V SA/Wa 2752/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] i M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2015 r. strona skarżąca M. B. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. Uzasadniając wniosek wskazała, że nałożono na nią obowiązek zapłaty kwoty 24.000,00 zł z tytułu kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Zaznaczyła, że jest indywidualnym przedsiębiorcą. Z powodu działań organów skarbowych była zmuszona zawiesić prowadzoną przez siebie jednoosobową działalność gospodarczą. Obecnie utrzymuje się jedynie z niewielkiej emerytury w wys. 1.145 zł oraz niewielkich kwot uzyskiwanych z najmu części znajdującej się w jej własności nieruchomości. Skarżąca podniosła, iż nie posiada innych dochodów i nie ma możliwości dokonać zapłaty nałożonej kary pieniężnej. Brak wstrzymania zaskarżonej decyzji będzie oznaczał konieczność sprzedaży składników majątkowych albo wszczęcia przeciwko niej postępowania egzekucyjnego, którego skutkiem prawdopodobnie byłoby zajęcie i sprzedaż w drodze licytacji posiadanej przez skarżącą nieruchomości. Zbycie nieruchomości tą drogą wyrządziłoby skarżącej znaczną szkodę, gdyż nastąpiłoby to po cenie znacznie odbiegającej od rynkowej. Ponadto brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki, gdyż w razie dokonania sprzedaży a następnie późniejszego pozytywnego rozstrzygnięcia Sądu, nie będzie możliwości przywrócenia poprzedniego stanu i powrotnego wprowadzenia skarżącej we własność nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i uzasadnienia wniosku strony skarżącej, w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Konsekwencją wykonania decyzji jest w ocenie Sądu, możliwość spowodowania trudnej sytuacji materialnej, a ponadto wykonanie decyzji może spowodować ciężkie nieodwracalne konsekwencje, których w większości skarżąca nie będzie mogła odwrócić, nawet w sytuacji uwzględnienia skargi. Argumentacja skarżącej jest słuszna i, w ocenie Sądu, stanowi przesłankę umożliwiającą zastosowanie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.