V SA/Wa 279/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w komparycji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. M. G. (dalej: "Skarżąca") zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Mocą tej decyzji została zobowiązana do zwrotu dotacji w kwocie [...] zł, którą otrzymała jako prowadząca Niepubliczne Przedszkole "[...]". W uzasadnieniu wskazała, iż Niepubliczne Przedszkole "[...]" prowadziła do 31 grudnia 2017 r. Od 1 stycznia 2018 r. Niepubliczne Przedszkole zostało zlikwidowane, natomiast na podstawie zezwolenia wydanego przez [...] Kuratora Oświaty, Skarżąca prowadzi inną placówkę, tj. Publiczne Przedszkole "[...]" w [...]. Wnioskodawczyni wyjaśniła, iż zgodnie z przepisami jedynym źródłem utrzymania przedszkola publicznego, prowadzonego przez osobę fizyczną, są dotacje udzielane z budżetu gminy w wysokości 100% podstawowej kwoty dotacji. Przedszkole publiczne może jedynie pobierać od rodziców opłaty za wyżywienie w przedszkolu oraz za opiekę przekraczającą ustawowy wymiar 5 godzin dziennie, w wysokości 1 zł na każdą godzinę. Oprócz tych wpływów, przedszkola publiczne nie pobierają, ani nie otrzymują, żadnych innych przychodów. Zdaniem Skarżącej bezsprzecznym jest, że wysokość kwoty objętej obowiązkiem zwrotu stwarza poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia zarówno jej, jak również osobom trzecim, jak pracownicy przedszkola, a przede wszystkim uczęszczającym do niego dzieciom, znacznej szkody, a ponadto powyższe może również spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki dla Skarżącej. Prowadzone przez nią przedszkole jest publiczną placówką oświatową, co oznacza, że w istocie jedynym jego źródłem utrzymania są dotacje udzielane z budżetu [...]. Finansowanie potrzeb przedszkola z otrzymywanych dotacji ma więc charakter bieżący, a co za tym idzie, wykonanie decyzji o zwrocie kwoty w tak znaczącej wysokości natychmiast spowodowałoby niewypłacalność. Dodatkowo Skarżąca podniosła, iż wymienione źródła utrzymania prowadzonego przez nią przedszkola w całości przeznaczane są na realizację celów, dla których placówka ta jest przeznaczona, mianowicie zapewnienie warunków umożliwiających opiekę i wychowanie dla uczęszczających do nich dzieci, w tym między innymi: finansowanie materiałów edukacyjnych, utrzymanie budynku przedszkola, wynagrodzenia dla nauczycieli i innych pracowników, itp. Wykonanie decyzji organu odniosłoby w pierwszej kolejności skutek w postaci zlikwidowania lub co najmniej znacznego ograniczenia możliwości efektywnej realizacji misji przedszkola, następnie utraty przez nie, jak już wskazano powyżej, płynności finansowej, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do upadłości i całkowitej likwidacji jako publicznej placówki wychowania przedszkolnego. Skutki powyższego miałyby niewątpliwie nieodwracalny charakter i negatywny skutek dla interesu publicznego. Skarżąca nie posiada majątku. Wyegzekwowanie kwoty określonej decyzją na przykład z bieżącej dotacji, spowodowałoby natychmiastową niewypłacalność przedszkola. Kwota określona decyzją wraz z odsetkami kilkukrotnie przekracza spodziewaną dotację dla przedszkola. Pismem procesowym z dnia 15 maja 2018 r. Skarżąca uzupełniła powyższą argumentację. Podała, że nie jest właścicielką żadnych nieruchomości, zaś przedszkole prowadzi w dwóch wynajmowanych budynkach. Do wniosku dołączono m.in. kopie informacji o rachunkach bankowych, odpisów elektronicznych księgi wieczystej, tytułu wykonawczego wystawionego przez [...] oraz zawiadomienia z dnia 26 lutego 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić jedynie w wyjątkowych okolicznościach i należy poprzedzić je analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia powyższych przesłanek. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez Skarżącego. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Biorąc pod uwagę argumentację zawartą we wniosku oraz w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2018 r., dotyczącą konieczności likwidacji prowadzonego przedszkola w sytuacji wykonania zaskarżonej decyzji i tym samym pozbawienie zarówno Skarżącej, jak i zatrudnionych w przedszkolu pracowników źródła utrzymania, w ocenie Sądu uznać należało, że Skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim Sąd wziął pod uwagę, że SKO wydało wobec Skarżącej dwie decyzji zobowiązujące do zwrotu dofinansowania, będące przedmiotami skarg do sądu administracyjnego. Decyzja z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] opiewa na kwotę [...] zł (sygn. akt V SA/Wa 439/18). Łącznie z decyzja zaskarżoną w niniejszej sprawie daje to kwotę ok. [...] zł. Nie ulega również wątpliwości, że organ podjął już wobec skarżącej czynności egzekucyjne, czemu powodzą przesłane do Sądu kopie tytułu wykonawczego wystawionego przez [...] oraz zawiadomienia z dnia [...] lutego 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Na rachunku bankowym Publicznego Przedszkola "[...]" znajduje się kwota [...] zł, zaś na rachunku bakowym zlikwidowanego przedszkola niepublicznego widnieje kwota [...] zł (stan na 15 maja 2018 r.). Jak wyjaśniła skarżąca są to środku wpłacone głównie przez rodziców, którzy pomylili rachunki bankowe. Z przedstawionej dokumentacji finansowej wynika, że ani Skarżąca ani prowadzone przez nią przedszkole nie dysponują kwotą pozwalającą na zwrot dotacji. Sąd podziela również obawy Skarżącej, że egzekucja ww. należności z rachunku bankowego przedszkola, które utrzymuje się głównie z dotacji z subwencji i niewielkich dopłat rodziców, uniemożliwi dalsze prowadzenie tej placówki i może oznaczać konieczność jej likwidacji. Skarżąca uprawdopodobniła zatem, że wykonanie zaskarżonej decyzji może nie tyko wyrządzić jej znaczną ale również wywołać trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.