V SA/Wa 2817/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2008 r. sprawy ze skargi I A na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga I A na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] uchylająca decyzję Wojewody M Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w części dotyczącej terminu opuszczenia Polski i wyznaczająca nowy termin do jej opuszczenia oraz utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2007r. I A został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej na miejskim targowisku w K w związku z nielegalnym pobytem w Polsce. Cudzoziemiec nie posiadał stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium RP. Przebywając w Polsce utrzymywał się z działalności handlowej oraz dorywczej pracy w rolnictwie nie posiadając na to stosownego zezwolenia. W związku z powyższym, w dniu [...] czerwca 2008 r. Wojewoda M. – działając na podstawie art. 88 ust.1 pkt 1 i 2, ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz.1694 – dalej " ustawa o cudzoziemcach) i art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej "kpa") - wydał decyzję Nr [...] orzekającą o wydaleniu Cudzoziemca z terytorium RP, zobowiązując go jednocześnie do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] 07 r. W odwołaniu od w/w decyzji Wojewody M zainteresowany powołał się na wieloletni pobyt w Polsce podnosząc, że podjął starania mające na celu uzyskanie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zezwolenia na pracę, jednak nie otrzymał z kraju pochodzenia wymaganych w tej sprawie dokumentów. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił decyzję Wojewody M Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w części dotyczącej terminu opuszczenia Polski oraz wyznaczył cudzoziemcowi nowy termin do jej opuszczenia utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał m.in., że nielegalny pobyt Skarżącego na terytorium RP oraz podejmowanie pracy bez stosownego zezwolenia są rezultatem lekceważenia przez Niego powszechnie uznawanego w stosunkach międzynarodowych prawa ustanowionego dla ochrony granic państwowych oraz zapewnienia kontroli pobytu i działalności gospodarczej cudzoziemców. W dalszej części uzasadnienia przytoczono treść przepisów art. 89 ust.1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z uwagi na powyżej wskazane fakty oraz brak przesłanek określonych w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał decyzję organu I instancji za uzasadnioną. Na powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż przebywa w Polsce od 1996 r. W tym czasie nie miał konfliktów z prawem. Podniósł, iż przebywając w Polsce po upływie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zamierzał ubiegać się o legalizację pobytu na podstawie przepisów abolicyjnych. Wskazał, iż podjął działania, by otworzyć działalność gospodarczą. Zaznaczył, iż nie widzi możliwości swojego powrotu do kraju pochodzenia z uwagi na zerwane więzi rodzinne, swój wiek długotrwałe przebywanie poza ojczyzną oraz brak możliwości prowadzenia godnego życia w A. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Podstawowym celem kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów i czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Oceniając wniesiony środek zaskarżenia w powyższym kontekście - w ocenie Sądu - zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stanowiący podstawę prawną decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] przepis art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ I instancji jednoznacznie stwierdza, iż cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: 1) przebywa na tym terytorium bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE; 2) wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Na jego gruncie powstało jednolite orzecznictwo (przykładowo wyrok WSA z dnia 15 maja 2007 r., sygn. VSA/Wa 1794) stojące na stanowisku, iż artykuł 88 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.) należy do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu - skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru, co do treści rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej bezsporne, przyznane przez Skarżącego były okoliczności związane z jego nielegalnym pobytem na terenie Polski oraz wykonywaniem w momencie zatrzymania pracy bez wymaganego zezwolenia. W tej sytuacji nie mogły mieć wpływu na treść zaskarżonej decyzji oświadczenia Strony o długoletnim przebywaniu na terenie Polski i nie wchodzenie w inne konflikty z prawem. Zamierzonego przez Skarżącego skutku nie może też wywrzeć powoływanie się przez niego na związki z Polską i plany podjęcia tu działalności gospodarczej w wyuczonym w A zawodzie piekarza. Organ wydając decyzję o wydaleniu Cudzoziemca z terytorium RP miał na względzie, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przesłanki negatywne określone w art. 89 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. oraz rozważył przesłanki z art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Decyzję organu w przedmiocie nie udzielenia Skarżącemu zgody na pobyt tolerowany należy uznać za prawidłową mając na uwadze kraj pochodzenia Skarżącego a nadto jego oświadczenia, iż nie ma żadnych przeszkód co do jego powrotu do kraju, nie jest w A prześladowany ani poszukiwany. Późniejsze argumenty przeciwko powrotowi do kraju pochodzenia przedstawiane przez Stronę zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie mieszczą się w ustawowych przesłankach uzasadniających udzielenie Cudzoziemcowi ochrony na terytorium RP. Nie są bowiem nimi ani okoliczności związane z długoletnim pobytem w Polsce, nawiązaniem tu wielu przyjaźni, planowaniem rozpoczęcia działalności gospodarczej ani też brak w A majątku oraz konflikty z synami. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.