V SA/Wa 2817/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... sierpnia 2016 r. nr ... w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe z tytułu nierozliczenia dotacji: 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... września 2015 r.; 2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz J. S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (zwanego dalej: "Ministrem") z dnia (...) sierpnia 2016 r. o numerze (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności J. S. (zwanego dalej: "Skarżącym") za zaległości podatkowe z tytułu nierozliczenia dotacji. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu (...) września 2009 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej zawarł ze stowarzyszeniem (...) Klub Sportowy "..."z siedzibą w B. (zwanym dalej: "Stowarzyszeniem") umowę nr (...) na realizację zadania publicznego w ramach Programu Operacyjnego Fundusz Inicjatyw Obywatelskich (PO FIO) pod nazwą "Integracja na sportowo". W dniu ... września 2009 r. Stowarzyszenie otrzymało dotację na realizację powyższego zadania w wysokości 36.400 zł. W związku z wykorzystaniem dotacji niezgodnie z przeznaczenie Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał w dniu (...) marca 2011 r. decyzję o numerze (...), którą zobowiązał Stowarzyszenie do zwrotu dotacji w wysokości 36.400 zł wraz z odsetkami. Zawiadomieniem z dnia 26 maja 2010 r. wezwano Stowarzyszenie do zapłaty kwoty 36.400 zł z tytułu zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Pismem z dnia 6 czerwca 2010 r. Stowarzyszenie wystąpiło o zawieszenie egzekucji wyjaśniając, iż złożyło do Prokuratury doniesienie o popełnieniu przestępstwa przez byłego Prezesa Stowarzyszenie R.J.. Postanowieniem z dnia (...) marca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Stowarzyszenia na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu (...) grudnia 2011 r. z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Z uwagi na bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec Stowarzyszenia, Minister Pracy i Polityki Społecznej wszczął z urzędu postępowanie wobec Skarżącego w sprawie zaległości podatkowej powstałej z tytułu nierozliczenia dotacji udzielonej Stowarzyszeniu, o czym zawiadomił go pismem z dnia 14 marca 2015 r. o numerze (...). W uzasadnieniu zawiadomienia wskazano, iż Skarżący w dniu zawarcia umowy dotacyjnej i jej realizacji był umocowany do reprezentowania Stowarzyszenia, a tym samym był i jest odpowiedzialny za jego zobowiązania. Decyzją z dnia (...) września 2015 r. o numerze (...) Minister Pracy i Polityki Społecznej orzekł o odpowiedzialności Skarżącego pełniącego funkcję Skarbnika za zaległości podatkowe Stowarzyszenia i jednocześnie określił, że odpowiedzialność ta ma charakter solidarnej odpowiedzialności członków zarządu wraz z odpowiedzialnością Stowarzyszenia oraz wezwał do zwrotu dotacji w wysokości 36.400 zł wraz z odsetkami w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał przepisy art. 21 § 1 pkt 1 w zw. z art. 116a i art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 108, art. 109 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; zwanej dalej: "O.p."), art. 145 ust. 1 pkt 1 i art. 146 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249 poz. 2104 ze zm.; zwanej dalej: "u.f.p. z 2005 r."), art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz. 12 41 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; zwanej dalej: "K.p.a."). W uzasadnieniu organ przywołał stan faktyczny sprawy oraz wyjaśnił jakie przepisy znajdują zastosowanie do jej rozstrzygnięcia. Wskazał w szczególności, iż organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne z majątku Stowarzyszenia jako w całości bezskuteczne, zaś zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym ustalono, że członkiem organu zarządzającego był w dniu podpisania umowy (tj. w dniu 7 września 2009 r.) i nadal jest Skarżący. Następnie stwierdził, że do ustalenia odpowiedzialności członka zarządu konieczne jest nie tylko ustalenie pozytywnych jej przesłanek, czyli bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowej oraz powstania zobowiązania w okresie pełnienia przez niego tej funkcji, ale także wykazanie, że nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. Zdaniem organu, Skarżący nie wykazał w toku postępowania, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy, ani nie wskazał mienia Stowarzyszenia, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. W konsekwencji organ uznał, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki stanowiące o odpowiedzialności Skarżącego i zobowiązania go do zwrotu zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 21 września 2015 r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia (...) września 2015 r. oraz umorzenie postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż organ błędnie przyjął, że był on członkiem zarządu Stowarzyszenia co najmniej od dnia podpisania umowy do dnia dzisiejszego. Skarżący wskazał, iż pełnił funkcję członka zarządu do lipca 2010 r., jednakże w przedmiotowym okresie nie miał on żadnej wiedzy ani nie istniały żadne przesłanki do zgłoszenia przez niego wniosków, o których mowa w art. 116 O.p. Pismem z dnia 22 października 2015 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 21 września 2015 r. poprzez złożenie dokumentów potwierdzających złożenie rezygnacji z pełnienia funkcji Skarbnika Stowarzyszenia. Organ wyjaśnił przy tym, iż zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia (...) stycznia 2009 r. załączonym do oferty realizacji zadania, Skarżący figuruje we władzach Stowarzyszenia jako Skarbnik. W odpowiedzi Skarżący wystąpił z wnioskiem z dnia 23 listopada 2015 r. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: J. M., Z. J., A. J. i A. W. na okoliczność, że wskutek złożonej rezygnacji nie był on członkiem zarządu Stowarzyszenia w momencie podpisania umowy nr (...), zaś funkcję członka zarządu pełnił do lipca 2010 r. Jednocześnie ustosunkowując się do wezwania organu z dnia 22 października 2015 r. oświadczył, iż nie ma dostępu do dokumentacji Stowarzyszenia i nie jest w stanie przedłożyć potwierdzenia złożenia rezygnacji z pełnienia funkcji Skarbnika. W dniu 10 marca 2016 r. przeprowadzono dowody z przesłuchania czterech świadków, wskazanych przez Skarżącego we wniosku z dnia 23 listopada 2016 r. Pismem z dnia ... kwietnia 2016 r. Minister zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w C. o udzielnie informacji, czy prowadzono postępowanie w sprawie podrobienia podpisu Skarżącego na umowie z dnia ... września 2009 r., która udzieliła odpowiedzi w piśmie z dnia 6 maja 2016 r., iż nie prowadzono takiego postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia(...) sierpnia 2016 r. Minister utrzymał w mocy decyzję z dnia (...) września 2015 r. W uzasadnieniu organ zaprezentował stan faktyczny sprawy, wskazując w szczególności, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe w postaci przesłuchania czterech świadków wskazanych przez Skarżącego nie wykazało, że złożył on rezygnację z pełnionej funkcji Skarbnika w zarządzie Stowarzyszenia, bowiem żadna z tych osób nie była świadkiem jej złożenia ani nie miała wiedzy na temat zgłoszenia ewentualnych zmian w składzie zarządu do Krajowego Rejestru Sądowego. Zdaniem organu, skoro Skarżący sam stwierdził we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż funkcje członka zarządu pełnił do lipca 2010 r., to pełnił funkcje członka zarządu uprawnionego do zaciągania zobowiązań w dniu podpisania umowy (7 września 2009 r.) oraz w terminie płatności zobowiązania (29 września 2009 r.). Minister ponownie przywołał treść przepisów prawa stanowiących podstawę wydania decyzji w pierwszej instancji, a następnie stwierdził, iż podtrzymuje zastosowaną ocenę stanu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2016 r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra z dnia (...) sierpnia 2016 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia kluczowych dowodów mających wpływ na prawidłowe wyjaśnienie sprawy, a co za tym idzie brak prawidłowej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego; 2) przepisów prawa materialnego, to jest art. 116a O.p. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do przyjęcia odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania Stowarzyszenia. Rozwijając zarzuty skargi Skarżący powtórzył argumentację zaprezentowaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał ponadto, iż nie wiedział o istnieniu przedmiotowej umowy, zaś ówczesny Prezes zarządu Stowarzyszenia (R. J.) przy jej podpisywaniu podrobił jego podpis, podobnie jak na wniosku o udzielenie dotacji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2016 r. Przewodnicząca Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała pełnomocnika organu do uzupełnienia akt administracyjnych poprzez nadesłanie oryginałów lub uwierzytelnionych kopii: decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) marca 2011 r. oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia (...) marca 2015 r. z uwagi na to, iż w przesłanych do Sądu aktach znajdowały się jedynie kopie tych dokumentów. Zarządzenie zostało wykonane przez organ w dniu 22 grudnia 2016 r. Pismem procesowym z dnia 30 grudnia 2016 r. Minister odniósł się do zarzutów Skarżącego zawartych w piśmie z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które uznał za pozbawione podstaw. Pismem procesowym z dnia 5 stycznia 2017 r. Skarżący ustosunkował się do odpowiedzi Ministra na skargę. W jego ocenie, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (dotyczącego postępowania karnego prowadzonego wobec R. J.), a także w świetle jego wyjaśnień o podrobieniu podpisu na umowie, koniecznym było wszechstronne zbadanie tej kwestii przez organ, co nie nastąpiło. Swoją argumentację w tym zakresie ponowił w piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2017 r. W odpowiedzi Minister nadesłał pismo z dnia 28 lutego 2017 r., w którym uznał twierdzenia Skarżącego za niemające znaczenia dla sprawy. Wyjaśnił przy tym, iż postępowanie karne wobec byłego Prezesa Stowarzyszenia, które nie było w żaden sposób związane z wykorzystaniem dotacji, nie mogło być istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych powodów aniżeli w niej wskazano. Sądy administracyjne, w tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania jest ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie poprzedzające jej wydanie nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji. Rozpatrując sprawę w oparciu o wskazane kryteria Sąd stwierdza, iż Minister dopuścił się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej, naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Zagadnieniem kluczowym dla oceny niniejszej sprawy jest ustalenie, czy Skarżącemu można przypisać odpowiedzialność za zobowiązania (zaległości podatkowe) Stowarzyszenia z tytułu nierozliczenia dotacji otrzymanej na podstawie umowy zawartej pomiędzy Stowarzyszeniem, a Ministrem Pracy i Polityki Społecznej. Wobec tego w pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż podstawy materialnoprawne postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe osób prawnych (w tym stowarzyszeń) określają przepisy rozdziału 15 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 107 § 1 O.p., w przypadkach i w zakresie przewidzianych w rozdziale 15 (zatytułowanym "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich"), za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. W myśl art. 116a O.p., za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 O.p. odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepisy ten odnosi się do stowarzyszeń. Zarówno w doktrynie, jak i ugruntowanym już orzecznictwie przyjmuje się, iż odpowiedzialność osób trzecich jako instytucja wiążąca skutki istnienia zaległości podatkowych z podmiotem innym niż podatnik, ma charakter wyjątkowy. Dlatego też interpretacja tych przepisów powinna być zacieśniająca, a nie rozszerzająca, bowiem konstytucyjna zasada ochrony (osób subsydiarnie zobowiązanych) powinna mieć pierwszeństwo przed zasadą powszechności opodatkowania. Wydanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również wykazania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność (tzw. przesłanki egzoneracyjne). Przesłankami pozytywnymi są: pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, gdy powstała zaległość podatkowa osoby prawnej oraz bezskuteczność egzekucji z jej majątku. Do przesłanek uwalniających od odpowiedzialności należą natomiast: zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego bądź brak winy w niezgłoszeniu tych wniosków oraz wskazanie mienia osoby prawnej umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. Przenosząc powyższe zasady na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, iż Minister nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości ziszczenia się w sprawie jednej z podstawowych przesłanek pozytywnych odpowiedzialności, mianowicie czy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Stowarzyszenia w czasie, gdy powstała zaległość podatkowa. Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 210) stowarzyszenie jest obowiązane posiadać zarząd i organ kontroli wewnętrznej. Ponadto, stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 4 Prawa o stowarzyszeniach, statut stowarzyszenia określa w szczególności władze stowarzyszenia, tryb dokonywania ich wyboru, uzupełniania składu oraz ich kompetencje. Z kolei w myśl art. 8 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach, stowarzyszenie podlega obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, o ile przepis ustawy nie stanowi inaczej. Sąd stwierdza, iż w aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów określających władze stowarzyszenia, tryb dokonywania ich wyboru, uzupełniania składu oraz ich kompetencje. W szczególności akta te nie zawierają statutu Stowarzyszenia, jakichkolwiek uchwał o wyborze władz Stowarzyszenia, ani odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego – pełnego bądź aktualnego w dacie podpisania umowy przez Stowarzyszenie, czy otrzymania środków z dotacji. W tym miejscu przypomnieć należy, iż stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania sądu jest więc materiał zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji, przy czym przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracyjne i strony czynności prawnomaterialnych i procesowych, pozwalające na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne, jak również ocenę zarzutów zawartych w skardze i w rezultacie kontrolę zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Z kolei, zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Wypełnienie tego obowiązku podlega również kontroli sądu administracyjnego. Jak już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, to na organy administracji publicznej nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 80 K.p.a.). Jednocześnie, w myśl art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje, iż w uzasadnieniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) września 2015 r. wskazano, iż "zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym ustalono, że członkiem organu zarządzającego był w dniu podpisania umowy nr (...), tj. (...) września 2009 r. i nadal jest Pan J. S.". Stwierdzenie to nie znajduje jednak żadnego potwierdzenia w przekazanym Sądowi materialne dowodowym zawartym w aktach administracyjnych i z tej przyczyny nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Z kolei rozpoznając sprawę na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy obowiązkiem Ministra było wyczerpujące odniesienie się w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) sierpnia 2016 r. do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w toku postępowania (art. 11 K.p.a.). Obowiązku tego Minister nie wykonał, mimo tego, iż kluczowym zagadnieniem w świetle zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było ustalenie w sposób pewny i niebudzący wątpliwości, czy Skarżący pełnił funkcje członka zarządu Stowarzyszenia oraz w jakim okresie miało to miejsce. Jak wynika z uzasadnienia do zaskarżonej decyzji, Minister w sposób bezrefleksyjny przyjął wcześniejsze ustalenia faktyczne, nie przeprowadzając w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego prócz przesłuchania świadków na wniosek Skarżącego. W ocenie Sądu przeprowadzenie tego dowodu nie mogło zastąpić dowodu z dokumentu, jakim w niniejszej sprawie winien być właściwy odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, a także statut Stowarzyszenia. W tej sytuacji uznać należało, że działające w sprawie organy naruszyły przepisy postępowania, to jest przepisy art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Motywy decyzji powinny bowiem odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien dokonać wszechstronnej oceny materiału dowodowego sprawy, uwzględniając uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu i wydać decyzję spełniającą wymogi określone w art. 107 K.p.a. Stanowisko organu musi być oparte na analizie wszystkich elementów prawidłowo zebranego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) w ich wzajemnym powiązaniu. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawi tok rozumowania ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśni podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem znajdujących zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym przepisów prawa. Sąd wskazuje przy tym, iż wobec stwierdzenia istotnego naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, dokonywanie jej oceny merytorycznej uznać należało za przedwczesne. Wobec stwierdzenia zatem, że skarga zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – opierając się na przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. – orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim sentencji wyroku, zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się uiszczony przez Skarżącego wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz opłata za czynności adwokata reprezentującego Skarżącego w sprawie w wysokości 480 zł, obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), a także zwrot wydatku w wysokości 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.