V SA/Wa 2761/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia NSA Ewa Jóźków, Sędzia WSA Dorota Mydłowska (spr.), Protokolant Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi "D." s.c. J. L., L. Y. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Spółka Cywilna ,,D." J. L. , L. Y. w dniu [...].11.2000r (SAD nr [...]) dokonała zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym dwóch preparatów o nazwach handlowych A. i B. , deklarując kod PCN 1211 20 00 0 ze stawką celną preferencyjną 0%. Po przeprowadzeniu weryfikacji zgłoszenia celnego, Dyrektor Urzędu Celnego Port Lotniczy w W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...].11.2000r, którą uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej, stawki celnej i kwoty długu celnego w stosunku do wyżej wymienionych preparatów i zaklasyfikował je do kodu PCN 2106 90 98 0, ze stawką celną 25%. W dniu [...].12.2000r Spółka złożyła wniosek o stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].11.2000r. Decyzją z dnia [...].04.2001r nr.[...] Prezes Głównego Urzędu Ceł odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego Port Lotniczy w W. z dnia [...].11.2000r, stojąc na stanowisku, że importowany preparat nie ma charakteru leku z działu 30 taryfy celnej, ponieważ nie zawiera substancji czynnych leczących choroby. Od powyższej decyzji Skarżący złożyli odwołanie, w wyniku którego Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...].07.2001r nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].04.2001r o odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Na wymienioną wyżej decyzję Strona wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego ,żądając jej uchylenia i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].04.2001r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5.09.2002r Sygn. akt V SA 2349/01 uchylił decyzję Prezes Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].07.2001r Nr [...]. Sąd wskazał, że wobec stanowczej rozbieżności stanowisk w sprawie klasyfikacji przedmiotowych preparatów oraz biorąc pod uwagę konieczność posłużenia się wiedzą specjalistyczną przy ich ocenie pod względem składu fizykochemicznego i zastosowanie ,należało posłużyć się opinią biegłego, która mogłaby przyczynić się do wyjaśnienia rozbieżnych w tej sprawie stanowisk stron postępowania. Wykonując powyższe zalecenia organ celny II instancji uzupełnił wcześniejszą opinię Instytutu [...] z dnia [...].04.2001r oraz wystąpił do Urzędu [...] w W. oraz na Wydział [...] Akademii Medycznej w K. o stosowna opinię. Skarżąca uzupełniła zgromadzone dokumenty o opinię [...], opinie [...], a także załączyła ulotkę dotyczącą preparatu C. oraz WIT z dnia [...].07.2003r taryfikujący niniejszy towar do kodu PCN 3004 90 19 0. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...].08.2004r nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł nr [...] z dnia [...].04.2001r. Podniósł, ze przedmiotowe towary spełniają wymogi poz. 2106 , powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w orzeczeniu zapadłym w analogicznej sprawie – sygn. akt VSA 1422/01-w którym stwierdzono, że fakt rejestracji preparatów jako środków farmaceutycznych nie przesądza o ich klasyfikacji taryfowej jako leków, ponieważ taryfikacja celna i wpis do rejestru środków farmaceutycznych są odrębnymi postępowaniami, zaś kryteria decydujące o taryfikacji celnej i uznaniu towaru za towar dopuszczony do obrotu jako środek farmaceutyczny, nie są identyczne. Ponadto treść ulotek wyraźnie wskazuje, iż oba preparaty uzupełniają terapię, co oznacza ,iż w świetle Taryfy celnej nie mają cech właściwych dla poz.3004, tj. działania terapeutycznego w zakresie leczenia, są natomiast środkami farmaceutycznymi wspomagającymi i stymulującymi. W świetle wyjaśnień do taryfy celnej, poz.2106 i poz. 3004, to właśnie PCN 2106 jest właściwy dla przedmiotowych preparatów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wnosiła o uchylenie powyższej decyzji. Podkreśliła, że zaliczenie powyższych preparatów do pozycji 2106 Taryfy celnej jest rażącym naruszeniem rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 .08.1999r- Wyjaśnienia do taryfy celnej, które zgodnie z art.87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Jest także naruszeniem zasady legalności działania organów wynikającym z art.7. Konstytucji i naruszeniem art.. 120 Ordynacji Podatkowej. Skarżąca podniosła, iż zebrany materiał dowodowy jednoznacznie stwierdza, że przedmiotowe preparaty są silnymi lekami [...] używanymi w medycynie w dawce ściśle określonej, zawierają substancje czynne ([...]) w ilości wystarczającej do leczenia zaburzeń odporności (nawracających infekcji).Powołała się także na fakt, że NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku (sygn. akt I SA/Gd 2093/02) orzekając w sprawie klasyfikacji taryfowej , uchylił decyzję organów celnych w sprawie klasyfikacji taryfowej preparatów A. i B.. Dyrektor Izby Celnej w W. wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. WojewódzkiSąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Przedmiotem rozpoznania nie jest decyzja o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, ale decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2004r nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W związku z powyższym Sąd nie mógł zajmować się prawidłowością bądź jej brakiem przy ustalaniu kodu taryfy celnej dla preparatów A. i B. , lecz musiał ocenić, czy zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji , a w związku z tym, czy prawidłowa jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. utrzymująca ją w mocy . Należy mieć na względzie, że instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej przewidziana w art.247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 128 tejże ustawy .Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy jest ona dotknięta w sposób niewątpliwy przynajmniej jedna z wad wymienionych wt. 247 § 1 O.p., to jest : 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości 2) została wydana bez podstawy prawnej 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną 5) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Spółka twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu zastosowanie w stosunku do preparatów A. i B. pozycji 2106 taryfy celnej nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Pozycja ta obejmuje preparaty złożone z wyciągów z żeńszenia, z korzeni żeńszenia, przygotowane do spożycia jako herbatki żeńszeniowe albo preparaty uzupełniające dietę. Składy, właściwości, przeznaczenie, zastosowanie tych preparatów, nie odbiegają od analogicznych produktów taryfikowanych do poz.2106. Klasyfikacja taryfowa powyższych produktów jest niejednoznaczna, można więc mówić ewentualnie o nieprawidłowej interpretacji Wyjaśnień do taryfy celnej i błędnym zastosowaniu takiej czy innej pozycji. Nie można zaś uważać, że nastąpiło wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Nie każde naruszenie może być utożsamiane z rażącym naruszeniem prawa. W myśl utrwalonego orzecznictwa należy stwierdzić, ze decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem, co na podstawie jego brzmienia niejako od razu ,,rzuca się w oczy". Należy pamiętać, że naruszenie prawa ma charakter rażący wówczas, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodziła i należy uznać, że organ II instancji prawidłowo ustalił, że nie występują podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji I instancji. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) należało oddalić skargę jako niezasadną.