy podmiot gospodarczy spełnia kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej wymaga zatem analizy prawa krajowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ w sposób wystarczający przeanalizował sytuację finansową Spółki pod kątem wystąpienia niewypłacalności. Wskazał bowiem, powołując się na dokumenty przedstawione przez stronę, że zobowiązania i rezerwy na zobowiązania na dzień 31 stycznia 2015 r. wynosiły 3.542.061,42 zł i przewyższyły wartość aktywów ogółem Spółki wynoszących 3.353.320,86 zł, tym samym kapitał własny przyjął wartość ujemną w wysokości 188.740,56 zł. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze ( w wersji obowiązującej na dzień 31 stycznia 2015 r. ) dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Z akt sprawy wynika, że na dzień złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc styczeń 2015 r. wobec skarżącej miała zastosowanie procedura niewypłacalności przewidziana w art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia nr 651/2014. Za bezzasadny należy uznać zarzut nie wzięcia pod uwagę rzeczywistej wartości majątku skarżącego, a oparcie się jedynie na jego wartości księgowej. Podkreślić należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, z późn.zm.), wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące swojej sytuacji ekonomicznej, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Zgodnie natomiast z art. 45 ust. 2 ustawy o rachunkowości sprawozdanie finansowe składa się z: 1) bilansu; 2) rachunku zysków i strat; 3) informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia (odnoszące się bezpośrednio do bilansu lub rachunku zysków i strat). To właśnie te, a nie inne dokumenty stanowią podstawę rozpoznania wniosku o wypłatę dofinansowania. To na ich podstawie organ ocenia również, czy wnioskodawca nie jest "przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji " w rozumieniu art. 2 pkt. lit. c rozporządzenia nr 651/2014 w zw. z art. 11 ust. 1 i 2 p.u.n. Tak też było w rozpoznawanej sprawie. Również z tego względu organ nie mógł uwzględnić wniosków strony o przeprowadzenie dowodów z wycen składników majątkowych i planów amortyzacji. Dlatego też zarzut dot. naruszenia przepisów art. 75 § 1 , 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. nie jest zasadny. Organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły całość zgromadzonego w sprawie materiału. Jeszcze raz podkreślić należy, że ocena zasadności przyznania pomocy następuje na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia jego złożenia. Skoro, bowiem, pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Podsumowując wskazać należy, że w realiach sprawy niniejszej pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące styczeń 2015 r. nie mogła być udzielona, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.