V SA/Wa 2786/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości oddala skargę Przedmiotem skargi z dnia [...] września 2014 r. wniesionej przez M. sp. z o.o. w W. (dalej jako: "skarżąca") jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 w pomniejszonej wysokości, wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] maja 2013 r. M. sp. z o.o. w W. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR W. wniosek o przyznanie płatności rolno środowiskowej na rok 2013 w ramach pakietów : - 3. Ekstensywne trwale użytki zielone w wariancie: - 3.1.2 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do powierzchni 0,30 ha - 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach natura 2000 w wariancie: - 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków do powierzchni 25,23 ha W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych z dnia [...] maja 2013 r. , w dniu [...] czerwca 2013 r. skarżąca złożyła korektę wniosku wraz z załącznikiem graficznym, na którym dla działki [...] wskazano położenie obszaru nieskoszonego oraz wskazano prawidłowe położenie działki rolnej [...] zaznaczając jednocześnie powierzchnię niewykoszoną tej działki. W dniu [...] lipca 2013 r. w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień z dnia [...] lipca 2013 r. , złożono korektę wniosku wraz z załącznikiem graficznym, na którym wskazano położenie działek rolnych [...] i [...]. W dniach [...]-[...]marca 2014 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzono czynności kontrolne. W trakcie kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości dotyczące niespełnienia wymogów w ramach realizowanych pakietów i wariantów: - wobec działki rolnej [...] (pakiet 3.1.2) stwierdzono (strona [...] raportu), że rolnik nie przestrzega wymogu pozostawienia 5-10% powierzchni nieskoszonej (kod nieprawidłowości L17N2000), - wobec działki rolnej [...] (pakiet 5.1) stwierdzono (strona [...] raportu), pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym (kod nieprawidłowości N020). Obecny w trakcie kontroli w dniu [...] marca 2014 r. P. J. (pełnomocnik skarżącej) złożył oświadczenie z treści, którego wynika, że informacja o korekcie położenia działki rolnej [...] dokonana przez M. S. (prezesa zarządu spółki) nie została przekazana osobom zajmującym się koszeniem gruntów na działce [...]. Z tego powodu pozostawiono obszar nieskoszony na działce "[...]" w dwóch, a nie w jednym miejscu. W oświadczeniu z dnia [...] marca 2014 r. P. J. stwierdził, że nie stosował nawozów sztucznych oraz chemicznych środków ochrony roślin, a płody przekazywane były do innych gospodarstw na paszę. W oparciu o wyniki kontroli sporządzono raport z czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności (nr dok. [...]), w którym nie wykazano niezgodności z minimalnymi normami i wymogami w obszarze: środowisko, zdrowie publiczne i zdrowie roślin oraz stosowania nawozów i środków ochrony roślin. W dniu [...] maja 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR W. wydał w sprawie decyzję nr [...], w której przyznał wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową na rok 2013 w łącznej wysokości 27.525,55 zł, w tym z tytułu realizacji pakietu: - 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone w wariancie: - 3.1.2 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do powierzchni 0,30 ha w wysokości 105,00 zł - 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach natura 2000 w wariancie: - 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków do powierzchni 25,23 ha w wysokości 27.420,55 zł Jak wynika z uzasadnienia decyzji, płatność w poszczególnych wariantach przyznano do powierzchni deklarowanych we wniosku. Płatność w wariancie 3.1.2 została pomniejszona zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013, poz. 361 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie MRiRWz 13 marca 2013 r."), ze względu na stwierdzone w kontroli z dnia [...] marca 2014 r. (nr raportu [...]) naruszenie przez rolnika przestrzegania wymogu w ramach realizowanego na działce [...] wariantu 3.1.2, polegające na pozostawieniu większej niż 10% i mniejszej niż 50% nieskoszonej powierzchni działki rolnej [...]. Kwota zmniejszenia wyniosła 45 zł. W przypadku płatności do wariantu 5.1 została ona pomniejszona o 50% w przypadku działki rolnej "[...]", zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r., ze względu na stwierdzone na tej działce naruszenie przez rolnika przestrzegania wymogu w ramach realizowanego wariantu 5.1, polegające na pozostawieniu nieskoszonej innej części działki rolnej w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym na działce [...]. Kwota zmniejszenia wyniosła 7.144,55 zł. W dniu [...] czerwca 2014 r. (data nadania) skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji (zawierającego jedno zdanie) mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a także naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych. Zdaniem skarżącej w wydanej decyzji nie zamieszczono żadnych wyjaśnień, na podstawie których strona uzyskałaby wiedzę na podstawie jakich dowodów (za wyjątkiem kontroli), poczynione zostały ustalenia faktyczne w sprawie, które pozwoliły na przyjęcie, że obszar nieskoszony na działce [...] był większy niż 10%, a organ nie wskazał w wydanej decyzji jaki obszar nieskoszony ustalono w trakcie kontroli na miejscu oraz nie podał jaka powinna być właściwa nieskoszona powierzchnia działki [...]. Ponadto organ nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji na czym miały polegać niezgodności pomiędzy pozostawieniem nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej [...], a materiałem graficznym i jaki to materiał graficzny organ miał na myśli. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 w pomniejszonej wysokości. Organ II instancji zauważył, iż na całość zgromadzonego materiału dowodowego składa się nie tylko raport z kontroli, ale również szkice z pomiaru działek rolnych wraz z materiałem zdjęciowym. Wskazał, iż w przypadku działki rolnej "[...]" osoby kontrolujące stwierdziły obszar pozostawiony nieskoszonym w dwóch miejscach ww. działki, co widoczne jest na szkicu z kontroli stanowiącym materiał pomocniczy mimo, że na załączniku graficznym dołączonym do wniosku określono jeden taki obszar. Dodał, iż obszar nieskoszony zaznaczony przez rolnika na materiale graficznym działki "[...]" – potwierdzony w trakcie kontroli – widoczny jest na fotografii numer [...] wykonanej w dniu [...] marca 2013 r. Obszar nieskoszony przez rolnika na działce "[...]" stwierdzony w innym miejscu niż wynikało ze wskazania obszaru nieskoszonego na materiale graficznym, widoczny jest na zdjęciach nr [...] i [...] wykonanych w dniu [...] marca 2013 r. Na fotografiach widoczna nieskoszona trawa leżąca na gruncie w wyniku zalegającego zimą śniegu. Dyrektor Oddziału zauważył, iż fakt pozostawienia niewłaściwej powierzchni nieskoszonej potwierdził P. J. (reprezentujący producenta w trakcie kontroli) w oświadczeniu z dnia [...] marca 2014 r. wskazując, że pozostawienie nieskoszonej działki "[...]" w dwóch miejscach zamiast w jednym wynikało z nieprzekazania informacji o zmianie położenia działki osobom zajmującym się koszeniem gruntów. Tym samym, w ocenie organu II instancji, w raporcie z kontroli nr [...] słusznie uznano, że pozostawiona została nieskoszona niewłaściwa część działki rolnej, w szczególności inna niż zaznaczona na materiale graficznym dołączonym przez producenta do wniosku. Organ podniósł, iż pomimo oparcia rozstrzygnięcia dotyczącego przyznania płatności w wariancie 5.1 jedynie na podstawie samego raportu z kontroli nr [...], co stanowiło naruszenie przepisu 107 § 3 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173), dalej jako: "ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich"), obligującego organ do wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy nie stwierdził w tej kwestii aby to naruszenie miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Wskazał ponadto, że nie jest zasadne twierdzenie skarżącej jakoby nie możliwe było dokonanie przez nią samą weryfikacji ustaleń organu zawartych w wydanej decyzji. Strona zarówno znała treść raportu z kontroli, na którym oparto rozstrzygnięcie, a o której to kontroli i jej wynikach strona była powiadomiona, a w trakcie której brał udział jej przedstawiciel. Znany był jej również materiał dowodowy w postaci wniosku i składanych wraz z nim załączników graficznych. W ocenie organu II instancji trudno w takiej sytuacji uznać, aby stronie nie były znane motywy, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, a oparcie się na wynikach kontroli na miejscu zawartych w raporcie tworzonym z udziałem strony (jej przedstawiciela),trudno uznać samo w sobie za wadę postępowania zawierającą cechy dowolności. Tym bardziej, że strona w trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji, jak również w postępowaniu odwoławczym, nie przedstawiła żadnych dowodów na istnienie odmiennego stanu faktycznego, niż ten który został ustalony w trakcie kontroli. Odnosząc się do stwierdzonego w raporcie nr [...] naruszenia wymogu w ramach pakietu 3.1.2 na działce rolnej "[...]" Dyrektor Oddziału wyjaśnił, iż w tymże raporcie (strona [...]) stwierdzona powierzchnia niewykoszenia wyniosła 0,08 ha, co stanowiło 18,18% całkowitej powierzchni działki rolnej "[...]" (0,44 ha). Odpowiednie wyliczenia zostały dokonane w uwagach na stronie [...] raportu i zapisane w wierszu dotyczącym działki rolnej "[...]". Wskazał, iż właściwa powierzchnia nieskoszona w przypadku działki "[...]" - 0,44 ha powinna wynosić 5-10% tej powierzchni, tj : 0,02-0,04 ha. Wyjaśnił, że pomiaru powierzchni nieskoszonej w trakcie kontroli dokonuje się, podobnie jak pomiaru całej działki rolnej, za pomocą urządzenia GPS. Obszar nieskoszony na działce "[...]" został zaznaczony na szkicu pomiaru tej działki i został udokumentowany zdjęciami nr [...] i [...] wykonanymi w dniu [...] marca 2013 r. W ocenie Dyrektora Oddziału zastosowany w raporcie kod N020 dla działki rolnej "[...]" był użyty prawidłowo, zaś pomniejszenie płatności o 30% w decyzji nr [...] odpowiadało ustaleniom faktycznym i było uzasadnione na gruncie przepisów rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r. Oparcie się zatem przez organ I instancji na danych zawartych w raporcie nr [...] i stwierdzenie, że w przypadku działki rolnej "[...]" pozostawiono zbyt dużą powierzchnię nieskoszoną (powyżej 10% i mniej niż 50%) działki rolnej, nie skutkowało również w tym przypadku nieprawidłowym rozstrzygnięciem sprawy odnośnie pakietu 3.1.2. Zdaniem organu II instancji, mimo uchybień w wydanej decyzji polegających na nierozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego i nie zawarciu odpowiedniej analizy tego materiału w uzasadnieniu wydanej decyzji, decyzja organu I instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem M. sp. z o.o. w W. w dniu [...] września 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] skarżąc ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła wadliwość wynikającą z mającego istotny wpływ na wynik postępowania naruszenia przepisów postępowania oraz poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, w postaci: 1) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji podczas, gdy decyzja ta winna zostać uchylona w myśl art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a., albowiem nie została rozpoznana sprawa przez organ administracji, co do jej istoty; 2) art. 21 ust. 2 pkt 2) ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich poprzez błędną jego wykładnię, przejawiającą się w twierdzeniu organu odwoławczego, jakoby " ... zasada określona w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli", a ponadto, że z dyspozycji tego przepisu rzekomo wynika konstatacja, iż " ... konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 k.p.a.", co nie znajduje uzasadnienia zarówno w treści przytaczanego przepisu, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, wydanym na gruncie przedmiotowego przepisu. 3) art. 138 k.p.a. poprzez niepełne rozpatrzenie przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów Spółki podniesionych w odwołaniu, a mianowicie: a) zarzutu naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. w zakresie: - nie zamieszczenia w decyzji uzasadnienia faktycznego spełniającego kryteria określone odpowiednim przepisem prawnym, w tym nie wskazania faktów które organ uznał za udowodnione, dowodów na których oparł swoje rozstrzygnięcie, przyczyn dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom zebranym w sprawie administracyjnej; - poprzestania przez organ przy formułowaniu w decyzji Nr [...] jej uzasadnienia faktycznego, w części dotyczącej rozstrzygnięcia dotyczącego Wariantu 3.1.2. - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarze Natura 2000, na zamieszczeniu 1 (jednego) zdania w brzmieniu, "... W dniu [...]-03- 2014 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu (Nr raportu [...]) podczas której stwierdzono uchybienia w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach wariantu 3.1.2 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarze Natura 2000 - Pozostawienie większej niż 10%, lecz mniejszej niż 50% nie skoszonej powierzchni działki rolnej na działce [...]" , natomiast w części dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie Wariantu 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000", na zamieszczeniu także 1 (jednego) zdania w brzmieniu, "... W dniu [...]-03-2014 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu (Nr raportu [...]) podczas której stwierdzono uchybienia w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach wariantu 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000 - pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym na działce [...]" , co w ocenie odwołującej się Spółki nie stanowiło zgodnego z wymogami ustawowymi uzasadnienia faktycznego decyzji administracyjnej . b) zarzutu naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 7 oraz art. 8 k.p.a., poprzez wydanie decyzji Nr [...] na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych; 4) art. 80 w związku z artykułem 77 § 1 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich poprzez : a) wydanie zaskarżonej decyzji przy zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych w okolicznościach niniejszej sprawy, do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, b) nie rozpatrzenie w sposób właściwy i wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, w tym pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, co implikowało nie rozpoznaniem sprawy, co do jej istoty. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) i pkt 3) p.p.s.a wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. W przypadku zaistnienia przesłanek z art. 200 w związku z art. 209 p.p.s.a., wniosła również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż, organ II instancji błędnie zinterpretował przepis art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przyjmując, że wyłącza on w sposób całkowity obowiązek organu administracji publicznej do rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego i co za tym idzie, że w przedmiotowym postępowaniu powinno nastąpić całkowite odejście od zasady prawdy obiektywnej określonej w przepisie art. 7 k.p.a. Wskazała, że Dyrektor Oddziału, pomimo stwierdzenia, iż pogląd swój oparł na orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie przytoczył żadnego orzeczenia potwierdzającego stawiane w decyzji tezy. Dodatkowo, w ocenie skarżącej, Dyrektor Oddziału miał obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów spółki, co na gruncie niniejszej sprawy nie nastąpiło. Skarżąca stwierdziła ponadto, że, pomimo jasno sprecyzowanych zarzutów strony, organ II instancji powtórzył zasadniczo stanowisko Kierownika Biura Powiatowego ARiMR twierdząc, że uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej było sporządzone w sposób prawidłowy i nie sposób doszukać się w jego treści takich uchybień, które mogłoby powodować konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W ocenie spółki powyższy pogląd organu II instancji uznać należy za całkowicie błędny. Zdaniem skarżącej niedopuszczalne było przyjęcie przez organ odwoławczy, że poprzestanie przez organ I instancji na ogólnikowym stwierdzeniu, bez poparcia konkretnym dowodem, że w Wariancie 5.1. stwierdzone zostało uchybienie pozostawienia nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej "[...]" innej niż zaznaczona na materiale graficznym, zważywszy, że takie uchybienie oznaczone symbolem N020 implikuje znaczną, co do wysokości sankcją, w postaci zmniejszenia płatności, jest w pełni dozwolone i poprawne . Podobnie przedstawia się sprawa braku odpowiednich motywów dla rozstrzygnięcia decyzji w części dotyczącej Wariantu 3.1.2., co do których organ odwoławczy dokonując ponownego rozpoznania sprawy, nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Zdaniem Spółki, fakt pominięcia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W., w uzasadnieniu decyzji Nr [...] okoliczności faktycznych i motywów, uprawniał do postawienia temu organowi zarzutu istotnego naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, w stopniu wywierającym wpływ na wynik sprawy, którego to uchybienia nie dopatrzył się jednak organ II instancji, wydając wadliwą decyzję z dnia [...] lipca 2014 roku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:  Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organ wydający zaskarżona decyzję. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie. Materiał ten został szczegółowo omówiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jest tu mowa o raporcie z kontroli na miejscu z dnia [...] marca 2014r., o zdjęciach wykonanych w terenie w dniu [...] marca 2014r., o raporcie z czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności nr. [...], o pisemnym oświadczeniu pełnomocnika skarżącej z dnia [...] marca 2014r. odnoszącym się do ustaleń kontroli na miejscu i korekt wniosku, jak również jest też w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mowa o wniosku skarżącej o przyznanie płatności na 2013r.i jego uzupełnieniach, w tym mowa o załączonym do niego materiale graficznym. Analiza akt potwierdza, że zarówno opis jak i ocena ww. materiału dowodowego są prawidłowo dokonane prze organ wydający zaskarżoną decyzję. W odniesieniu do złożonego przez skarżącą materiału graficznego prawidłowo organ wskazał, że w stosunku do działki oznaczonej literą "[...]" skarżąca w korekcie z dnia [...] czerwca 2013r., uzupełniającej i wyjaśniającej wniosek pierwotny, wskazała prawidłowo jej powierzchnię oraz poprzez wykreślenie nieprawidłowego oznaczenia działki "[...]", wcześniej umieszczonej w miejscu i części powierzchni działki "[...]", utrzymała wcześniejsze wskazanie co do tej części powierzchni działki "[...]", która pozostała niewykoszona. Wykreślając wcześniej wskazaną działkę "[...]" z powierzchni działki "[...]" skarżąca w żaden sposób nie zasygnalizowała powierzchni niewykoszenia znajdującej się w tym obszarze. Kontrola na miejscu wykazała, że zarówno na części działki "[...]" obejmującej obszar wcześniej wskazywany jako działka "[...]" ( przed korektą wniosku z dnia [...] czerwca2013r.), jak i na pozostałym obszarze tej działki znajdują się miejsca pozostawionego niekoszenia. Kontrola na miejscu stwierdziła dwa takie miejsca niewykoszenia. Ich powierzchnia łączna nie przekroczyła 10% powierzchni całej działki "[...]", ale miejsca ich położenia ( po korekcie wniosku) nie zgadzały się ze wskazaniem na materiale graficznym dołączonym do wniosku i odczytywanym z uwzględnieniem wszelkich korekt dokonanych przez wnioskodawcę. Skarżąca nie neguje pozostawienia na działce "[...]" w roku 2013 dwóch obszarów niekoszenia. Przyznaje tę okoliczność poprzez podpisanie raportu z czynności kontrolnych przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika spółki P. J. oraz poprzez pisemne wyjaśnienia tegoż pełnomocnika z dnia [...] marca 2014r. Z wyjaśnień tych wynika, że podwójność miejsc niewykoszenia wyniknęła z uwagi na brak przekazania osobom zajmującym się koszeniem gruntów informacji o wcześniejszym błędnym oznaczeniu miejsca położenia działki "[...]". Zatem jest to przyznanie powyższej okoliczności. W ramach wyjaśnień dotyczących wcześniejszego błędnego oznaczenia działki "[...]" skarżąca wskazuje na powstanie błędu nie z jej winy. Podaje, że błąd powstał podczas sporządzania zmiany do planu rolnośrodowiskowego w 2012r. przez pracownika W-MODR w O. (PZDR M.) doradcę A. B. i błąd został powielony we wniosku w 2013r. Okoliczność ta nie wyłącza odpowiedzialności skarżącej w przedmiotowej sprawie, gdyż błąd został wykryty w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie. Skarżąca złożyła korektę wniosku na tę okoliczność, korekta została przyjęta i rozstrzygnięcie uwzględnia zmianę dokonaną przez stronę postępowania. Niestety złożony wraz korektą w dniu [...] czerwca 2013r. materiał graficzny nie odzwierciedlił stanu faktycznego na gruncie, co potwierdziła kontrola na miejscu. Prawidłowo zatem organ uznał, że zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, określającym wysokość zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowych w ramach pakietów lub wariantów, pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym, skutkuje zmniejszeniem płatności o 50% w ramach danej działki rolnej. W przedmiotowej sprawie dotyczyło to płatności do wariantu 5.1,a prawidłowo wyliczona kwota zmniejszenia wyniosła 7.144,55 zł. Prawidłowo bowiem organ wskazał, że zgodnie z § 2. ust.1 tegoż rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r., płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. - Zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r. określającym wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów, w przypadku użytkowania kośnego trwałych użytków zielonych (pakiet 5.1) wymagane jest pozostawienie 5-10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, a w przypadku występowania wodniczki Acrocephalus paludicola 30-50%, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej części tej działki. Co również istotne zgodnie z § 25 ust. l rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r. Agencja udostępnia rolnikowi, który złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, materiał graficzny z oznaczeniem co najmniej granic i numerów działek ewidencyjnych, na których jest realizowane zobowiązanie rolno środowiskowe. Rolnik zaś zgodnie z § 25 ust.2 rozporządzenia MRiRW z 13.03.2013 r. zaznacza na materiale graficznym: granice działek rolnych, na których realizuje poszczególne pakiety i warianty objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, oraz występujące w jego gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1 oraz cześć działki rolnej, która ma pozostać nieskoszona w danym roku - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3, 4 lub 5. Stwierdzenie przez organ naruszenia na działce "[...]" przestrzegania wymogu w ramach realizowanego wariantu 5.1, polegające na pozostawieniu nieskoszonej innej części działki rolnej w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym dało podstawę do zastosowania powyższych przepisów. W odniesieniu do działki "[...]", na której skarżąca realizuje wariant 3.1.2 ustalenia faktyczne organu również nie budzą wątpliwości Sądu. Prawidłowo też zostały zastosowane przepisy prawa materialnego. Podobnie, jak w przypadku działki "[...]", działka "[...]" podlegała kontroli na miejscu w dniu [...] marca 2013r. Niekwestionowane przez stronę ustalenia tej kontroli wykazały pozostawienie nieskoszonej części tej działki w wielkości 18,18% jej całkowitej powierzchni. W przypadku pakietu 3.1.2, według załącznika nr 3 do rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2013r. również wymagane jest pozostawienie 5- 10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej części tej działki. Wymóg ten nie został spełniony przez skarżącą. Zgodnie natomiast z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013r. określającym wysokość zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowych w ramach pakietów lub wariantów, pozostawienie większej niż 10%, lecz mniejszej niż 50% nieskoszonej powierzchni działki rolnej skutkuje zmniejszeniem płatności o 30% w ramach danej działki rolnej. Prawidłowo wyliczona kwota zmniejszenia płatności do działki rolnej "[...]" w pakiecie 3.1.2 wyniosła 45 zł. Skarżąca nie zakwestionowała powyższego faktu. Reasumując ustalenia faktyczne organu są prawidłowe. Prawidłowo też organ zastosował przepisy prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi decyzja organu odwoławczego zawiera wszystkie elementy konieczne, przewidziane art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 20 ust.1 w zw. z art. 5 ust.1 pkt.14 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Wskazać należy, że zarzuty skargi zostały skoncentrowane na decyzji organu I instancji, a dokładnie na lakoniczności uzasadnienia pierwszej decyzji. Organ odwoławczy przyznał ten fakt ale nie uznał aby była to okoliczność stwarzająca podstawę do skasowania decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. z dnia [...] maja 2014r. i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Sąd podziela ten pogląd. Decyzja organu I instancji aczkolwiek nie omawiała w pełni materiału dowodowego, to jednak w swej treści odpowiadała prawu. Materiał dowodowy zgromadzony przez ten organ był znany stronie skarżącej. Spółka uczestniczyła w kontroli na miejscu. Nie kwestionowała ustaleń wynikających z tej kontroli. Organ odwoławczy wskazując na braki w uzasadnieniu decyzji organu I instancji szeroko omówił stan faktyczny sprawy. Wskazał na zastosowane przepisy prawa materialnego. Przywołał ich treść. Zatem ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy było prawidłowe. W żadnym razie nie można skutecznie zarzucić temu organowi aby naruszył zasadę prawdy obiektywnej, czy zasadę praworządności w myśl art. 21 ust.2 ustawy 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Słuszne są uwagi organu odwoławczego, że przedmiotowe postępowanie z uwagi na treść art. 21 ust.1, 2 i 3 ustawy z 7 marca 2007r. wymaga aby osoby uczestniczące w tym postępowaniu w przypadku powoływania się na określone fakty udowodniły je. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż z zapisu art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. ciężar dowodowy obciąż osobę podnoszącą określone fakty. W przedmiotowej sprawie jest to uwaga czysto teoretyczna gdyż skarżąca poza brakami w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie wskazała aby ustalenia faktyczne organu były nieprawidłowe, aby rzeczywistość wyglądała inaczej i jakiego zakresu miałoby to dotyczyć. Nie jest też usprawiedliwione podnoszenie przez stronę naruszenia zasady przekonywania z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 21ust. 1 ww. ustawy z 7 marca 2007r. Organ odwoławczy w pełni tę zasadę zachował. Natomiast naruszenie tej zasady przez organ I instancji z uwagi na lakoniczność uzasadnienia nie daje samoistnej podstawy do uchylenia tej decyzji przez organ odwoławczy i przekazania sprawy organowi I instancji w rzeczywistości do uzupełnienia uzasadnienia. Zgodnie z treścią art. 138 §2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zatem naruszenia proceduralne muszą być istotne, wpływające na wynik sprawy. Przy wydawaniu decyzji kasatoryjnej organ odwoławczy musi też uwzględnić treść art. 136 k.p.a. stosowanego w tej sprawie w zw. z art. 21 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Oznacza to, że organ odwoławczy musi pamiętać o swojej możliwości uzupełniania postępowania, a także prowadzenia postępowania dowodowego, uzupełniającego, uwzględniającego ciężar dowodowy z art. 21 ust.3 ustawy z 7 marca 2007r. W przedmiotowym przypadku materiał dowodowy był zgromadzony na etapie postępowania przed organem I instancji. Należało go jedynie należycie omówić i ocenić. Co ważne materiał ten był znany stronie skarżącej. Działanie organu odwoławczego było prawidłowe i zarzuty skarżącej o dowolności ustaleń faktycznych organu odwoławczego nie znajdują uzasadnienia w sprawie. Stwierdzone przez organ odwoławczy naruszenia proceduralne organu I instancji nie mogły istotnie wpłynąć na wynik sprawy. W żadnym razie brakom uzasadnienia decyzji organu I instancji nie można było przypisać takiego stopnia naruszenia, jak żąda skarżąca, tj. aby organ I instancji nie rozpoznał sprawy co do jej istoty. Słusznie zatem został zastosowany przez organ odwoławczy art.138 § 1 pkt.1 k.p.a. w zw. z art. 21 ustawy z 7 marca 2007r. Reasumując Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa proceduralnego w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy, ani naruszeń prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.