V SA/Wa 278/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (Obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju) z dnia ... listopada 2017 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniosła, że w przypadku braku wstrzymania zajdzie niebezpieczeństwo poniesienia przez nią znacznej szkody. Wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne i naliczone zostaną koszty egzekucyjne co do całej kwoty określonej w zaskarżonej decyzji. Spółka podkreśliła, że kwota wskazana w tej decyzji wraz z ustalonymi odsetkami jest bardzo wysoka. Wyegzekwowanie jej uniemożliwi Spółce funkcjonowanie. Nawet zwrot wyegzekwowanych środków nie przywróci Skarżącej aktualnej sytuacji, ponieważ nie odzyska ona utraconej pozycji na rynku oraz wiarygodności w relacjach z kontrahentami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwanej dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić także należy, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Jeżeli uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu sprowadza się – tak jak w niniejszej sprawie – do kwestii związanych z pogorszeniem sytuacji finansowej strony, to nie wystarczy tylko wskazanie, że sytuacja ta pogorszy się w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, ale niezbędne jest jeszcze uprawdopodobnienie, że brak zastosowania ochrony tymczasowej w tym konkretnym przypadku spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sferze majątkowej wnioskującej strony (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r o sygn. akt II GZ 651/15). Do takiego uprawdopodobnienia konieczne jest natomiast przedstawienie dokumentów źródłowych obrazujących aktualną sytuację finansowa wnioskodawcy. Podnieść należy, iż Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów np. w postaci wyciągu z rachunku bankowego, które uprawdopodabniałyby podnoszone we wniosku okoliczności. Sąd nie mógł zatem rzetelnie ustalić, czy obciążenie wynikające z zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie Skarżącej skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na koniec dodać należy, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Fakt podnoszenia przez Skarżącą zarzutu przedawnienia zobowiązania nie mógł mieć więc znaczenia przy rozpoznaniu przedmiotowego wniosku. Skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.