V SA/Wa 2802/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA Izabella Janson, Sędzia WSA Beata Krajewska (spr.), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia jako nieuzasadnione zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r., zatytułowanym "Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego", kierowanym do Ministra Finansów za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie – S. S. zaskarżył zajęcie jego rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w P. w dniu 9 kwietnia 2013 r., dokonanym w ramach postępowania egzekucyjnego obejmującego tytuły wykonawcze z dnia 18 marca 2013 r. wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej o nr: 1. [...] 2. [...] 3. [...] 4. [...] 5. [...] 6. [...] skierowane do realizacji zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. S.S. zarzucił naruszenie: 1. art. 8 § 1 pkt 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zajęcie środków stanowiących pomoc na określone cele i pochodzących z dotacji; 2. art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wszczęcie egzekucji bez doręczenia dłużnikowi upomnienia; 3. art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej poprzez egzekwowanie przedawnionego zobowiązania. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie przy piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r. przekazał skargę na czynności egzekucyjne - zawartą w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie do rozpoznania oraz poinformował, iż zawarte w piśmie Strony z dnia 15 kwietnia 2013 r. zarzuty na postępowanie egzekucyjne rozpozna we własnym zakresie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w B.P. zajął stanowisko wierzyciela i uznał za niezasadne zarzuty wniesione przez S. S. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] z dnia [...] marca 2013 r. Po rozpoznaniu zażalenia Strony z dnia 19 maja 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w B.P. utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] maja 2013 r. stanowiące wypowiedź wierzyciela oraz pouczył S. S. o przysługującym mu prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], po rozpoznaniu zarzutów zgłoszonych pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. przez S. S. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. postanowił zarzuty te oddalić jako nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż należności celne będące podstawą wystawienia tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] nie uległy przedawnieniu i egzekwowany obowiązek nadal istnieje. Dług celny został zarejestrowany w 2003 r. jednakże bieg terminu przedawnienia został przerwany poprzez wszczęcie egzekucji w dniu 19 listopada 2007 r. – dniu doręczenia zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych. Pięcioletni bieg terminu przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia 17 grudnia 2010 r. – od dnia wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezskuteczność. Aktualnie prowadzone przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte z dniem 9 kwietnia 2013 r. – dniem doręczenia do Banku Spółdzielczego w P. zawiadomienia o zajęciu rachunku S.S.. Równocześnie organ wyjaśnił, iż postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, a egzekwowane należności celne zostały określone S. S. decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego w L.. Egzekucja z rachunku bankowego w przedmiotowej sprawie najlepiej i najprościej realizowała cel zaspokojenia zobowiązania o charakterze pieniężnym. Zdaniem organu odpowiedzialność za realizację zajęcia ponosić może Bank Spółdzielczy. Strona została pouczona o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w warszawie. W zażaleniu z dnia 9 lipca 2013 r. S. S. zarzucił postanowieniu Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2013 r. naruszenie art. 8 § 1 pkt 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 36 § 1 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie. Poparł też inne podnoszone dotychczas zarzuty. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu całkowicie podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej w Warszawie oraz pouczył Stronę o przysługującym jej prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze z dnia 16 listopada 2013 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] października 2013 r., nr [...], S. S. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając wyłącznie naruszenie art. 8 § 1 pkt 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), realizowane są poprzez kontrolę legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod względem ich zgodności z prawem, ustalenie, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze Sąd stanął na stanowisku, iż skarga nie jest zasadna, jednakże z innych powodów niż w niej wskazywane. Sąd podkreśla, iż w niniejszej sprawie postępowanie dotyczy tylko i wyłącznie zgłoszonych przez S. S. w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r. zarzutów na postępowanie egzekucyjne . Zarzuty te w pierwszej instancji zostały rozpoznane przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. W drugiej instancji orzekał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...] Obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznaje skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. – a więc ocenie Sądu podlega tylko i wyłącznie prawidłowość orzeczeń wskazanych organów w przedmiocie zgłoszonych przez S.S. w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r. zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje zamknięty katalog okoliczności, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być tylko: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Z powołanego przepisu wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania. Podniesione w nich okoliczności, które wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. W piśmie Strony z 15 kwietnia 2013 r. S.S. podniósł zarzuty z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazane w jego: o pkt. 1 – przedawnienie, o pkt. 7 – brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o pkt. 8 - zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W tym zakresie wypowiedziały się organy obu instancji uznając, iż zarzuty te nie są uzasadnione, co znalazło wyraz w ich oddaleniu jako niezasadnych przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz w utrzymaniu w mocy tego postanowienia przez organ II instancji - Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w postanowieniu z dnia[...] października 2013 r. Po analizie treści skargi z dnia 16 listopada 2013 r. i jej uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż w żadnej mierze zarzuty w niej zawarte nie odnoszą się do przedmiotu zaskarżonego postanowienia. S. S. zarzucił w skardze do Sądu zaskarżonemu postanowieniu wyłącznie naruszenie art. 8 § 1 pkt 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a w jej uzasadnieniu koncentrował się na zawartych w przepisie tym przesłankach. W ramach zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie można podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia ( skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora z art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) - naruszyłoby to przepisy o właściwości. Sąd wskazuje, iż przesłanki, które mogłyby uzasadniać skargę z art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( naruszenie art. 8 § 1 pkt 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) badane były przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] którym Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie skargę oddalił, pouczając o prawie do winienia zażalenia do Ministra Finansów. Z akt sprawy wynika, iż Skarżący z prawa tego skorzystał składając zażalenie z dnia 9 lipca 2013 r., które do Ministra Finansów wpłynęło 12 lipca 2013 r. Skarżącemu znana zatem była droga kwestionowania nieprawidłowego, jego zdaniem, zajęcia środków na rachunku w Banku Spółdzielczym w P., jako stanowiących pomoc na określone cele i pochodzących z dotacji. Sąd podnosi, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wprost wskazał, iż co do poprawności zastosowania środka egzekucyjnego wypowiedział się w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając braku w skardze zarzutów skierowanych do przedmiotu zaskarżonego postanowienia skargę tę, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił.