V SA/Wa 2791/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie z dnia ... sierpnia 2016 r. nr ... w części dotyczącej odmowy przyznania płatności do powierzchni upraw wysokobiałkowych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz nałożenia sankcji: oddala skargę. A.A. (dalej: "skarżący" lub "strona") złożył w dniu [...] czerwca 2015 r. w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności na 2015 r. na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1551 ze zm.), dalej: "ustawa o płatnościach". Po rozpatrzeniu wniosku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. z/s w G. (dalej: "Kierownik Biura" lub "organ I instancji") wydał z dnia [...] maja 2016 r. decyzję nr [...] mocą której: 1. przyznał skarżącemu jednolitą płatność obszarową w wysokości 825,73 zł, 2. przyznał skarżącemu płatność za zazielenienie w wysokości 803,38 zł 3. odmówił przyznania skarżącemu płatności redystrybucyjnej, 4. odmówił przyznania skarżącemu płatności do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych i nałożył sankcję w wysokości 1075,39 zł, 5. uznał skarżącego za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw. Organ I instancji wyjaśnił, że jednolita płatność obszarowa jest przyznawana, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. We wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 skarżący zadeklarował powierzchnie działek w wysokości 3,05 ha, jednak powierzchnia stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wyniosła 2,64 ha. W dniach od [...] sierpnia 2015 r. do [...] października 2015 r. przeprowadzono u skarżącego kontrolę na miejscu, w czasie której stwierdzono rozbieżności w stosunku do deklaracji wnioskodawcy wpływające na wielkość płatności. W przypadku działki rolnej A, położonej na działce ew. nr [...] znajdującej w obrębie ewidencyjnym B., gmina P., powiat [...] woj. [...], powierzchnia deklarowana 0,31 ha odpowiadała powierzchni stwierdzonej, tj. 0,31 ha. Jednakże zastosowano do niej kod nieprawidłowości DR 18, gdyż na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, tj. wieloletnie nieużytkowanie rolnicze, stwierdzono też siewki drzew i chwasty wieloletnie. W związku z tym cała działka została wykluczona z płatności. W przypadku działki rolnej B, położonej na działce ew. nr [...] znajdującej się w obrębie ewidencyjnym G., gmina P., powiat [...], woj. [...], powierzchnia deklarowana (0,25 ha) został zawyżona w stosunku do powierzchni stwierdzonej (0,15 ha). Na podstawie tych ustaleń organ stwierdził, że łączna powierzchnia gruntów wykluczonych z płatności wyniosła 0,41 ha, natomiast łączna powierzchnia działek rolnych spełniających warunki do przyznania płatności wyniosła 2,64 ha. Konsekwencją stwierdzonych zawyżeń jest pomniejszenie płatności o jakie strona się ubiegała. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wyniosła 15,53%. Jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3%, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Zatem za powierzchnie zatwierdzoną do jednolitej płatności obszarowej Kierownik Biura uznał 1,82 ha. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2015 r. wynosi 453,70 zł, więc należna stronie kwota płatności to 825,73 zł. Co do płatności za zazielenienie organ I instancji podał, że stwierdzona w toku postępowania powierzchnia działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 2,64 ha, a powierzchnia ta stanowi także podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Stawka tej płatności do 1 ha w 2015 r. wynosi 304,31 zł, więc należna stronie kwota wynosi 803,38 zł. Następnie Kierownik Biura wyjaśnił, że płatność dodatkowa (redystrybucyjna) przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich. Ponadto płatność ta jest przyznawana, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu wnioskodawcy jest większa niż 3 ha. Co więcej płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha Tym samym płatność dodatkowa może być przyznana maksymalnie do 27 ha. Skarżący zadeklarował do tej płatności powierzchnię 3,05 ha, jednak powierzchnia stwierdzona w toku postępowania wyniosła 2,64 ha. Ze względu na art. 14 ust. 2 ustawy o płatnościach powierzchnię tą pomniejszono o 3 ha i wynosi ona 0,00 ha. Z tego powodu organ odmówił stronie przyznania płatności dodatkowej. Dalej organ I instancji podał, że we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 do płatności związanej do roślin wysokobiałkowych strona zadeklarowała powierzchnię w wielkości 2,74 ha. Jednakże Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku postępowania wynosiła 0,15 ha. W toku kontroli w dniach od [...] sierpnia 2015 do [...] października 2015 r. ustalono, że deklarowana powierzchnia działki rolnej B1 (0,25 ha) położonej na działce ew. nr [...] znajdująca się w obrębie ewidencyjnym G., gmina P., powiat [...], woj. [...], jest wyższa od stwierdzonej (0,15 ha). Natomiast w przypadku działki rolnej BB1 położonej na działce ew. nr [...] znajdującej się w obrębie ewidencyjnym G., gmina P., powiat [...], woj. [...], powierzchnia deklarowana (1,49 ha) odpowiadała powierzchni stwierdzonej (1,49 ha). Jednakże zastosowano do niej kod nieprawidłowości DR 7, gdyż nie stwierdzono deklarowanej uprawy, zastana uprawa należała w całości do innej grupy upraw niż deklarowana. Z tego powodu cała działka została wykluczona z płatności związanej do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych. Deklarowana powierzchnia działki rolnej C1 (1,00 ha) położonej na działce ew. nr [...] znajdującej się w obrębie ewidencyjnym G., gmina P., powiat [...], woj. [...], także odpowiadała powierzchni stwierdzonej (1,00 ha). Jednakże tak samo jak wobec działki BB1, wobec działki C1 zastosowano kod nieprawidłowości DR 7, gdyż nie stwierdzono a niej deklarowanej uprawy. Zastana uprawa należała w całości do innej grupy upraw niż deklarowana, zatem cała działka została wykluczona z płatności związanej do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych Opierając się o raporty z ww. kontroli na miejscu Kierownik Biura ustalił, że łączna powierzchnia gruntów wykluczonych z płatności wynosi 2,59 ha, a łączna powierzchnia działek rolnych spełniających warunki do przyznania płatności związanej do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych wynosi 0,15 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych, a powierzchnią stwierdzoną wynosi 100%. Konsekwencją stwierdzonych zawyżeń jest odmowa płatności, gdyż jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% powierzchni stwierdzonej, płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną. Skarżącemu odmówiono więc płatności i nałożono na niego sankcję w wysokości 1.075,39 zł. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: "Dyrektor Oddziału" lub "organ odwoławczy"), decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Kierownika Biura. Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia Kierownika Biura, dokonaną subsumpcję stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie normy prawne oraz jej uzasadnienie, i uznał rozstrzygnięcie za prawidłowe w całości. Dyrektor Oddziału wyjaśnił, że składając wniosek o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Inspektorzy terenowi kontrolujący działki skarżącego zgłoszone do płatności stwierdzili bądź zawyżenie powierzchni, bądź podanie powierzchni na których stwierdzono uprawę niekwalifikująca się do danych płatności. Nieprawidłowości te potwierdził szkic oraz wykonane zdjęcia, które stanowią potwierdzenie (uzupełnienie) stanów stwierdzonych w terenie i opisanych w protokole kontroli, co umożliwia ocenę stopnia rzetelności i prawidłowości kontroli. W ocenie organu II instancji kontrola w gospodarstwie strony przeprowadzona została w sposób prawidłowy i rzetelny w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy w związku. Dyrektor Oddziału nie więc znalazł podstaw do podważenia jej wiarygodności. Z racji przeprowadzenia kontroli przez podmioty wyspecjalizowane i bezstronne, co do zasady należy przypisać im przymiot wiarygodności. Podniesione w odwołaniu zarzuty względem powierzchni ustalonej w trakcie czynności kontrolnych Dyrektor Oddziału uznał za gołosłowne i nie poparte jakimikolwiek dowodami, którym na dodatek przeczy zgromadzony obszernie materiał dowodowy. Strona zaskarżyła powyższą decyzję Dyrektora Oddziału w zakresie odmowy przyznania płatności do powierzchni upraw wysokobiałkowych i nałożenia sankcji w wysokości 1.075,39 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podniósł, że zasadniczym błędem popełnionym przez organy jest pomylenie i bezpodstawne zakwalifikowanie roślin samosiewnych, do innej grupy upraw niż deklarowana uprawa rośliny wysokobiałkowej (seradela). Rośliny samosiewne i chwasty nie są roślinami uprawnymi i nie mogą być kwalifikowane do grupy roślin uprawnych. Przeprowadzona kontrola wykazała w I fazie jedynie brak deklarowanej uprawy i bogato występującą roślinę samosiewną, tj. nawłoć. Po ponownym odwołaniu i złożeniu wyjaśnienia, oraz ponownym przeanalizowaniu dokumentacji, stwierdzono jednak słabą uprawę rośliny uprawnej zgłoszonej we wniosku (seradeli). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 19 września 2017r. skarżący oświadczył, że złożył skargę na całą decyzję. Wskazał, iż w toku toczącego się postępowania o przyznanie płatności na 2016 r. organ uznał rosnące trzciny ( na działce AA1 obejmującej działkę ewidencyjną o nr. [...] i powierzchni 0,31 ha) za trawę nadającą się do płatności z tytułu łąki, co powinno podważyć ustalenia faktyczne w zaskarżonej decyzji, w tym samym zakresie. Podkreślił, iż wymieniona działkę skosił we wrześniu 2015r.W odniesieniu do zgłoszonej uprawy rośliny wysokobiałkowej wskazał, że zasiał na wskazanym obszarze seradelę ale roślina ta nie wzeszła z uwagi na panującą suszę. Nie ponosi za to odpowiedzialności. Susza była zjawiskiem naturalnym i znanym. Nikomu, żadnemu organowi, nie zgłaszał zaistnienia klęski suszy. Pełnomocnik organu przyznał na rozprawie okoliczność, iż toczyło się postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego przyznania płatności za 2013r. i 2014r. gdzie organ uznał, że trzcina może być uznana za łąkę. W postępowaniach tych sprawdzane były przesłanki zaistnienia nowych dowodów i okoliczności. Podniósł, że nie dotyczyło to płatności na 2015r. Podkreślił, że zakres zaskarżenia decyzji w niniejszej sprawie został wprost zakreślony przez skarżącego co do samodzielnej płatności z tytułu upraw wysokobiałkowych. Uprawy te nie odnosiły się do działki A o nr. ew. [...]. Zatem nie powinna ta działka być przedmiotem niniejszego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2016r. poz. 718 j.t. ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Powyższe prawo sądu nie oznacza jednak rozstrzygania poza zakresem zaskarżenia objętego skargą. Jeżeli akt administracyjny zawiera kilka samodzielnych rozstrzygnięć, jak np. przyznania bądź odmowy przyznania różnych płatności w ramach płatności obszarowych, to istnieje możliwość zaskarżenia wybranych płatności. Jest to prawo skarżącego i zakres zaskarżenia takiego aktu należy do niego. Zakres zaskarżenia takiego aktu jest wiążący dla sądu. To, że w ramach zaskarżenia sąd nie jest związany zarzutami i argumentacją skarżącego jest odrębną kwestią. Odnosi się ona do tej konkretnej płatności, która została zaskarżona. Wynika to z faktu, że sąd administracyjny nie prowadzi spraw z urzędu, tylko kontroluje to, co zostało skutecznie zaskarżone skargą wniesioną przez uprawniony podmiot. Przekładając powyższe na przedmiot niniejszej sprawy wskazać należy, że decyzja organu odwoławczego obejmowała rozstrzygnięcia w zakresie płatności obszarowych za 2015r., w tym płatności za zazielenienie, jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej oraz płatności do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych. Zakres rozstrzygania organu odwoławczego wynikał z treści żądań zawartych we wniosku skarżącego o przyznanie płatności na 2015r. oraz z zakresu zaskarżenia decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.A. wprost wskazał, że zaskarża decyzję Dyrektora Oddziału w zakresie odmowy przyznania płatności do powierzchni upraw wysokobiałkowych i nałożenia sankcji w wysokości 1.075,39 wnosząc o jej uchylenie. Zatem wyraźnie została określona granica zaskarżenia. Rozstrzygnięcie dotyczące płatności do powierzchni upraw wysokobiałkowych jest samodzielnym orzeczeniem, aczkolwiek zawartym w jednej decyzji rozstrzygającej żądanie przyznania kilku płatności. Złożenie skargi jest zakreślone terminem jej wniesienia – 30 dni od daty doręczenia decyzji organu II instancji ( art. 53 § 1 p.p.s.a.). Wniesienie skargi po tym terminie powoduje jej odrzucenie w myśl art. 58 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. Zatem rozszerzanie zakresu skargi po upływie wskazane terminu nie jest dopuszczalne. Oznacza to, że rozpoznając przedmiotową skargę sąd był związany zakresem jej zaskarżenia odnoszącym się tylko do płatności do powierzchni upraw wysokobiałkowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję w powyższym zakresie sąd nie dopatrzył się naruszeń organu powodujących uchylenie tego rozstrzygnięcia. Sąd uznaje ustalenia faktyczne organu dokonane w kontrolowanym zakresie za prawidłowe. Wynika z nich, że zgodnie z wnioskiem skarżącego do płatności z tytułu upraw wysokobiałkowych zostały zgłoszone następujące powierzchnie: na działce B położonej na działce ew. nr [...] znajdującej się w obrębie ewidencyjnym G., gmina P., powiat [...], woj. [...] - 0,25 ha, na działce BB1 położonej na działce ew. nr [...] znajdującej się w obrębie ewidencyjnym G., gmina P., powiat [...], woj. [...] --1,49 ha, na działce C1 położonej na działce ewidencyjnej nr [...] znajdującej się w obrębie ewidencyjnym G., gmina P., powiat [...], woj. [...] -- 1,00 ha. Zatem zgłoszono łącznie powierzchnię 2,74 ha. Zgodnie z ustaleniami wynikającymi z protokołu kontroli na miejscu powierzchnia stwierdzona działki rolnej B to 0,15 ha. Natomiast powierzchnie stwierdzone działek BB1 i C1zgadzały się z wielkością powierzchni zgłoszonych, tj. odpowiednio 1,49 ha i 1.00 ha ale na obu działkach nie stwierdzono istnienia zgłoszonej uprawy. Według raportu z czynności kontrolnych zastosowano w stosunku do nich kod nieprawidłowości DR 7. W związku z powyższym obie działki zostały wykluczone z płatności do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych. Dodając do ich powierzchni różnicę między powierzchnią działki B zgłoszoną do płatności a stwierdzoną przez organ ( 0,25 ha – 0,15 ha = 0,10 ha) łączna wielkość wykluczona z tej płatności wynosi 2,59 ha. Natomiast łączna powierzchnia działek rolnych spełniających warunki do przyznania płatności związanej do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych wynosi 0,15 ha. Ustalenia powyższe są prawidłowe. Potwierdza je raport z kontroli i załączone do niego zdjęcia. Zdjęcia potwierdzają brak rośliny wskazywanej jako uprawiana przez skarżącego. Pokazuję istnienie samosiejki wskazywanej przez organ. Powoduje to uznanie sądu, ze ustalenie organu jest prawidłowe. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący przyznał na rozprawie, iż w 2015r. była susza i posiana przez niego seradela, jako roślina wysokobiałkowa, nie wzeszła. Przyznał też że nie zgłaszał tej okoliczności organowi. Przyznanie okoliczności braku wzrostu rośliny potwierdza prawidłowość ustaleń organu. W tym miejscu sąd wskazuje, że okoliczność suszy jest zjawiskiem nadzwyczajnym wymagającym zgłoszenia organowi jej zaistnienia w kontekście skutków wynikających z tego tytułu w odniesieniu do rolnika ( wskazania powierzchni gruntu i uprawy objętej klęską suszy dla zachowania uprawnienia do przyznania płatności). Zgłoszenie tej okoliczności jest obowiązkowe i zakreślone 15 dniowym terminem zawiadomienia w myśl art. 4 ust.2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48). Wymieniony przepis stanowi, że "Przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności". Brak takiego powiadomienia przez rolnika powoduje, że w chwili kontroli organu stwierdza się zgodnie z rzeczywistością zaistnienie nieprawidłowości. Skutki tej nieprawidłowości obarczają rolnika, który dokonał zgłoszenia wniosku o płatność z tytułu uprawy przy jednoczesnym jej fizycznym braku na wskazanej powierzchni gruntu. Tak jest w przedmiotowej sprawie. Skarżący sam przyznał, że nie zastosował się do obowiązującego prawa. Prawidłowo zatem obarczono skarżącego skutkami wynikającymi ze stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazać należy, że na podstawie art. 19 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru zatwierdzonego. Jeśli różnica ta przekracza 20 % obszaru zatwierdzonego, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej, ani wsparcia obszarowego. Jeśli różnica ta przekracza 50 % w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia i obligatoryjnie ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18 (art. 19 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku). Jeśli kwota obliczona zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być w całości odliczona w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Komisję na podstawie art. 57 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 anuluje się saldo pozostałe do spłaty (art. 19 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku). W związku ze stwierdzoną różnicą pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną kwalifikowaną a powierzchnią stwierdzoną, kwalifikującą się do objęcia płatnością, przekraczającą 50%, słusznie organ odmówił płatności i nałożył sankcję. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia ani przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a, sąd oddalił skargę jako niezasadną.