V SA/Wa 2803/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Protokolant - Urszula Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2009r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania I. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji II. Zasądza na rzecz J. R. od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. R. [...] października 2007 r. wystąpiła z wnioskiem do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o przyznanie jej na rok 2007 pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Decyzją z [...] czerwca 2008 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. odmówił J. R. przyznania płatności ONW na rok 2007. W decyzji Kierownik Biura wskazał, że w sprawach dotyczących udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich stosuje się przepisy prawa wspólnotowego, w szczególności rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) DZ.U.L 153 z 30.04.2004 r. ze zm., które regulują zasady przeprowadzania kontroli gospodarstw, w odniesieniu do których wystąpiono o przyznanie płatności oraz zasady ustalania podstaw do obliczania obniżek i wyłączeń w przypadku stwierdzania uchybień we wnioskach będących podstawą przyznania płatności. Kierownik podniósł, że art. 70 rozporządzenia (WE) nr 817/2004 nakazuje m.in. stosowanie art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji, oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej. Przepis ten wprowadza m.in. zasadę, z której wynika, że jeśli powierzchnia danej grupy upraw, której dotyczy wniosek o udzielenie pomocy jest mniejsza o więcej niż 30 % powierzchni stwierdzonej w toku kontroli, żadna pomoc dla tej grupy upraw nie może być przyznana. Biorąc pod uwagę wniosek za daną grupę upraw uważa się ONW a ponieważ powierzchnia upraw zadeklarowana we wniosku jest większa o [...] ha niż powierzchnia faktycznie stwierdzona i wynosi to 38,60 % płatność z tytułu ONW na 2007 r. nie może być przyznana. Wielkość tę wyliczono mając na uwadze różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku czyli [...] ha a powierzchnią stwierdzoną czyli [...] ha. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie, w którym dowodziła, że stwierdzone różnice powierzchni są rezultatem pomyłki przy wypełnianiu wniosku. Decyzją z [...].08.2008 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Organ ponownie przeanalizował stan faktyczny sprawy i wskazując na przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie w ustalonym stanie faktycznym wskazał, że decyzja Kierownika Biura ARiMR jest prawidłowa. Od decyzji tej strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc ponownie okoliczności z odwołania i wskazując, że jest ona krzywdząca. W związku z tym strona wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sąd administracyjny rozpoznając sprawę ma obowiązek dokonać kontroli decyzji i ustalić czy przy jej wydaniu nie doszło do: naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy lub czy nie doszło do nieważności decyzji. Badając przedmiotową decyzję ze wskazanych wyżej punktów widzenia WSA stwierdził, że należy uwzględnić skargę ponieważ w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia treści art. 156 § 1 pkt.2 K.p.a. czyli doszło do rażącego naruszenia prawa. Naruszenie to jest wynikiem rozpoznania odwołania w sytuacji gdy decyzja organu I instancji stała się ostateczna. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że decyzję Kierownika Biura ARiMR z [...].06.2008 r. doręczono sąsiadce strony K. R., przy czym na dowodzie doręczenia przesyłki poleconej nr 9718, którym dysponował organ (k. 35 akt adm.) brak było daty doręczenia. Organ nadał sprawie bieg i doszło do rozpoznania odwołania zanim wszczęto postępowanie reklamacyjne na poczcie, przy czym organ bazował tu na oświadczeniu strony zawartym w odwołaniu, że decyzję otrzymała 20.06.2008r. K. R. odwołanie złożyła 4 lipca 2008 r. Tymczasem jak wynika z dokumentów uzyskanych przez organ od Poczty w wyniku reklamacji i przedstawionych na żądanie Sądu t.j. z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru i z karty doręczeń przesyłek poleconych, wspomnianą decyzję doręczono sąsiadce K. S. w trybie art. 43 K.p.a. - 19.06 2008r. Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia stronie decyzji co znaczy, że termin do wniesienia odwołania przez stronę upłynął 3 lipca 2008r. Wniesienie odwołania 4 lipca 2008 r. nastąpiło w związku z tym już po terminie i dotyczyło decyzji ostatecznej. W takim przypadku brak było podstaw do jego rozpoznania a po dokładnym ustaleniu daty doręczenia decyzji organ odwoławczy powinien wydać w oparciu o treść art. 134 K.p.a. postanowienie, w którym miał obowiązek stwierdzić niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminu do jego wniesienia. Mając powyższe okoliczności na uwadze WSA w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji a na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego.