V SA/Wa 277/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia wsparcia finansowego w sektorze owoców i warzyw postanawia odrzucić skargę Pismem z [...] stycznia 2012r. A. W. wniósł za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia wsparcia finansowego w sektorze owoców i warzyw z tytułu kryzysu spowodowanego szczepem bakterii EHEC. W treści skargi producent wskazał, że Agencja Rynku Rolnego w K. nie powiadomiła plantatorów ogórków o trybie i warunkach odszkodowania za zniszczenia spowodowane szczepem bakterii EHEC. Tylko niektórzy rolnicy, jak podał skarżący otrzymali stosowne odszkodowanie za poniesione straty. W odpowiedzi na skargę z [...] lutego 2012r. organ wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na brak legitymacji do wniesienia skargi przez A. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zarzuty zawarte w skardze A. W. nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona przez podmiot uprawniony w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Na wstępie należy podnieść, że skarga wniesiona do Sądu - zanim zostanie poddana merytorycznej kontroli - podlega najpierw ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących ją do rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę, w sytuacji gdy brak tej legitymacji jest ewidentny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Istotę legitymacji skargowej wnoszącego skargę stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli aktów lub czynności organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 P.p.s.a. przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dwóm kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Zatem Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 P.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi. W związku z powyższym legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005 r., s. 212 i nast.). Kwestią bezsporną jest fakt, iż A. W. nie ma legitymacji do wniesienia skargi (art. 50 § 1 P.p.s.a.), zgodnie z tym przepisem będzie ją miał tylko wtedy, jeżeli skarga wniesiona została w sprawie dotyczącej jego interesu prawnego. Oparcie legitymacji do wniesienia skargi na kryterium interesu prawnego oznacza, że zaskarżone przez producenta postanowienie musi dotyczyć jego własnego interesu prawnego. O tym zaś, czy dany podmiot ma w danej sprawie własny interes prawny przesądza konkretny przepis prawa i jego bezpośredni związek z zaskarżonym postanowieniem, tzn. wtedy, gdy kształtuje ono indywidualne prawa lub obowiązki wnoszącego skargę. W ocenie Sądu jest oczywiste, że nie istnieje przepis prawa, z którym zaskarżone postanowienie Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku W. K. - pozostawałaby we wspomnianym wyżej bezpośrednim związku w zakresie dotyczącym A. W. Zaskarżone postanowienie kształtuje bowiem sferę prawną W. K., a nie uprawnienia czy obowiązki skarżącego. Sąd stwierdza, iż bez znaczenia dla sprawy pozostają wyjaśnienia Skarżącego wskazane w treści skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, iż zaskarżone postanowienie dotyczy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia wsparcia finansowego w sektorze owoców i warzyw z tytułu kryzysu spowodowanego szczepem bakterii EHEC, wniesionego przez W. K. w celu przeprowadzenia postępowania. Zaskarżone postanowienie nie dotyczy zatem interesu prawnego A. W. Na marginesie Sąd wskazuje, że postępowanie w sprawie z wniosku A. W. było prowadzone przez organy ARR i zakończyło się ostatecznie postanowieniem nr [...] Prezesa ARR z [...] listopada 2011r. utrzymując w mocy postanowienie nr [...] Dyrektora OT ARR w K. z [...] listopada 2011r. Na przedmiotowe rozstrzygnięcie Prezesa ARR nie wpłynęła skarga. Z uwagi na powyższe, na podstawie brzmienia art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, Sąd orzekł jak na wstępie.