V SA/Wa 2767/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Asesor WSA - Joanna Gierak, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2008 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] 09.2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wizy pobytowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2007r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2007r. w przedmiocie odmowy udzielenia wizy pobytowej Wnioskodawczyni T. L. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Cudzoziemka T. L. wjechała na terytorium Polski w dniu [...] stycznia 2004r. na podstawie wizy pobytowej, wydanej przez konsula w K. z terminem ważności do dnia [...] marca 2004r., na czas pobytu 25 dni. W dniu [...] kwietnia 2004r. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 z późn. zm.), z uwagi na pozostawanie w nieformalnym związku z obywatelem polskim Panem W. R. oraz podjęciem nauki w II Liceum Ogólnokształcącym w P. Zainteresowana do akt sprawy dołączyła zaświadczenie wystawione przez Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych Zaoczne w P., z którego wynika, że jest słuchaczką w/w placówki oświatowej. Wojewoda [...], na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, zwrócił się do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców o zajęcie stanowiska w sprawie wydania Zainteresowanej wnioskowanej wizy pobytowej. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004r. Nr [...] Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców odmówił wyrażenia zgody na wydanie Cudzoziemce przez Wojewodę [...] wnioskowanej wizy pobytowej, uznając, iż nie zachodzą w stosunku do Zainteresowanej okoliczności o charakterze wyjątkowym, powodujące konieczność przebywania na terytorium naszego kraju, uzasadniające wydanie Jej wizy pobytowej w w/w trybie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców postanowieniem z [...] sierpnia 2004r. zaskarżone postanowienie własne utrzymał w mocy. Na powyższe postanowienie Cudzoziemka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i wydanie wizy pobytowej na czas pobytu 3 miesiące. W dniu [...] września 2004r. Wojewoda [...] wydał decyzję, w której odmówił wydania Wnioskodawczyni wizy pobytowej, powołując się na postanowienia Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w sprawie odmowy wyrażenia zgody na wydanie przedmiotowej wizy pobytowej. Od powyższej decyzji Zainteresowana wniosła odwołanie do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, który decyzją z dnia [...] listopada 2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Nie zgadzając się z tak podjętym rozstrzygnięciem w dniu [...] grudnia 2004r. T. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Cudzoziemki na postanowienie Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2004r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wydanie Cudzoziemce przez Wojewodę [...] wizy pobytowej oraz na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2004r. w sprawie odmowy wydania Pani T. L. wizy pobytowej wyrokiem z dnia 03 sierpnia 2005r. Sygn. akt V SA/Wa 3538/04 uchylił zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2004r. oraz uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2004r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że Cudzoziemka wystąpiła o przedłużenie wizy pobytowej, a nie o wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Badając zaskarżone rozstrzygnięcia Sąd uznał, że w toku postępowania przed organem zarówno I, jak i II instancji doszło do naruszenia prawa materialnego przez wadliwą, wybiórczą interpretację stosowanych przez nie przepisów ustawy o cudzoziemcach, a także zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił ponadto, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien również rozważyć i odnieść się do treści art. 43 cytowanej ustawy o cudzoziemcach i zawartych w tym artykule przesłanek. Zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wojewoda [...] w dniu [...] grudnia 2006r. przesłuchał Panią T. L. oraz wezwał Jej pełnomocnika do przedstawienia faktycznego żądania Strony. W wykonaniu wezwania organu I instancji pełnomocnik Strony oświadczył, że Cudzoziemka ubiega się o wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. W dniu [...] marca 2007r. Pani T. L., działając przez swojego pełnomocnika, wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie Jej wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniając go chęcią ułożenia sobie życia w Polsce, ponieważ już od dawna pozostaje w nieformalnym związku z obywatelem polskim Panem W. R., z którym wspólnie mieszka i pomaga Mu w wychowaniu dziecka. Ponadto powołała się na fakt, że ukończyła naukę w VI Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w P. i obecnie kontynuuje ją w Studium Zdrowia i Urody prowadzonym przez Towarzystwo Edukacji Bankowej S. A. w P. Wojewoda [...], na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, zwrócił się do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców o zajęcie stanowiska w sprawie wydania Zainteresowanej wnioskowanej wizy pobytowej. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r. Nr [...] odmówił wyrażenia zgody na wydanie Stronie przedmiotowej wizy pobytowej. Odnosząc się do podniesionych przez Cudzoziemkę we wniosku okoliczności, organ opiniujący stwierdził, iż Skarżąca decydując się na podjęcie nauki w kolejnej szkole i zamiar jej kontynuowania przez okres 1 roku, winna odpowiednio wcześniej poczynić kroki w celu zapewnienia Sobie legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dłuższej perspektywie czasowej. Podniesiono, iż fakt pozostawania w nieformalnym związku z obywatelem polskim również nie jest przesłanką do wydania przedmiotowej wizy pobytowej. W ustawowym terminie Cudzoziemka złożyła do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając, iż ukończyła w Polsce szkołę średnią i chciałaby zdać maturę, ale nie jest w stanie zrealizować tego założenia, gdyż na skutek braku wizy pobytowej, nie może przystąpić do egzaminu dojrzałości. W związku z powyższym Cudzoziemka rozpoczęła naukę w Policealnej Szkole Zdrowia i Urody, w której edukacja trwa do dnia 31.08.2007r. Ponadto w przedmiotowym wniosku zaznaczono po raz kolejny, iż Zainteresowana od kilku lat pozostaje w nieformalnym związku z obywatelem polskim - Panem W. R., na którego utrzymaniu pozostaje, uczestniczy w wychowywaniu Jego dziecka i z którym jest bardzo związana, podobnie, jak z Jego rodziną. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...] Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Od w/w postanowienia Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 8 stycznia 2008r. Sygn.akt V SA/Wa 2265/07 skargę tę oddalił. Decyzją z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...] Wojewoda [...] orzekł o odmowie wydania Cudzoziemce wizy pobytowej stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie Stronie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 w/w ustawy, gdyż przedmiotowa wiza pobytowa służy legalizowaniu krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a argumenty przedstawione przez Cudzoziemkę wskazują, że chciałaby Ona pozostać w Polsce przez dłuższy okres czasu. Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik Strony wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdzając, że T. L. posiadając wizę pobytową będzie mogła otrzymać Nr PESEL, co umożliwi Jej zdawanie matury i uzyskanie średniego wykształcenia, co przełoży się w przyszłości na uzyskanie lepszej pracy. Po rozpoznaniu sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2007r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając w całości argumentację organu I instancji i podkreślając, iż argumenty przytoczone przez Cudzoziemkę jednoznacznie wskazują, iż chciałaby Ona pozostać w Polsce w dłuższej perspektywie czasowej. Organ powołał jednocześnie treść przepisu art.20 ust.1 ustawy z dnia 24 maja 2007r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i niektórych innych ustaw, zgodnie z którym w toczących się postępowaniach sądowych i administracyjnych w zakresie zadań podlegających przekazaniu na podstawie przepisów ustawy, w których organem właściwym do załatwienia sprawy albo stroną jest Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, organem właściwym lub stroną staje się Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców lub minister właściwy do spraw wewnętrznych - odpowiednio do przedmiotu sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i udzielenie wizy pobytowej na okres 3 miesięcy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1. art. 7 k.p.a, polegające na niewyjaśnieniu przez organ administracji stanu faktycznego koniecznego do wydania decyzji merytorycznej w sprawie i ograniczenie się tylko i wyłącznie do okoliczności wskazanych przez wnioskodawczynię, bez przeprowadzenia postępowania w szerszym zakresie; art. 8 k.p.a, polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nie wpływający na pogłębienie zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli; 2. art. 77 § 1 k.p.a, polegający na wybiórczym zebraniu dowodów oraz uwzględnieniu przy orzekaniu jedynie części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; 3. art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że nie zachodzi w stosunku do wnioskodawczyni szczególna sytuacja osobista wymagająca jej obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji gdy dokładna analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że taka wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca obecnie pobytu wnioskodawczyni w Polsce zachodzi, w szczególności, że cudzoziemka ukończyła w Polsce Liceum Ogólnokształcące i chciałaby zdać maturę, ponadto od wielu lat pozostaje w związku z obywatelem polskim, pomaga mu w opiece nad dzieckiem oraz rozpoczęła naukę w październiku 2006 r. w kolejnej szkole, a planowany termin ukończenia szkoły przypada na 31 sierpnia 2007 r., a szkoła została już opłacona przez konkubenta wnioskodawczyni. Rozwijając motywy skargi wskazano, że od 2001 r. cudzoziemka zamieszkuje z W. R., z którym pozostaje w konkubinacie i zamierza zawrzeć związek małżeński. Cudzoziemka ukończyła też w roku szkolnym 2005/2006 Liceum Ogólnokształcące i chciałaby zdać maturę, aby mieć średnie wykształcenie. Niestety, brak wizy pobytowej, a tym samym brak numeru PESEL uniemożliwił jej przystąpienie do egzaminu maturalnego. Zdobycie wykształcenia jest dla cudzoziemki bardzo ważne, gdyż daje to możliwość zdobycia w przyszłości lepszej pracy. W związku z czym w oczekiwaniu na możliwość zdania matury cudzoziemka cały czas dokształca się i podjęła naukę w Studium Zdrowia i Urody prowadzonej przez Towarzystwo Edukacji Bankowej S.A. w P. Planowany termin ukończenia szkoły przypada na 31 sierpnia 2007 r., konkubent opłacił już całą edukację. T. L. pozostaje na utrzymaniu W. R. pomagając w opiece nad dziećmi, albowiem konkubent pracuje zawodowo. Tylko dalszy pobyt w Polsce umożliwi zdanie matury i zdobycie średniego wykształcenia. Biorąc to pod uwagę - zdaniem Skarżącej - należy stwierdzić, że w odniesieniu do wnioskodawczyni zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca jej obecności w Polsce, przewidziana w art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, co znajduje odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 20 marca 2002 r. o sygn. akt V SA 2036/01. Ponadto, zdaniem Skarżącej, organ I instancji dokonując analizy materiału dowodowego dopuścił się rażącego naruszenia fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego: "Zgodnie z art. 7 k.p.a, obowiązane są do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ponadto zgodnie z brzmieniem art. 8 k.p.a, organy administracji państwowej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli". Powyższe zasady, w ocenie Skarżącej, nie są tylko i wyłącznie postulatami, lecz obowiązującymi normami prawnymi. Organ administracji państwowej winien w toku postępowania podejmować wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy, a więc powinien z urzędu przeprowadzać dowody służące do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tym bardziej obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest zweryfikowanie okoliczności i dowodów wskazanych przez wnioskodawcę. Takie stanowisko jest szeroko reprezentowane w orzecznictwie (powołano się na wyrok NSA z dnia 9.04.2001 r. sygn. akt V SA 1611/00). W świetle powyższego, zdaniem Skarżącej, nie może być podstawą do wydania odmownej decyzji fakt, że T. L. nie przedstawiła żadnych nowych, istotnych argumentów lub dokumentów, które mogły mieć wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji, albowiem na organie administracji ciąży obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co znajduje wyraz w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 21.12.2000 r., V SA 1861/00, a także wyrok tegoż Sądu z dnia 4.07.2002 r., I SA 1768/99). W odpowiedzi na skargę - żądając oddalenia wniesionego środka zaskarżenia - podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają organy administracji, co oznacza, że sąd administracyjny nie ma uprawnień do udzielenia cudzoziemce wizy pobytowej. Sąd bada bowiem wyłącznie legalność zaskarżonego aktu, nie może natomiast orzekać w sposób merytoryczny przyznając określone uprawnienia lub zwalniając z nałożonych obowiązków. W świetle powyższego za pozbawione podstaw prawnych należy uznać postulat zawarty w skardze o udzielenie T. L. wizy pobytowej na okres 3 miesięcy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym wiza pobytowa może być wydana cudzoziemcowi, mimo że zachodzą okoliczności, na podstawie których należałoby mu odmówić wydania wizy, jeżeli: 1) przepisy prawa polskiego wymagają od niego osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej; 2) wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny ze względu na konieczność poddania się zabiegom lekarskim służącym bezpośrednio ratowaniu życia, którym nie może on zostać poddany w innym państwie; 3) zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu Decyzji Ramowej rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. U. WE L 203 z 1.08.2003), potwierdzone przez organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi. Zgodnie z treścią tego przepisu wiza pobytowa może być wydana cudzoziemcowi, mimo że zachodzą okoliczności, na podstawie których należałoby mu odmówić wydania wizy. Należy jednak podkreślić iż wydanie ww. wizy pobytowej może mieć miejsce wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Ustawa o cudzoziemcach przewiduje możliwość wydania ww. wizy pobytowej tylko w przypadku wystąpienia zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium Polski, a także w przypadku konieczności wjazdu cudzoziemca na terytorium naszego kraju, gdy wydanie wizy pobytowej w zwykłym trybie nie jest możliwe. Wiza pobytowa wydawana na podstawie cytowanego art. 33 ust. 1 służy legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi. W ocenie Sądu okoliczności podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Kontynuowanie przez Cudzoziemkę na terytorium Polski nauki nie jest bowiem okolicznością, która może uzasadniać wydanie wizy pobytowej, gdyż powyższy cel nie mógłby być zrealizowany poprzez zastosowanie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż wiza pobytowa wydawana w tym trybie nie jest przewidziana dla osób uczących się. Ponadto należy podnieść, że obowiązujące przepisy ustawy o cudzoziemcach przewidują w celu nauki inny rodzaj wizy pobytowej, którą zgodnie z art. 46 ust. 1 cytowanej ustawy wydaje konsul. Także podniesiony w skardze fakt, iż cudzoziemka od wielu lat mieszka na terytorium Polski i pozostaje w konkubinacie nie przemawia za wydaniem wizy pobytowej we wnioskowanym trybie, gdyż przedmiotowa wiza pobytowa ma charakter szczególny i służy legalizowaniu krótkotrwałego pobytu w Polsce. Chęć kontynuowania nauki i pozostawanie w nieformalnym związku ma bez wątpienia charakter długotrwały. Cudzoziemka nie przedstawiła żadnych innych okoliczności, które uzasadniałyby wydanie jej wnioskowanej wizy pobytowej na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Rację zatem należy przyznać organowi, który po przeanalizowaniu sprawy odmówił Skarżącej wydania wizy pobytowej. Za chybione należy również uznać podniesione w skardze zarzuty o charakterze procesowym. W ocenie Sądu, organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Gromadząc i oceniając materiał dowodowy kierował się przede wszystkim tym, iż postępowanie ma doprowadzić do rzetelnego wyjaśnienia sprawy i prawidłowego jej rozstrzygnięcia poprzez wydanie decyzji zgodnej z przepisami prawa. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał fakty, które uznały za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, jak również przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności, w związku z czym zarzuty skarżącej uznać należy za oczywiście bezzasadne. Mając na uwadze treść art. 151 Pr. o. p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji