V SA/Wa 2779/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oraz niedopuszczalności wniesienia zażalenia w zakresie stanowiska wierzyciela w przedmiocie kosztów; oddala skargę. W dniu [...] sierpnia 2006 r. w W. przy ul. Żwirki i Wigury zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrolowany kierowca okazał wymagane dokumenty. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenia wynikające z art. 18 ust. 5 lit. a, b, c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, póz. 874 z późn. zm.); dalej: "ustawa o transporcie drogowym". Wskazany przepis stanowi, iż przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W wyniku stwierdzonych naruszeń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "WITD") decyzją nr [...] z [...] grudnia 2006 r. nałożył na A. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W celu przymusowego wyegzekwowania kary pieniężnej organ l instancji wystawił w dniu [...] marca 2007 r. tytuł wykonawczy nr [...]. Skarżący pismem z [...] stycznia 2008 r. wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. skargę na czynności egzekucyjne, podnosząc, że tytuł wykonawczy pochodzi od nieuprawnionego do jego złożenia organu oraz, że decyzja nakładająca karę nie została stronie skutecznie doręczona. Powyższą skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przekazał do WITD celem zajęcia stanowiska w trybie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, póz. 1954) - powoływanej dalej jako "ustawa egzekucyjna". WITD postanowieniem z [...] października 2007 r. nr [...] uznał zarzuty dłużnika za bezzasadne oraz, że wyegzekwowane koszty postępowania są należne. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez art. 35 i 36 k.p.a. Podniesiono, iż tytuł wykonawczy pochodzi od nieuprawnionego do jego złożenia organu. Wskazano, że skoro po nowelizacji ustawy o transporcie drogowym organem uprawnionym do wydania decyzji jest wojewoda, a inspektor wydaje decyzje tylko w jego imieniu, to jednocześnie wszelkie czynności egzekucyjne jako mające charakter techniczny mogą być wykonane przez wojewodę. Ponadto, zarzucono, iż decyzja nakładająca karę została niewłaściwie doręczona stronie, bowiem w toku postępowania administracyjnego ustanowiła ona pełnomocnika, na adres którego przedmiotowa decyzja winna być doręczona. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w zakresie stwierdzenia bezzasadności zarzutów zobowiązanego oraz stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie w zakresie stanowiska co do uznania wyegzekwowanych kosztów postępowania egzekucyjnego za należne. Organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 51 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, co przesądza o tym, iż decyzje w l instancji wydaje jedynie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej w związku z art. 51 ustawy o transporcie drogowym, a także naruszenie art. 33 pkt 10 ustawy egzekucyjnej. Zarzuciła też naruszenie art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 2 ustawy egzekucyjnej. W uzasadnieniu wskazano, iż WITD jest organem nieuprawnionym do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wyjaśniono, iż od 1 stycznia 2007 r. jedynie właściwym podmiotem w zakresie prowadzenia egzekucji na podstawie prawomocnej decyzji jest Wojewoda [...]. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Rozważając w tym kontekście zarzuty podniesione w skardze stwierdzić należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na skutek wystawienia tytułu wykonawczego z [...] marca 2007 r. nr [...] przez nieuprawniony podmiot, należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 1a pkt 13 ustawy egzekucyjnej użyte w ustawie pojęcie wierzyciela oznacza podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Z treści art. 5 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej wynika natomiast, iż uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do kar pieniężnych wymierzanych przez organy administracji rządowej - właściwy do orzekania organ l instancji, z zastrzeżeniem pkt 4. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wojewódzki inspektor transportu drogowego jest kierownikiem wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Wskazać w tym kontekście należy, iż zgodnie z art. 51 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego - Główny Inspektor. Takie rozwiązanie dopuszcza ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, póz. 872 z późn. zm.), która w art. 2 pkt 2 lit. b stanowi, iż administrację rządową na obszarze województwa wykonują działający pod zwierzchnictwem wojewody kierownicy zespolonych inspekcji, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, w imieniu własnym, jeżeli ustawy tak stanowią. Uprawnieni do kontroli drogowej inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z przewozem karę pieniężną za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Podkreślenia wymaga przy tym, iż, zgodnie z art. 93 ust. 1a, decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli. W świetle powyższych regulacji zasadne jest zatem stanowisko organów orzekających w sprawie, iż podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z decyzji z [...] grudnia 2006 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej jest WITD, jako właściwy do orzekania organ l instancji. W ocenie Sądu, należy zatem uznać, iż tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej. Odnosząc się z kolei do zarzutu niezbadania przez organ egzekucyjny kwestii braku dopuszczalności egzekucji administracyjnej, należy wyjaśnić, iż niezależnie od prawa zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada, zgodnie z art. 59 § 4 ustawy egzekucyjnej, uprawnienie do żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny jest wówczas zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania postanowienia bądź o umorzeniu postępowania, bądź o odmowie umorzenia postępowania. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.